🔵انفجار ابرنواختری که بر تکامل انسان تاثیرگذاشت
❇️@FutureTech
ابرنواختری که میلیونهای سال قبل در همسایگی کیهانی زمین منفجر شده بود، اقیانوسهای زمین را مملو از غبار رادیواکتیو کرد که ممکن است بر تکامل گونههای انسانی اولیه تاثیر گذاشته باشد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، رسوبهای عنصر آهن-60 که در بستر دریا ثبت شده، بنظر میرسد در جریان انفجار عظیم یک جفت ابرنواختر تولید شده که در حدود 325 سال نوری از زمین رخ دادهاند. نخستین ابرنواختر بین 8.7 تا 6.5 میلیون سال قبل و دیگری در زمان نزدیکتری در 3.2 تا 1.7 میایون سال پیش اتفاق افتادهاند.
ابرنواخترها رویدادهای انفجاری هستند که اطراف ستارگانی ک در معرض شرایط خاص قرار گرفته بودند، رخ میدهند. این رویدادهای کیهانی دو نوع هستند: نو ع اول در سیستمهای ستارهای دوتایی رخ میدهد که در آن، ماده از یک عضو به سمت دیگری سقوط میکند. زمانی که این میزان به مرحله بحرانی میرسد، منجر به یک انفجار بزرگ میشود. نوع دوم ابرنواختر در ستارگان غولپیکر و در زمان مرگ آنها رخ میدهد که طی آن، این اجرام به سمت مرکز خود فروریحته و یک واکنش انفجاری را باعث میشوند.
اگر یک ابرنواختر در فاصله 30 سال نوری از زمین صورت بگیرد، میتواند منجر به انقراض جمعی شود. در صورت بروز این رویداد در فاصله دور از زمین، آثار آن حداقل خواهد بود. هنوز مشخص نیست که این انفجارها چه آثاری بر توسعه گونه انسان داشتهاند. این دو رویداد که در زمان آغاز تکامل انسان بر روی زمین رخ دادهاند، ممکن است بر این فرآیند تاثیر گذاشته باشند.
خورشید و سیارات دیگر منظومه شمسی در یک حباب از پلاسمای داغ و پراکنده قرار دارند که مدتها پیش بین 14 تا 20 ابرنواختر شکل گرفتهاند.
این تصور که آهن-60 میتواند شواهدی از یک ابرنواختر نزدیک ارائه کند، اولین بار در دهه 1990 ارائه شد. تولید این ایزوتوپ توسط ابرنواختر تنها پنج سال پس از انتشار این نظریه تائید شد.
تحلیلها در مورد شواهد ابرنواختر نزدیک در مجله نیچر منتشر شده است.
#تکامل #ابرنواختر #نجوم
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
ابرنواختری که میلیونهای سال قبل در همسایگی کیهانی زمین منفجر شده بود، اقیانوسهای زمین را مملو از غبار رادیواکتیو کرد که ممکن است بر تکامل گونههای انسانی اولیه تاثیر گذاشته باشد.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، رسوبهای عنصر آهن-60 که در بستر دریا ثبت شده، بنظر میرسد در جریان انفجار عظیم یک جفت ابرنواختر تولید شده که در حدود 325 سال نوری از زمین رخ دادهاند. نخستین ابرنواختر بین 8.7 تا 6.5 میلیون سال قبل و دیگری در زمان نزدیکتری در 3.2 تا 1.7 میایون سال پیش اتفاق افتادهاند.
ابرنواخترها رویدادهای انفجاری هستند که اطراف ستارگانی ک در معرض شرایط خاص قرار گرفته بودند، رخ میدهند. این رویدادهای کیهانی دو نوع هستند: نو ع اول در سیستمهای ستارهای دوتایی رخ میدهد که در آن، ماده از یک عضو به سمت دیگری سقوط میکند. زمانی که این میزان به مرحله بحرانی میرسد، منجر به یک انفجار بزرگ میشود. نوع دوم ابرنواختر در ستارگان غولپیکر و در زمان مرگ آنها رخ میدهد که طی آن، این اجرام به سمت مرکز خود فروریحته و یک واکنش انفجاری را باعث میشوند.
