به نظرم یکی از مشکلات بزرگ شدن اینه که دیگه خودت تنهایی باید با آدما سروکله بزنی. قبلاها این کارو مامان می‌کرد.

از نظر روانی نیاز دارم گوشیم‌و بنداز تو بیابون و دیگه دستم بهش نرسه.

هرچی بیشتر میگذره دلم میخواد بیشتر ساکت باشم، و راجب هیچی با هیچکس حرف نزنم.

ترک کردن رحم مادرم اشتباه ترین کاری بود که کردم.

گشنمه و شام نداریم، امشب هم باید زیدم رو بخورم.

پاهام و تکون میدم، چون اگه ندم باید بیام بزنم تو دهنت.

از لحاظ روحی نیاز دارم فاصله خونمون تا دریا پنج دقیقه باشه.

‏همه اینایی که شما میگین درست ولی من واقعا دیگه خسته شدم.

صبر کن پول دعانویسو جور کنم، بیچاره‌ت میکنم.

فاصله گرفتن رو من جواب نمیده یه قدم بری عقب یادم میره کی بودی.

این روزا به زور از پس خودم برمیام لطفا ازم انتظاری نداشته باشید.

‏تایپ من کسی نیست که همه بتونن توجهش رو داشته باشن.

پولی که خرج رشد و شادی نشه، خرج دوا درمون می‌شه. از زندگی لذت ببر.

‌‏شما بهش میگید "سر درد" من بهش میگم "شریک زندگی".

اگه باهام حال نمیکنی، برگرد من باهات حال کنم.

هر حقیقتی که کشف میکنی، یه آرامش گم میکنی.

تو منو از لبه پرتگاه کشیدی بالا و یه بغل محکم بهم دادی و بعد با جفت پا رفتی تو قفسه سینم تا پرت شم پایین.

امروز یه بیسکوییتم که افتاده تو چایی.