عزیزم من حوصله‌ی این آدم‌ها را ندارم. خسته‌ام، دلم می‌خواهد فردا جای دیگری بیدار شوم.

همیشه حق با دختریه که تو اسمش دوتا A داره.

این آخرین تکه از منه. لطفا گمش نکن.

زندگیم رو دوست ندارم. هفت صبح بیدار شدن خیلی خیلی سخته.

همیشه بین حرف زدن و حرف نزدن، ناپدید شدن رو انتخاب کردم.

تنها واکنشم نسبت به بی توجهی سیکتیره.

کاش هنوز یه دختر ۱۳ ساله بودم که بابت نمره‌ی ۱۹/۵ ام ناراحتم و هیچ دغدغه‌ای جز اینکه پرشین تون ساعت ۵ عصر کدوم انیمیشن رو میخواد بذاره نداشتم.

‏از این پسرایی که لاس ریز میزنن خوشم میاد نه این احمقایی که یهو میان میگن بوس بده.

بنظرم عذاب این دنیا دربرابر وعده‌های اون دنیا نمی‌ارزه.

‏دو دقیقه چقدر زیاده وقتی که منتظری دوباره بتونی دکمه ارسال رمز پویا رو بزنی.

هر گهی می‌خوام بخورم تهش می‌دونید به چی می‌رسم؟ که هیچ گهی نمی‌تونم بخورم.

‏به جای حذف قند باید آدمای نمک نشناس رو از زندگی حذف کرد.

‏از این به بعد تقی به توقی بخوره بلاک می‌کنم، تققققق قطع رابطه، تققققققققققق دوری از آدم‌های سمی.

اتل متل توتوله کیرم توی تابستون.

چه پروفایل قشنگی. حیف که به من مربوط نیستی.

غصه ی فردارو نخور تا وقتی غصه ی امروزو داری برای خوردن.

‏واقعا به افرادی که قشنگ میرقصن حسودیم میشه، مثلا من وقتی میرقصم انگار دارم مراسم جن‌گیری انجام میدم.

‏only دسته گل لیلیوم سفید can fix me.