اگر یک ابرنواختر در فاصله 30 سال نوری از زمین صورت بگیرد، میتواند منجر به انقراض جمعی شود. در صورت بروز این رویداد در فاصله دور از زمین، آثار آن حداقل خواهد بود. هنوز مشخص نیست که این انفجارها چه آثاری بر توسعه گونه انسان داشتهاند. این دو رویداد که در زمان آغاز تکامل انسان بر روی زمین رخ دادهاند، ممکن است بر این فرآیند تاثیر گذاشته باشند.
خورشید و سیارات دیگر منظومه شمسی در یک حباب از پلاسمای داغ و پراکنده قرار دارند که مدتها پیش بین 14 تا 20 ابرنواختر شکل گرفتهاند.
این تصور که آهن-60 میتواند شواهدی از یک ابرنواختر نزدیک ارائه کند، اولین بار در دهه 1990 ارائه شد. تولید این ایزوتوپ توسط ابرنواختر تنها پنج سال پس از انتشار این نظریه تائید شد.
تحلیلها در مورد شواهد ابرنواختر نزدیک در مجله نیچر منتشر شده است.
#تکامل #ابرنواختر #نجوم
❇️@FutureTech
🔵تولید برق از باران با سلول خورشیدی جدید
❇️@FutureTech
محققان چینی نوعی سلول خورشیدی تولید کردهاند که نه تنها از خورشید، بلکه از باران نیز برق تولید میکند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تحقیقات زیادی تاکنون به نمایش پتانسیل گرافن برای ارتقای بهرهوری سلولهای خورشیدی پرداختهاند. اکنون محققان چینی از ویژگیهای قابل توجه این ماده برای تولید یک طراحی سلول خورشیدی برای همه شرایط آبوهوایی استفاده کردهاند که میتواند در شرایط بارانی نیز برق تولید کند.
رسانایی یکی از ویژگیهای جالب گرافن است که به الکترونها اجازه میدهد آزادانه در سطح آن جریان یابند. زمانی که این ماده در یک محلول آبدار قرار میگیرد، میتواند یک جفت یون دارای بار مثبت را با یک جفت الکترون دارای بار منفی طی واکنش اسید و باز لوئیس پیوند بزند. این ویژگی برای حذف یونهای سرب و رنگهای ارگانیک از محلولها مورد استفاده قرار گرفته و محققان چینی از آن برای تولید سلولهای خورشیدی الهام گرفتند که در همه شرایط کار میکند.
قطرات باران از آب خالص تشکیل نشده، بلکه حاوی نمکهای مختلفی است که به یونهای دارای بار منفی و مثبت تجزیه میشوند. زمانی که آب با گرافن تماس پیدا میکند، یونهای مثبت با الکترونهای موجود در سطح گرافن جفت میشوند. در این نقطه تماسی بین آب و گرافن یک لایه دوتایی از الکترونها و یونهای دارای بار مثبت شکل میگیرد و یک شبهخازن ایجاد میشود. تفاوت در پتانسیل بین دو لایه بقدری زیاد است که ولتاژ و جریان ایجاد میکند.
آزمایشات با استفاده از قطره باران شبیهسازی شده در آزمایشگاه این نظریه را تائید کرد. یک سلول خورشیدی پیشساخت حساس شده به رنگ که یک فیلم نازک گرافن به آن اعمال شده بود، با آب باران شبیهسازی شده نسبتا شور آزمایش شد. این سلول توانست صدها میکروولت برق تولید کند و به بهرهوری 6.5 درصدی تبدیل نیروی خورشید به برق دست یابد. محققان بر این باور هستند که با اصلاحات بیشتر، این فرآیند میتواند به اندازه کافی برای تولید سلولهای خورشید برای همه شرایط آبوهوایی کارآمد شود.
این تحقیق در مجله Angewandte Chemie International Edition منتشر شده است.
#انرژی #تجدیدپذیر #انرژی_خورشیدی
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
محققان چینی نوعی سلول خورشیدی تولید کردهاند که نه تنها از خورشید، بلکه از باران نیز برق تولید میکند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، تحقیقات زیادی تاکنون به نمایش پتانسیل گرافن برای ارتقای بهرهوری سلولهای خورشیدی پرداختهاند. اکنون محققان چینی از ویژگیهای قابل توجه این ماده برای تولید یک طراحی سلول خورشیدی برای همه شرایط آبوهوایی استفاده کردهاند که میتواند در شرایط بارانی نیز برق تولید کند.
