دیگه حالم داره از این شنبه شدن‌ها بهم میخوره.

غمگین میشم وقتی مجبورم بگم «باشه اوکیه» درحالیکه دلم میخواد صندلی رو پرت کنم سمتشون.

سردرد داره با من رابطه bdsm برقرار میکنه.

برا من بدذات بازی درنیار. جفتمون میدونیم اگر من فقط بخوام، کی میتونه آدم بدتری باشه.

انقدر تو گا ام حتی دیگه وقت ندارم بگایی جدید بسازم.

‏به صمیمیت‌های از دست رفته فکر نکن و پارو بزن.

از دست این زندگی. نه ولنتاین خوبی داشتم نه نیمه شعبان خوبی.

ایرانی جماعت ذاتش کسخله.

دیگه هیچی نمیتونه منو ناراحت کنه، چون تقریبا همه اتفاقا افتاده.

شاید باورت نشه ولی، یه دوستِ اشتباه، کشنده تر از یه اکس تاکسیکه.

بله از خط عبور نابینایان رد میشم چون وقتی دوست‌پسرم نیست کور و‌ کرم.

‏خدایا من گفتم Slavic نه Islamic.

رفتم جلوی آینه نجات دهنده گفت بهمن.

تو افسرده نیستی. فقط کارتت به اندازه کافی موجودی نداره.

لطفا با دلار 92 تومنی شوخی نکنید، با ریال 0.0244 دلاری شوخی کنید.

اینکه با اون مغز فندقیتون احساس میکنین خیلی بارتونه خندم‌‌ میگیره.

شما می‌گید بهمن؛ من می‌گم اه، من.