حرفای تو سرم قدر کلی کتابه.

این وسط موندن توی بلاتکلیفی سخته. کاش میشد زندگیمو بزنم جلو ببینم چی میشه.

این همه گا واسه هیچی.

این عکسای اخر ماه توییتر باعث میشن حس کنم فقط منم که داره بهم خوش نمی‌گذره :)

عزیزم من حوصله‌ی این آدم‌ها را ندارم. خسته‌ام، دلم می‌خواهد فردا جای دیگری بیدار شوم.

همیشه حق با دختریه که تو اسمش دوتا A داره.

این آخرین تکه از منه. لطفا گمش نکن.

زندگیم رو دوست ندارم. هفت صبح بیدار شدن خیلی خیلی سخته.

همیشه بین حرف زدن و حرف نزدن، ناپدید شدن رو انتخاب کردم.

تنها واکنشم نسبت به بی توجهی سیکتیره.

کاش هنوز یه دختر ۱۳ ساله بودم که بابت نمره‌ی ۱۹/۵ ام ناراحتم و هیچ دغدغه‌ای جز اینکه پرشین تون ساعت ۵ عصر کدوم انیمیشن رو میخواد بذاره نداشتم.

‏از این پسرایی که لاس ریز میزنن خوشم میاد نه این احمقایی که یهو میان میگن بوس بده.

بنظرم عذاب این دنیا دربرابر وعده‌های اون دنیا نمی‌ارزه.

‏دو دقیقه چقدر زیاده وقتی که منتظری دوباره بتونی دکمه ارسال رمز پویا رو بزنی.

هر گهی می‌خوام بخورم تهش می‌دونید به چی می‌رسم؟ که هیچ گهی نمی‌تونم بخورم.

‏به جای حذف قند باید آدمای نمک نشناس رو از زندگی حذف کرد.

‏از این به بعد تقی به توقی بخوره بلاک می‌کنم، تققققق قطع رابطه، تققققققققققق دوری از آدم‌های سمی.