رسانایی یکی از ویژگیهای جالب گرافن است که به الکترونها اجازه میدهد آزادانه در سطح آن جریان یابند. زمانی که این ماده در یک محلول آبدار قرار میگیرد، میتواند یک جفت یون دارای بار مثبت را با یک جفت الکترون دارای بار منفی طی واکنش اسید و باز لوئیس پیوند بزند. این ویژگی برای حذف یونهای سرب و رنگهای ارگانیک از محلولها مورد استفاده قرار گرفته و محققان چینی از آن برای تولید سلولهای خورشیدی الهام گرفتند که در همه شرایط کار میکند.
قطرات باران از آب خالص تشکیل نشده، بلکه حاوی نمکهای مختلفی است که به یونهای دارای بار منفی و مثبت تجزیه میشوند. زمانی که آب با گرافن تماس پیدا میکند، یونهای مثبت با الکترونهای موجود در سطح گرافن جفت میشوند. در این نقطه تماسی بین آب و گرافن یک لایه دوتایی از الکترونها و یونهای دارای بار مثبت شکل میگیرد و یک شبهخازن ایجاد میشود. تفاوت در پتانسیل بین دو لایه بقدری زیاد است که ولتاژ و جریان ایجاد میکند.
آزمایشات با استفاده از قطره باران شبیهسازی شده در آزمایشگاه این نظریه را تائید کرد. یک سلول خورشیدی پیشساخت حساس شده به رنگ که یک فیلم نازک گرافن به آن اعمال شده بود، با آب باران شبیهسازی شده نسبتا شور آزمایش شد. این سلول توانست صدها میکروولت برق تولید کند و به بهرهوری 6.5 درصدی تبدیل نیروی خورشید به برق دست یابد. محققان بر این باور هستند که با اصلاحات بیشتر، این فرآیند میتواند به اندازه کافی برای تولید سلولهای خورشید برای همه شرایط آبوهوایی کارآمد شود.
این تحقیق در مجله Angewandte Chemie International Edition منتشر شده است.
#انرژی #تجدیدپذیر #انرژی_خورشیدی
❇️@FutureTech
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✳️ ساخت گوش مصنوعی زنده با استفاده از فناوری پرینتر سه بعدی
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✳️ سیستم auto pilot بسیارجالب در خودرو تسلا ، حتما ببینید
Tesla autopilot
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
Tesla autopilot
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
Forwarded from Deleted Account
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
✳️ تمام آینده دنیا با تکنولوژی های نوظهور را ببینید
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
🔴سبکترین ماده جهان به کمک سربازان میآید
❇️@FutureTech
دانشمندان هندی از تولید سبکترین ماده ساخت دست بشر موسوم به ایروژل سیلیس خبر دادهاند که به "دود جامد" یا "هوای آبی" هم مشهور است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این ماده مصنوعی میتواند هم بر روی زمین و همچنین در فضا ترکیب شود و از مقاومت گرمایی چشمگیری برخوردار است.
به گفته محققان مرکز فضایی ویکران سارابهای، میتوان این ایروژل را بطور هوشمندانهای به عنوان فیلتر در یونیفورم سربازان برای گرم نگهداشتن آنها در شرایط آبوهوایی سرد بکار گرفت.
سربازان هندی در مناطقی مانند یخچال سیاچن نگهبانی میدهد که از آبوهوای بسیار سرد و خشن برخوردار است. این ماده میتواند با تولید گرما به حفظ زندگی این سربازان کمک کند. یونیفورم این افراد بسیار سنگین بوده و حدود سه کیلوگرم وزن دارد. با این ماده، وزن لباسها به 300 تا 400 گرم و کفشها تا حدود 800 گرم کاهش خواهد یافت.
دانشمندان امیدوارند که این ماده بتواند درون موتورهای موشک نیز به کار گرفته شود. البته کاربردهای این ماده فوق سبک فراتر از عایق است. از این ماده میتوان برای موارد دیگر مانند کاپشنهای حرارتی، کفی پا و همچنین جداره پنجره استفاده کرد.
ایروژل عمدتا حاوی هوا بوده که 99 درصد آن را تشکیل میدهد. این ماده قرار است در ماموریت بعدی هند به ماه موسوم به چانداراین دو، مورد استفاده قرار بگیرد.
