کافیه با یکی که از زندگیت بیرونش کردی دوباره صحبت کنی تا یادت بندازه چرا دفعه قبلی قطع ارتباط کردین.

‏خیلی عادی داری اورتینک میکنی که یهو پازلت تکمیل میشه.

‏تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش میگیرم.

نه نمی‌خوام آلارم بذارم، می‌خوام سرم رو بذارم و بمیرم.

بخواب عزیزم، فدای سرت که دوست نداشت.

حالم بهم میخوره با کسی غیر تو باشم، کاش آدم بودی.

‏همیشه سینگلم چون برای نقش girlfriend، زیادی wife materialام.

ناراحتم کن تا بهت نشون بدم چقدر می‌تونم بتخمم بگیرمت.

‏واقعا از خودم خوشم میاد، چون در حالتی آراسته‌ام، تمیزم، خوش‌ بوام و خوش لباس. حتی وقتی درگیرم، مریضم، پریودم، یا حتی خیلی غمیگنم. و حس میکنم روزی که میمیرم هم موهام براشینگ داره و بوی عطر محبوبم رو میدم و همین یعنی رسالت بودن.

‏من انسان مؤدبی هستم آدما مادرجنده‌ن.

‏داری زندگیتو میکنی یه دفعه اه له له له اه له لاس.

قرار بود خوشگلا فقط برقصن اما من همش باید کار و تلاش کنم.

‏وقتی آهنگی که با هم گوش می‌دادید رو تنهایی گوش میدی:

دوستان نباید صرفا چون خودتون به جایی نرسیدید درباره بقیه گوه بخورید.

‏«تو با من چیزیو دیدی که تا روز اخر عمرت قرار نیست دوباره پیدا کنی.»

من حسودم، خواستین به کسی جز من اهمیت بدین با من خداحافظی کنین.

‏ابرا جیش‌شونو نگه داشتن.

برای همه نقش تراپیست و بازی میکنم درحالی که خودم از همه fucked up ترم.