‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

یه چسه اعصاب هم که داشتم دیگه ندارم.

‏کل سلامتیمو به خطر میندازم بخاطر لباسی که گرم نیست ولی خوشگله.

‏تو این مملکت نه دلار می‌ریزه نه طلا، فقط موهای من می‌ریزه.

یه لیست درست کردم از کارایی که باید بکنم. اولیش تویی.

چرا؟ چون زندگی کوتاهه.

نه بابا اشکال نداره، ناراحت نشدم.

به طرز عجیبی بی‌خواب بدحوصله و عصبیم‌.

‏مملکتو جوری بگا دادن یه خونه ۵۰ متری داشته باشی با یه ۲۰۷ ثروتمند حساب میشی.

سنم داره جدی میشه ولی خودم؟ فععععک نکنم.

‏خوش به حال اون‌هایی که عشقشون دو طرفه هست، نه میترسن، نه میجنگن، ترس خیانت ندارن، فقط زندگی میکنن.

‏هر روز بیشتر از روز قبل به کسایی که خودکشی کردن حق می‌دم. منم همینطور بچه‌ها. منم همینطور.

‏دست مریزاد به پدرمادرا، واقعا چه هیولاهایی تربیت کردید فرستادید داخل جامعه. یکی از یکی خارکسه تر.

‏بزرگسالی واقعا سخته؛ خودت افسرده‌ای، دوستات افسرده‌ان، تو مشکلاتت تنهایی، و همواره تلاش میکنی خودتو نکشی.

حرکات. نه کلمات.

متاسفانه خدا چهره هایی که تایپمه رو روانی آفریده.

کسی که دوستت داره اصلا نمیتونه بهت توجه نکنه.