جبنههای مثبت این ماده بسیار زیاد است اما از جمله معایب آن، ظریف و شکننده بودن بسیار زیادش است. دانشمندان در تلاش برای حل این مساله توسط آزمایش و استفاده از روشهای گوناگون برای سختتر کردن ماده و مقاومتر کردن آن هستند.
ایروژل در دهه 1930 در مرکز تحقیقات گلن ناسا در کلیولند ابداع شد و از آن زمان تاکنون در برنامههای مربوط به فضای به کار گرفته شده است.
#موادپیشرفته
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
دانشمندان هندی از تولید سبکترین ماده ساخت دست بشر موسوم به ایروژل سیلیس خبر دادهاند که به "دود جامد" یا "هوای آبی" هم مشهور است.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این ماده مصنوعی میتواند هم بر روی زمین و همچنین در فضا ترکیب شود و از مقاومت گرمایی چشمگیری برخوردار است.
به گفته محققان مرکز فضایی ویکران سارابهای، میتوان این ایروژل را بطور هوشمندانهای به عنوان فیلتر در یونیفورم سربازان برای گرم نگهداشتن آنها در شرایط آبوهوایی سرد بکار گرفت.
سربازان هندی در مناطقی مانند یخچال سیاچن نگهبانی میدهد که از آبوهوای بسیار سرد و خشن برخوردار است. این ماده میتواند با تولید گرما به حفظ زندگی این سربازان کمک کند. یونیفورم این افراد بسیار سنگین بوده و حدود سه کیلوگرم وزن دارد. با این ماده، وزن لباسها به 300 تا 400 گرم و کفشها تا حدود 800 گرم کاهش خواهد یافت.
دانشمندان امیدوارند که این ماده بتواند درون موتورهای موشک نیز به کار گرفته شود. البته کاربردهای این ماده فوق سبک فراتر از عایق است. از این ماده میتوان برای موارد دیگر مانند کاپشنهای حرارتی، کفی پا و همچنین جداره پنجره استفاده کرد.
ایروژل عمدتا حاوی هوا بوده که 99 درصد آن را تشکیل میدهد. این ماده قرار است در ماموریت بعدی هند به ماه موسوم به چانداراین دو، مورد استفاده قرار بگیرد.
جبنههای مثبت این ماده بسیار زیاد است اما از جمله معایب آن، ظریف و شکننده بودن بسیار زیادش است. دانشمندان در تلاش برای حل این مساله توسط آزمایش و استفاده از روشهای گوناگون برای سختتر کردن ماده و مقاومتر کردن آن هستند.
ایروژل در دهه 1930 در مرکز تحقیقات گلن ناسا در کلیولند ابداع شد و از آن زمان تاکنون در برنامههای مربوط به فضای به کار گرفته شده است.
#موادپیشرفته
❇️@FutureTech
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✳️ کشتی خودران DARPA با قابلیت ردیابی زیردریایی ها به مدت سه ماه بدون خدمه
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
🆔 http://telegram.me/joinchat/BDfDATuebrtULfvHorsDNw
🔵طراحی پلیمر خود ترمیم شونده برای ساخت عضلات مصنوعی
❇️@FutureTech
در دستاورد بزرگی که میتواند یک نقطه عطف انقلابی در حوزه رباتیک و پروتز باشد، دانشمندان مواد دانشگاه استنفورد یک پلیمر فوق کشسان و خود ترمیم شونده تولید کردهاند که میتواند به عنوان یک عضله مصنوعی انعطافپذیرتر عمل کند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این پلیمر که Fe-Hpdca-PDMS نام دارد، در زمان کشیده شدن زیاد میتواند مجددا در دمای اتاق به وضعیت اولیهاش بازگردد. در حالی که "الاستومرهای" رایج از قابلیت کشیده شدن تا دو یا سه برابر طول اولیهشان برخوردارند، این ماده جدید میتواند تا بیش از 100 برابر طول خود کشیده شود.
ویژگی جالبتر این ماده مصنوعی جدید، قابلیت خود ترمیم شوندگی آن است. زمانی که پلیمر به نصف بریده میشود، "الاستومر" در صورت قرار گرفتن لبهها در نزدیکی یکدیگر میتواند مجددا متصل شود. ماده در این حالت تا 90 درصد کشسانی و قدرت خود را حفظ خواهد کرد.
