کاش یه روز بالاخره بفهمم من نتونستم یا واقعا نمی‌شد.

عمیقا به شغلی نیاز دارم که لازم نباشه گشتن دنیا رو به بعد از پنجاه سالگی موکول کنم.

‏من وقتی بهم میگن تو پرنسس نیستی و باید درس بخونی و کار کنی:

یه سری کارا دیگه مال بچگیه و دوره‌ش گذشته واقعا، مثلا زنده بودن.

من شما رو مسخره نکردم، مسخره بودید خندیدم.

‏من این سلامت روان رو دوست ندارم،شبیه داشاقه.

اخرین پلن من در برابر هر بگایی:
تجربه شد حاجی.

میخوام از اون آدم‌هایی تشکر کنم که دیگه دوست‌های من نیستن، خوشحالم از اینکه چهره واقعیتون رو نشون دادین و فهمیدم شما اصلا آدم امنی برای روزهای سختم نبودین.

‏شما فکر کن در سال ۱۰ بار روز دختر داریم و من برای هیچکدومش کادویی دریافت نمیکنم.

کاش واقعا قابلمون رو نداشت.

خوشبختانه کلی لباس خوشگل و پاییزی تو اینستا هست، ولی من پول ندارم هیچکدومشو بخرم.

برای هالووین می‌خوام مرد بشم. به اندازه کافی ترسناک‌ هست.

‏نجات دهنده نمیخوام، خوشحال کننده نیاز دارم.

‏هر سری خودمم با دیواره رحمم فرو می‌ریزم.

چه می‌دونم، مثلاً برام آهنگ بفرست و بگو وقتی شنیدم یاد تو افتادم.

کاش زمان برگرده و من به چند نفر سیلی بزنم.

‏واقعا بمن ثابت شد همه چیزهای خوب دنیا، بیرون comfort zone آدمه.