گروه اتحاد بازنشستگان
4.08K subscribers
38.4K photos
13.9K videos
178 files
46.8K links
کانال " گروه اتحاد بازنشستگان " منعکس کننده خواست های برحق تمام بازنشستگان ایران و سایر مزد بگیران زحمتکش می باشد و برای تحقق این مهم نیازمند مشارکت هم سرنوشتان خود هستیم.
Download Telegram
بر اساس گزارش «میان موشک و سرکوب» که روز گذشته منتشر شد، استان تهران با ثبت ۴۴٫۸۵ درصد از کل موارد، بیشترین سهم از حملات را به خود اختصاص داده است؛ به‌گونه‌ای که نزدیک به نیمی از رویدادهای مستندشده در این استان رخ داده‌اند.

پس از تهران، استان‌های اصفهان (۱۰٫۵٪)، خوزستان (۶٫۷۴٪) و البرز (۶٫۲۳٪) در رتبه‌های بعدی قرار دارند. این توزیع نشان می‌دهد که تمرکز اصلی حملات در مناطق پرجمعیت و کلیدی کشور بوده است.

📎 گزارش را به زبان فارسی مطالعه کنید

📎 دانلود مستقیم فایل پی دی اف فارسی از تلگرام

📎 Complete report in English

📎Direct download of the English PDF

https://t.me/GEtehadbazneshastegn

/78250Hranews  کانال هرانا 🆑
🍂🍁
🔻روزی خورشید خواهد آمد
روزی برای من
خورشیدی خواهد درخشید
آنگاه
گل های زیبایی که خواهم داشت
بی‌شمار خواهند بود
آنگاه بار دیگر
رنگ دریا را بازخواهم دید
آنگاه با زمین
احوالپرسی خواهم کرد
روزی خورشید خواهد دمید
و این غم سر خواهد آمد
و روز خواهد شکفت
و من پشت گرم از خورشید
در راه زندگی
خواهم شتافت

#بیژن_جلالی
https://t.me/GEtehadbazneshastegan
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍂🍁
🔻اعتراض برای حقوق؛ پاسخ با خودرو؟!
اعتراض یک پاکبان شهرداری مقابل ساختمان شهرداری زنجان.
زیر گرفتن یکی از کارگران شهرداری زنجان توسط خودروی یکی از اعضای شورای شهر که آخوند هم هست.
آیا اعتراض به حقوق معوقه باید چنین پاسخی داشته باشد؟
وقتی یک کارگر برای معیشت و زندگی‌اش فریاد می‌زند، جوابش زیر گرفتن است؟
مسئله این است که قدرت، خودش را بی‌پاسخ می‌داند و همه جا به سرکوبگری رو می آورد. گلوله، کشتار، قتل عمد، و زیر گرفتن کارگر با خودرو! ننگتان باد!
https://t.me/GEtehadbazneshastegan
🍂🍁
🔻وقتی مطالبه حقوق به زیر چرخ خودرو می‌رود:
می‌زنم، خون‌بهایت را می‌دهم
!

کارگران چند روز بود مقابل ساختمان شهرداری و شورای شهر تجمع می‌کردند و نسبت به کاهش اضافه‌کاری، وضعیت حقوق و فاصله جدی میان پاداش مدیران و دریافتی کارگران اعتراض داشتند. در همین میان، موضوع عبور خودروی یکی از اعضای شورای شهر از روی پای یک کارگر معترض خبرساز شد.

محمدکاظم مجتهدی، عضو شورای شهر زنجان، قصد خروج از پارکینگ شورا را داشت. تعدادی از کارگران اطراف خودرو جمع می‌شوند و از او می‌خواهند درباره وضعیتشان پاسخ بدهد. اعتراض اصلی آنها، کاهش شدید اضافه‌کاری و اختلاف میان پاداش مدیران و دریافتی کارگران عنوان شده است.

محمدکاظم مجتهدی می‌گوید:
«از رویتان رد می‌شوم، دیه‌اش را می‌دهم.»

این کارگر معترض روایت می‌کند:
«ما جلوی ساختمان شورای شهر به خاطر اضافه‌کار و حقوق جمع شده بودیم. آقای مجتهدی از پارکینگ بیرون آمد. بچه‌ها رفتند سمت ماشین و گفتند چرا وضعیت این‌طور است. ایشان از ماشین پایین نیامد. من جلوی ماشین ایستاده بودم. ماشین را روشن کرد و بی‌توجه حرکت کرد. همان‌طور که حرکت کرد به من زد و باز هم ادامه داد. من زمین خوردم و تا نصف بدنم زیر ماشین رفت.»