برای مثال اگر این ماده سوراخ شود، میتواند آن را پوشش دهد. این قابلیت خارقالعاده از این رو رخ میدهد که مولکولهای آهن در یک لبه سوراخ به مولکولهای اکسیژن و نیتروژن در لبه دیگر جذب میشوند.
این ماده از زنجیرههای طولانی پلیمر که بطور تصادفی در هم تنیده شدهاند ساخته شده که حاوی ترکیب اتمهای اکسیژن، کربن، سیلیکون و نیتروژن با نمک آهن هستند. پیوندهای شیمیایی بین اتمهای آهن و نیتروژن و اکسیژن شکل گرفته و زنجیرههای پلیمر را در اتصالات عرضی مانند تور ماهیگیری به هم متصل میکند.
این اتصالات عرضی به زنجیرههای پلیمر اجازه میدهد تا بدون لغزش از کنار هم حرکت کنند که به ماده اجازه کشش میدهد. زمانی که این اتصالات کشیده شده، شکسته یا بازچینی میشوند، شکل ماده تغییر میکند. با تغییر چینش ماده، اتصالات عرضی به شکل و اندازه اولیه خود باز میگردند.
این تحقیق در مجله Nature Chemistry منتشر شده است.
#رباتیک #موادپیشرفته
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
در دستاورد بزرگی که میتواند یک نقطه عطف انقلابی در حوزه رباتیک و پروتز باشد، دانشمندان مواد دانشگاه استنفورد یک پلیمر فوق کشسان و خود ترمیم شونده تولید کردهاند که میتواند به عنوان یک عضله مصنوعی انعطافپذیرتر عمل کند.
به گزارش سرویس علمی ایسنا، این پلیمر که Fe-Hpdca-PDMS نام دارد، در زمان کشیده شدن زیاد میتواند مجددا در دمای اتاق به وضعیت اولیهاش بازگردد. در حالی که "الاستومرهای" رایج از قابلیت کشیده شدن تا دو یا سه برابر طول اولیهشان برخوردارند، این ماده جدید میتواند تا بیش از 100 برابر طول خود کشیده شود.
ویژگی جالبتر این ماده مصنوعی جدید، قابلیت خود ترمیم شوندگی آن است. زمانی که پلیمر به نصف بریده میشود، "الاستومر" در صورت قرار گرفتن لبهها در نزدیکی یکدیگر میتواند مجددا متصل شود. ماده در این حالت تا 90 درصد کشسانی و قدرت خود را حفظ خواهد کرد.
برای مثال اگر این ماده سوراخ شود، میتواند آن را پوشش دهد. این قابلیت خارقالعاده از این رو رخ میدهد که مولکولهای آهن در یک لبه سوراخ به مولکولهای اکسیژن و نیتروژن در لبه دیگر جذب میشوند.
این ماده از زنجیرههای طولانی پلیمر که بطور تصادفی در هم تنیده شدهاند ساخته شده که حاوی ترکیب اتمهای اکسیژن، کربن، سیلیکون و نیتروژن با نمک آهن هستند. پیوندهای شیمیایی بین اتمهای آهن و نیتروژن و اکسیژن شکل گرفته و زنجیرههای پلیمر را در اتصالات عرضی مانند تور ماهیگیری به هم متصل میکند.
این اتصالات عرضی به زنجیرههای پلیمر اجازه میدهد تا بدون لغزش از کنار هم حرکت کنند که به ماده اجازه کشش میدهد. زمانی که این اتصالات کشیده شده، شکسته یا بازچینی میشوند، شکل ماده تغییر میکند. با تغییر چینش ماده، اتصالات عرضی به شکل و اندازه اولیه خود باز میگردند.
این تحقیق در مجله Nature Chemistry منتشر شده است.
