‏همیشه سینگلم چون برای نقش girlfriend، زیادی wife materialام.

ناراحتم کن تا بهت نشون بدم چقدر می‌تونم بتخمم بگیرمت.

‏واقعا از خودم خوشم میاد، چون در حالتی آراسته‌ام، تمیزم، خوش‌ بوام و خوش لباس. حتی وقتی درگیرم، مریضم، پریودم، یا حتی خیلی غمیگنم. و حس میکنم روزی که میمیرم هم موهام براشینگ داره و بوی عطر محبوبم رو میدم و همین یعنی رسالت بودن.

‏من انسان مؤدبی هستم آدما مادرجنده‌ن.

‏داری زندگیتو میکنی یه دفعه اه له له له اه له لاس.

قرار بود خوشگلا فقط برقصن اما من همش باید کار و تلاش کنم.

‏وقتی آهنگی که با هم گوش می‌دادید رو تنهایی گوش میدی:

دوستان نباید صرفا چون خودتون به جایی نرسیدید درباره بقیه گوه بخورید.

‏«تو با من چیزیو دیدی که تا روز اخر عمرت قرار نیست دوباره پیدا کنی.»

من حسودم، خواستین به کسی جز من اهمیت بدین با من خداحافظی کنین.

‏ابرا جیش‌شونو نگه داشتن.

برای همه نقش تراپیست و بازی میکنم درحالی که خودم از همه fucked up ترم.

من از پس همه چی بر میام فقط باید درباره‌ش با خودم تنها باشم.

‏از کسی که باهاش شوخی ندارم باهام شوخی میکنه بدم میاد.

همیشه حق با دختریه که دست و پاش همیشه یخه.

‏من هر بار که می‌بینمت.

‏بیشتر از دوست، کمتر از پارتنر.

انگار شبا برای این به وجود اومده که به همه چیز فکر کنی و فقط زجر بکشی.

یعنی چی چیکار می‌کنی؟ خب معلومه، دارم گریه می‌کنم.