مجتهدی در آن لحظات می‌گفت:
«می‌زنم، خون‌بهایت را می‌دهم.»

https://t.me/GEtehadbazneshastegan
🍂🍁
🔻اژدهای مسکن بیدار شده؛ خانه از رؤیا به حسرت تبدیل شده است

اژدهای خفته مسکن دوباره بیدار شده؛ اما این‌بار بی‌رحم‌تر از همیشه. پس از سقوط ارزش پول ملی و موج گرانی‌هایی که از طلا و خودرو تا گوشت، مرغ و ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی را دربرگرفت، حالا نوبت به آخرین پناه مردم رسیده است: خانه.
وقتی قیمت مسکن با سرعتی سرسام‌آور بالا می‌رود، دیگر فقط با چند عدد و آمار روبه‌رو نیستیم؛ پشت این ارقام، رؤیاهایی قرار دارد که آرام‌آرام دفن می‌شوند. این فقط افزایش قیمت چند متر آپارتمان نیست؛ این یعنی عقب رفتن آرزوهای میلیون‌ها جوانی که برای ساختن یک زندگی آبرومندانه تلاش می‌کنند اما هر روز از آن دورتر می‌شوند.
کاهش مداوم ارزش پول، افزایش بی‌وقفه قیمت مصالح ساختمانی، رشد هزینه‌های ساخت، کمبود عرضه و سایه سنگین سوداگری، مسکن را از یک نیاز اولیه به کالایی دور از دسترس تبدیل کرده است.
خانه فقط چند متر دیوار و سقف نیست. مسکن در کنار خوراک و پوشاک، یکی از ابتدایی‌ترین نیازهای انسان است. اما وقتی داشتن یک سقف امن به آرزویی دوردست تبدیل شود، دیگر مسئله فقط گرانی نیست؛ مسئله، مردمی است که  به کدام آینده امیدوار بمانند؟
#حق_سرپناه
@GEtehadbazneshastegan
🔴 بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد پس از ۸۲ روز قطع ارتباط: پیرامون پیامدهای ویرانگر جنگ اخیر و راه رهایی از چنگال جنگ و سرکوب

از ۹ اسفند تا امروز ۳۰ اردیبهشت، ۸۲ روز امکان راه‌اندازی پلتفرم‌های سندیکا، حتی به‌طور موقت را نداشتیم.

جنگی ویرانگر، زندگی و مبارزه ما کارگران را به‌طور همه‌جانبه‌ای بر هم زد؛ از بمباران‌های شبانه‌روزی توسط آمریکا و اسرائیل که برای همه روشن کرد «نقطه‌زنی»، «کمک نظامی» و «مداخلات بشردوستانه» فریبی شرم‌آور و مخرب بیش نبود، تا حضور نیروهای سرکوبگر نظامی و بسیجی در سر هر گذر، ترس و نگرانی و اضطراب همگانی هم از بمباران و هم از سرکوب شدید امنیتی، تا گرانی سرسام‌آور و قطع غیرقابل‌قبول اینترنت توسط حکومت که کار و زندگی میلیون‌ها انسان را مختل کرد و امکان ارتباط‌گیری و ابراز وجود علنی را از اکثریت مطلق مردم و نیز تشکل‌های مستقل، از جمله سندیکای ما، گرفت.

سندیکا سال‌ها علیه جنگ، سیاست‌های جنگ‌طلبانه و تحریم‌های اقتصادی که طبقه کارگر را فقیرتر و محروم‌تر و صاحبان قدرت و ثروت را پرتوان‌تر و مجهزتر نمود، هشدار داده بود. ما چه در ماه‌های پیش از جنگ اخیر و چه در جریان جنگ ۱۲ روزه بارها تأکید کرده بودیم که قربانیان اصلی جنگ، نه صاحبان قدرت، بلکه کارگران و توده‌های محروم و ستم‌دیده هستند. در همین راستا، با قاطعیت حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به جغرافیای ایران، کشتار مردم و وارد آمدن خسارات شدید به زیرساخت‌ها، کارخانه‌ها، منازل مسکونی، بیمارستان‌ها و مدارس را محکوم می‌کنیم.