#رباتیک #موادپیشرفته
❇️@FutureTech
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔵میکرورباتها آبهای آلوده را تمیز میکنند
❇️@FutureTech
نتایج یک مطالعه جدید نشان میدهد که یک گروه صدها هزارتایی از میکرورباتها که هر کدام کوچکتر از ضخامت موی انسان هستند میتوانند در بحث تصفیه پساب صنعتی وارد عمل شده و فلزات سنگین و سمی را از این آبها حذف کنند.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)منطقه خراسان و به نقل از ساینس دیلی، به گفته محققان در موسسه سیستمهای هوشمند مکس پلانک در اشتوتگارت آلمان، موسسه مهندسی زیستی کاتالونیا در بارسلون و موسسه تحقیقات و مطالعات پیشرفته بارسلون این میکرورباتها میتوانند 95 درصد از سرب موجود در آب را در عرض یک ساعت حذف کنند و بارها و بارها مورد استفاده مجدد قرار بگیرند. این رباتها به طور بالقوه راه کارآمد و به صرفهای برای حذف فلزات سنگین ارائه میدهند که برتری زیادی نسبت به روشهای پیشین دارد.
به گفته محققان، این کار یک گام در جهت ارائه سیستمهای تصفیه هوشمند محسوب میشود که به ما کمک میکند آلایندههای آب را بدون تولید آلودگی اضافی برطرف کنیم.
آلودگی فلزات سنگین در آب یک مشکل عمده ناشی از فعالیتهای مختلف صنعتی همچون صنایع تولید باتری و الکترونیک تا معدنکاوی و آبکاری فلزات محسوب میشود. این فعالیتها منجر به تولید فلزاتی همچون سرب، آرسنیک، جیوه، کادمیوم و کروم میشود که هرکدام به عنوان یک خطر بالقوه برای موجودات زنده و محیطزیست مورد توجه قرار میگیرند.
در مطالعه جدید محققان به طور ویژه بر حذف سرب از پساب با استفاده از میکرورباتهای لولهای شکل که سه لایه کاربردی دارند، تمرکز کردهاند. لایه خارجی از اکسید گرافن بوده و منجر به جذب سرب از آب میشود. لایه وسطی از نیکل است و باعث میشود که میکروربات فرومغناطیسی شود و به این ترتیب این امکان را فراهم میکند که جهت حرکت میکروربات با یک میدان مغناطیسی خارجی کنترل شود. لایه داخلی نیز از پلاتینیوم بوده و به میکروربات امکان میدهد که خود را درون آب به جلو پیش ببرد. وقتی هیدروژن پراکسید به پساب اضافه میشود، پلاتینیوم، هیدروژن پراکسید را در داخل آب تجزیه کرده و حبابهای بسیار ریز تشکیل میدهد. این حبابهای بسیار ریز از پشت میکروربات خارج میشود و به این ترتیب میکروربات را به جلو به پیش میراند.
بعد از این که جذب سرب توسط میکرورباتها به پایان رسید، میتوان از یک میدان مغناطیسی برای جمع آوری همه میکرورباتها از آب استفاده کرد. میکرورباتها سپس در یک محلول اسیدی قرار داده میشوند تا یونهای سرب از آنها جدا شود. سرب به دست آمده میتواند بعدا بازیابی شده و مورد استفاده مجدد قرار بگیرد. میکرورباتها نیز میتوانند در پاکسازیهای بعدی به کار بیایند.
در آینده میکرورباتها حتی میتوانند با استفاده از سیستمهای خودکاری مدیریت شوند که به طور مغناطیسی آنها را هدایت میکنند. با استفاده از این میدانها، میکرورباتها گرد هم آمده و قادر خواهند بود وظایف مختلفی را به انجام برسانند.
مقاله مربوط به میکرورباتهای جذبکننده سرب در تازهترین شماره از مجله Nano Letters به چاپ رسیده است.
#رباتیک #نانوتکنولوژی
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
نتایج یک مطالعه جدید نشان میدهد که یک گروه صدها هزارتایی از میکرورباتها که هر کدام کوچکتر از ضخامت موی انسان هستند میتوانند در بحث تصفیه پساب صنعتی وارد عمل شده و فلزات سنگین و سمی را از این آبها حذف کنند.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)منطقه خراسان و به نقل از ساینس دیلی، به گفته محققان در موسسه سیستمهای هوشمند مکس پلانک در اشتوتگارت آلمان، موسسه مهندسی زیستی کاتالونیا در بارسلون و موسسه تحقیقات و مطالعات پیشرفته بارسلون این میکرورباتها میتوانند 95 درصد از سرب موجود در آب را در عرض یک ساعت حذف کنند و بارها و بارها مورد استفاده مجدد قرار بگیرند. این رباتها به طور بالقوه راه کارآمد و به صرفهای برای حذف فلزات سنگین ارائه میدهند که برتری زیادی نسبت به روشهای پیشین دارد.
