‏این برنج ریختنا تو هوا در اوج فقر واقعا یک جایی از قلبم رو روشن کرد که نمیدونستم هست.

من می‌خوام درس بخونم، ایران نمی‌ذاره.

تمیز کردن گالری گوشی سخت تر از تمیز کردن اتاقه.

سهم عدالت هم زدن. انگار جنده‌ پولی ارزونی چیزی هستیم.

پنج دقیقه زندگی می‌کنم، ده دقیقه خبر می‌خونم.

خیلی ترسناکه که هیشکی صدامونو نمی‌شنوه.

‏اگه بیست هزارتا درخت قطع کرده بودن دنیا بیشتر واکنش نشون میداد.

زندگی وقتی فقط تو تونستی وصل بشی و بقیه دیگه نه:

«آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان.»

بعد اینهمه بارون خون ، بلاخره پیداش میشه رنگین کمون.

منو ببخش اگر تو با صدای تیر محکم سر جات وایسادی و من رفتم عقب.

یعالمه گریه دارم.

‏بچه ها لطفا بگید چجوری دارید ادامه میدین؟ چجوری باید درس بخونیم؟ من حتی نمیتونم از تو تخت بلند شم و غذا درست کنم. چنان افسردگی و پوچی گرفتم که جدی نمیدونم باید چیکار کنم.

‏دیگه فروپاشی روانی نداریم، ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

‏چشامو میبندم 1ms- میبینم.

‏همیشه فکر می‌کردم اینکه میگن از بس گریه کردم که دیگه برام اشکی نمونده اغراقه، الان فهمیدم که نه.

‏اکسپلور خارج ما رو با یه پنگوئن فراموش کرد، ما ۸۰ میلیون پنگوئن اینجا گیر‌ کردیم کسکش.

‏البته ما قبلش هم اینترنت آزاد به معنای آزاد نداشتیم. یه عنی بود که به بوش عادت کرده بودیم.

‏عزیزم
‏من بمیرم برات که با تمام جونت درو نگه داشته بودی.

اتفاقا ‏هم پاتو تکون بده هم پوست لبتو بکن.