به‌دنبال خیزش دی‌ماه اعلام کردیم که کشتار جمعی و اعدام‌های امروز در جامعه‌ی گسترده، آگاه و متکثر ایران، نه‌تنها قادر به مهار اعتراضات و نارضایتی‌های عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنه‌ی خشم عمومی خواهد افزود. تأکید کردیم که تداوم مبارزه طبقاتی و جنبش‌های اجتماعی حق‌طلب، آزادی‌خواه و برابری‌طلب، تنها راه رهایی ما کارگران و مردم زحمت‌کش و ستم‌دیده ایران است، و نه دخالت نظامی آمریکا و اسرائیل یا دیگر دولت‌های قدرت‌طلب خارجی و نیروهای وابسته و حامی آن‌ها.

این جنگ نه‌تنها هزاران انسان بی‌گناه را به کام مرگ کشاند، بلکه منازل مسکونی، بیمارستان‌ها، مدارس و زیرساخت‌ها، از جمله صنایع حیاتی کشور را هدف قرار داد؛ به‌طوری‌که میلیون‌ها شغل به‌طور مستقیم و غیرمستقیم از بین رفتند یا بیش از پیش بی‌ثبات و بی‌تأمین گشتند. ضرباتی که این جنگ به‌خصوص به طبقه کارگر، مردم محروم ایران، جنبش‌های ما و امکان سازمان‌یابی ما زده است به راحتی جبران‌پذیر نیست، اما مبارزه جنبش‌های حق‌طلب را متوقف نخواهد کرد. سرمایه‌داری حاکم و سرمایه‌داری جهانی کوچک‌ترین ارزشی برای جان و آینده ما قائل نیستند؛ اگر هم امروز خواهان خاتمه این جنگ امپریالیستی و ویرانگر شده‌اند، صرفاً از زاویه منافع درازمدت خودشان، فشار افکار عمومی، بالا رفتن شدید بهای نفت و گاز, کمیابی اقلام دیگر و خطر رکود اقتصادی جهانی است، و نه سرنوشت بیش از ۹۰ میلیون مردم ساکن ایران و میلیون‌ها انسان در منطقه که قربانی این جنگ و فضای میلیتاریستی و سرکوبگرانه شده‌اند.

شروع جنگ اخیر همچنین بهانه‌ای برای جمهوری اسلامی شد تا بسیاری از زندانیان سیاسی در به‌اصطلاح محاکماتی کوتاه و حتی فراتر از ضوابط و قوانین خودشان اعدام شوند؛ به‌طوری‌که ده‌ها تن در مدت‌زمانی کوتاه به دار آویخته شدند و هزاران نفر به دلایل واهی بازداشت گردیدند که در نتیجه‌ی آن، خفقان حاکم بر کشور شتاب به‌مراتب بیشتری گرفت.

این جنگ و هرگونه سیاست جنگ‌طلبانه باید فوراً و کاملاً متوقف شود؛ تهدیدهای آمریکا و اسرائیل برای از سرگیری حملات نظامی به ایران باید پایان یابد؛ سرکوب و اعدام توسط جمهوری اسلامی به بهانه شرایط جنگی باید متوقف گردد؛ بحران معیشت، گرانی سرسام‌آور و بیکاری میلیونیِ ناشی از جنگ باید با تأمین فوری، رایگان و یا ارزانِ مایحتاج اساسی مردم مهار شود؛ اینترنت طبقاتی باید منحل گردد و دسترسی کامل به اینترنت آزاد، حق مسلم ما کارگران و مردم زحمت‌کش کشور است.

دسترسی محدود کنونی ما به اینترنت جهت رساندن صدا و گزارش‌هایمان، در وضعیتی به‌شدت شکننده قرار دارد و امکان تداوم آن، کاملاً مبهم و نامشخص است. بنابراین، ما از همین فرصت استفاده می‌کنیم و به همکاران زحمت‌کشمان در اتوبوسرانی تهران و خطوط حمل‌ونقل سراسر کشور، به تمامی کارگران، معلمان، کادرهای پزشکی، بازنشستگان، زنان، دانشجویان، دانش‌آموزان، کودکان و همه انسان‌ها و جنبش‌هایی که این جنگ ویرانگر زندگی و مبارزه‌شان را مختل کرد و به خطر انداخت، درود می‌فرستیم. همچنین یاد و خاطره‌ی تمامی غیرنظامیانی را که در این جنگ کشته و زخمی شدند، از جمله فرزندان عزیزمان در میناب، گرامی می‌داریم؛ آن‌ها همگی عزیز ما هستند. ⬇️
⬆️ طبقه کارگر جهانی را فرا می‌خوانیم تا کماکان با قاطعیت علیه جنگ بایستد و در دفاع از حق تعیین سرنوشت طبقه کارگر و مردم ستم‌دیده ایران و منطقه، همبستگی طبقاتی خود را بیش از پیش تقویت کند.