به گفته محققان، این کار یک گام در جهت ارائه سیستمهای تصفیه هوشمند محسوب میشود که به ما کمک میکند آلایندههای آب را بدون تولید آلودگی اضافی برطرف کنیم.
آلودگی فلزات سنگین در آب یک مشکل عمده ناشی از فعالیتهای مختلف صنعتی همچون صنایع تولید باتری و الکترونیک تا معدنکاوی و آبکاری فلزات محسوب میشود. این فعالیتها منجر به تولید فلزاتی همچون سرب، آرسنیک، جیوه، کادمیوم و کروم میشود که هرکدام به عنوان یک خطر بالقوه برای موجودات زنده و محیطزیست مورد توجه قرار میگیرند.
در مطالعه جدید محققان به طور ویژه بر حذف سرب از پساب با استفاده از میکرورباتهای لولهای شکل که سه لایه کاربردی دارند، تمرکز کردهاند. لایه خارجی از اکسید گرافن بوده و منجر به جذب سرب از آب میشود. لایه وسطی از نیکل است و باعث میشود که میکروربات فرومغناطیسی شود و به این ترتیب این امکان را فراهم میکند که جهت حرکت میکروربات با یک میدان مغناطیسی خارجی کنترل شود. لایه داخلی نیز از پلاتینیوم بوده و به میکروربات امکان میدهد که خود را درون آب به جلو پیش ببرد. وقتی هیدروژن پراکسید به پساب اضافه میشود، پلاتینیوم، هیدروژن پراکسید را در داخل آب تجزیه کرده و حبابهای بسیار ریز تشکیل میدهد. این حبابهای بسیار ریز از پشت میکروربات خارج میشود و به این ترتیب میکروربات را به جلو به پیش میراند.
بعد از این که جذب سرب توسط میکرورباتها به پایان رسید، میتوان از یک میدان مغناطیسی برای جمع آوری همه میکرورباتها از آب استفاده کرد. میکرورباتها سپس در یک محلول اسیدی قرار داده میشوند تا یونهای سرب از آنها جدا شود. سرب به دست آمده میتواند بعدا بازیابی شده و مورد استفاده مجدد قرار بگیرد. میکرورباتها نیز میتوانند در پاکسازیهای بعدی به کار بیایند.
در آینده میکرورباتها حتی میتوانند با استفاده از سیستمهای خودکاری مدیریت شوند که به طور مغناطیسی آنها را هدایت میکنند. با استفاده از این میدانها، میکرورباتها گرد هم آمده و قادر خواهند بود وظایف مختلفی را به انجام برسانند.
مقاله مربوط به میکرورباتهای جذبکننده سرب در تازهترین شماره از مجله Nano Letters به چاپ رسیده است.
#رباتیک #نانوتکنولوژی
❇️@FutureTech
🔵طراحی آسمانخراش اطلاعاتی پایدار در ایسلند
❇️@FutureTech
محققان موفق به طراحی و ساخت یک آسمانخراش اطلاعاتی در ایسلند شدند که از سال 2017 ترافیک IP جهانی در آن ثبت میشود.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه خراسان و به نقل از اینهبیتت، اگر بخواهید تمامی دادههای ذخیره شده در این پایگاه را بررسی کنید، سرگیجه خواهید گرفت؛ چون هر کلیک، پست الکترونیکی، پستهای اینستاگرام و هر چیزی که فکر کنید، در این پایگاه ثبت میشود. در واقع این آسمانخراش اطلاعاتی برای ذخیره اطلاعات طراحی شده است.
این ساختمان یک برد اصلی استوانهای است که تمامی اطلاعات جهانی را به روشی پایدار ذخیره میکند. این طرح به چندین دلیل اجرا شد. اول اینکه هوای سرد ایسلند به طور طبیعی این برج را خنک میکند. دومین دلیل موقعیت جغرافیایی ایسلند بود که بین اروپا و ایالات متحده آمریکا قرار گرفته و سومین دلیل، ایسلند کشوری با انرژی پاک فراوان است؛ در نتیجه این برج از انرژی 100درصدی با منابع پایدار استفاده میکند.
