‏من حتی بابت چاله‌چوله‌های خیابونم از مادرتون یاد می‌کنم،
‏چه برسه به عمر و جوونی و آرزو و امید و سلامتی و هزاران چیز دیگه‌ای که به خاطرتون سوخت و نابود شد.

‏یادت نیست دیروز ناهار چی خوردی ولی چهل پاراگراف پیامی که چندین ماه ازش می‌گذره رو حفظی چون ناهار دیروز دلت رو نشکسته.

‏بله شما اه هستید آقا پسر.

‏شهر از دور قشنگه ، ادما از هیچ جا.

چرا؟ چون من فقط یه بار زندگی میکنم.

سکوت بعد گفتن اشکالی نداره درحالی که دلت پره.

‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

یه چسه اعصاب هم که داشتم دیگه ندارم.

‏کل سلامتیمو به خطر میندازم بخاطر لباسی که گرم نیست ولی خوشگله.

‏تو این مملکت نه دلار می‌ریزه نه طلا، فقط موهای من می‌ریزه.

یه لیست درست کردم از کارایی که باید بکنم. اولیش تویی.

چرا؟ چون زندگی کوتاهه.

نه بابا اشکال نداره، ناراحت نشدم.

به طرز عجیبی بی‌خواب بدحوصله و عصبیم‌.

‏مملکتو جوری بگا دادن یه خونه ۵۰ متری داشته باشی با یه ۲۰۷ ثروتمند حساب میشی.

سنم داره جدی میشه ولی خودم؟ فععععک نکنم.

‏خوش به حال اون‌هایی که عشقشون دو طرفه هست، نه میترسن، نه میجنگن، ترس خیانت ندارن، فقط زندگی میکنن.

‏هر روز بیشتر از روز قبل به کسایی که خودکشی کردن حق می‌دم. منم همینطور بچه‌ها. منم همینطور.