نه به جنگ و نه به سیاست‌های جنگ‌طلبانه

نه به سرکوب و استبداد

به امید برقراری صلح و عدالت در ایران و سراسر جهان

چاره کارگران و زحمت‌کشان، وحدت و تشکیلات است.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵

htps://www.instagram.com/vahedsyndica/
vsyndica@gmail.com
https://t.me/vahedsyndica
@Vahed_Syndica
🍂🍁
🔻تجمع اعتراضی کارگران قراردادی شرکت پایانه ها و مخازن  پتروشیمی ماهشهر
امروز چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت ماه، جمعی از کارگران قراردادی شرکت پایانه‌ها و مخازن پتروشیمی ماهشهر در اعتراض به کسر مزایای مزدی خود، تحت عناوینی همچون «بهره‌وری»، «رفاهیات» و «مزایای مناسبت‌ها»، دست به تجمع زدند.
https://t.me/GEtehadbazneshastegan
    🍂🍁
🔻حق مسکن ۳ میلیون تومان، اجاره مسکن ۳۰ میلیون تومان.

بر اساس آمارهای دولتی ۸ میلیون خانوار مستأجر در ایران وجود دارند که اکثریت آنان را کارگران تشکیل می‌دهند.
مجموع دریافتی یک کارگر مجردِ بدون فرزند در سال ۱۴۰۵ حدود ۲۲ میلیون تومان و دریافتی یک کارگر متأهل با یک فرزند حدود ۲۴ میلیون تومان است.
حق مسکن کارگران مبلغ ۳ میلیون تومان تعیین شده است. این در حالی‌ است که متوسط اجاره‌بهای مسکن در شهر تهران ماهانه حدود ۳۰ میلیون تومان برآورد می‌شود؛ رقمی که نشان می‌دهد حق مسکن تنها حدود ۱۰ درصد هزینه اجاره را پوشش می‌دهد.
اما فاجعه فقط به این‌جا ختم نمی‌شود. دریافتی بسیاری از کارگران مشمول قانون کار و حداقل‌بگیر حدود ۲۴ میلیون تومان در ماه است؛ یعنی یک کارگر برای پرداخت اجاره خانه باید دست‌کم ۶ میلیون تومان بیش از کل دریافتی ماهانه خود تأمین کند تا فقط بتواند اجاره مسکن را بپردازد.
این در حالی است که میلیون‌ها کارگر بیکار در ایران نه تحت پوشش بیمه‌های تأمین اجتماعی هستند و نه از حداقل درآمد برخوردارند.
تحقیر زندگی کارگران توسط نظام سرمایه‌داری و صاحبان ثروت و قدرت در ایران، مرزهای استثمار و بی‌عدالتی را درنوردیده است. صاحبان سرمایه نه‌تنها با اتکا به رسانه‌هایی که دروغ و جهل را بازتولید می‌کنند، قناعت‌پیشگی و وضعیت موجود را امری ازلی و ابدی جلوه می‌دهند، بلکه با توسل به دستگاه‌های قضایی و نهادهای سرکوب، صدای حق‌طلبی را در نطفه خفه می‌کنند تا «بهشت سرمایه‌داری» در ایران خدشه‌دار نشود و «دوزخ کارگران» همچنان شعله‌ور بماند؛ دوزخی که حاصل آن، انباشت ثروت‌های نجومی برای اقلیتی انگل است.
کارگران شاغل، کارگران بیکار و فرودستان جامعه، درد و منافع مشترکی دارند. ایجاد تشکل‌های مستقل در محل کار و زندگی، برای رهایی از این شرایط فاجعه‌بار ضروری است. متحد شویم و برای زندگی خود تصمیم‌گیرنده باشیم. حق تجمع، اعتراض، اعتصاب و ایجاد تشکل‌های مستقل را با هم مطالبه کنیم.

ـ تأمین مسکن وظیفه‌ای اجتماعی است و نباید تابع منطق سودجویی بازار باشد.
ـ زنان فاقد مسکن، کارگران، بیکاران، افراد کم‌درآمد، سالمندان، افراد دارای معلولیت، خانواده‌های پرجمعیت و بی‌خانمان‌ها باید از مسکن مناسب برخوردار شوند
ـ کنترل عادلانهٔ اجاره‌بها، منع تخلیهٔ اجباری و تعیین اجاره بر اساس درصدی از درآمد خانوار الزامی است.
@komite_h
بازنشر
https://t.me/GEtehadbazneshastegan