بر اساس اظهارات طراحان این پروژه در آینده به مرکز اطلاعاتی سبز در ایسلند تبدیل خواهد شد. مرکز اطلاعاتی به طور مرسوم ساختمان صنعتی بدون معنای ضمنی معماری و منطقهای بینام است، اما هدف اصلی این پروژه بررسی راهحلهای جدید ترکیببندی است که نمایانگر پیچیدگی و اهمیت ساختمان ذخیره اطلاعاتی است. آنان معتقدند ترکیببندی مرکز اطلاعات استفاده از انرژیهای پایدار را افزایش داده و استفاده دوباره به روشی پایدار را ارائه میدهد.
این برج میانتهی بوده و اجزای تشکیلدهنده بیرونی آن محکم است. حفره داخلی آن به خنکسازی هوا و فضای درونی کمک میکند. هوای گرم نیز توسط سیلندرها مانند دودکش به بیرون فرستاده شده و برای آزمایشگاهها و گلخانههای طبقه پایین مورد استفاده قرار میگیرد.
این ایده که توسط Valeria Mercuri و Marco Merletti طراحی شده در مکان سوم رقابتهای برج سازی eVolo در سال 2016 قرار گرفته است.
#فناوری_اطلاعات #اینترنت
❇️@FutureTech
❇️@FutureTech
محققان موفق به طراحی و ساخت یک آسمانخراش اطلاعاتی در ایسلند شدند که از سال 2017 ترافیک IP جهانی در آن ثبت میشود.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه خراسان و به نقل از اینهبیتت، اگر بخواهید تمامی دادههای ذخیره شده در این پایگاه را بررسی کنید، سرگیجه خواهید گرفت؛ چون هر کلیک، پست الکترونیکی، پستهای اینستاگرام و هر چیزی که فکر کنید، در این پایگاه ثبت میشود. در واقع این آسمانخراش اطلاعاتی برای ذخیره اطلاعات طراحی شده است.
این ساختمان یک برد اصلی استوانهای است که تمامی اطلاعات جهانی را به روشی پایدار ذخیره میکند. این طرح به چندین دلیل اجرا شد. اول اینکه هوای سرد ایسلند به طور طبیعی این برج را خنک میکند. دومین دلیل موقعیت جغرافیایی ایسلند بود که بین اروپا و ایالات متحده آمریکا قرار گرفته و سومین دلیل، ایسلند کشوری با انرژی پاک فراوان است؛ در نتیجه این برج از انرژی 100درصدی با منابع پایدار استفاده میکند.
بر اساس اظهارات طراحان این پروژه در آینده به مرکز اطلاعاتی سبز در ایسلند تبدیل خواهد شد. مرکز اطلاعاتی به طور مرسوم ساختمان صنعتی بدون معنای ضمنی معماری و منطقهای بینام است، اما هدف اصلی این پروژه بررسی راهحلهای جدید ترکیببندی است که نمایانگر پیچیدگی و اهمیت ساختمان ذخیره اطلاعاتی است. آنان معتقدند ترکیببندی مرکز اطلاعات استفاده از انرژیهای پایدار را افزایش داده و استفاده دوباره به روشی پایدار را ارائه میدهد.
این برج میانتهی بوده و اجزای تشکیلدهنده بیرونی آن محکم است. حفره داخلی آن به خنکسازی هوا و فضای درونی کمک میکند. هوای گرم نیز توسط سیلندرها مانند دودکش به بیرون فرستاده شده و برای آزمایشگاهها و گلخانههای طبقه پایین مورد استفاده قرار میگیرد.
این ایده که توسط Valeria Mercuri و Marco Merletti طراحی شده در مکان سوم رقابتهای برج سازی eVolo در سال 2016 قرار گرفته است.
#فناوری_اطلاعات #اینترنت
❇️@FutureTech
کمپانی APWorks که در زیر مجموعه ایرباس است، اولین موتور سیکلت ساخته شده باپرینتر سه بعدی را رونمایی کرد؛ این موتور با 50 هزار یورو ساخته شد، 80 کیلومتر بر ساعت نیز سرعت دارد @FutureTech