و همانا ما انسان را از عصاره‌اى از گِل آفريديم. سپس او را به صورت نطفه در جايگاهى استوار قرار داديم

روز پزشکان عزیز مبارک💚

به روپوش سفيدم نه بال وصل است، نه در پيشانی ام نور افكنی است.
خوابم می گيرد، گاهاً هنگام ويزيت مريض!
گشنه هم می شوم، بيشتر وقت ها.
وقت هایی هست كه نياز به اجابت مزاج دارم.
گهگاهی وسط ويزيت مريض ها دلم هوای چای می كند.
از هجوم مريض ها خسته ميشوم! از بيست نفری پشت در ايستادنشان.

وقتی مريض می گويد "چرک خشک كن (آنتی بيوتيک) بنويس" دلم ميخواهد گلوله ای به مغز خودم شليک كنم، و وقت هایی كه مريض می گويد "من فقط با پنی سيلين خوب ميشم" به مغز او.
دلم می سوزد برای پادرد پيرزن ها، برای سرفه و خلط پيرمردها، برای زنان جوانی كه بيست تا بيست تا پرانول و زولپيدم ميخورند كه يا بالاخره ديده شوند يا محو!

دلم برای دختران شانزده ساله باردار ميسوزد كه حتی لگن هايشان آنقدر رشد نكرده كه نوزادی را از خود عبور دهند! برای جوان بيست و شش ساله ای كه ده سال است هرويين می كشد.

براي "بابارودی ها" كه حتی آسفالت هم ندارند، كه نميشود برايشان از تفريح گفت، از تحصيل، از امكانات.
دلم ميخواهد روزها چهل و هشت ساعت باشند، كه توان كم نياورم! كه به همه ی به قول خودشان "دودی ها" بگويم كه ميشود ترک كرد. اما مگر ميشود؟ مگر ارزانتر از گرد وسيله ای برای سفر به آن بالاها هست؟!

من پزشک طرحی روستایی هستم، نه زير ميزی ميگيرم، نه كارانه! ماهانه سی ميليون و نود هزارتومن به حساب من ريخته ميشود و فرقی ندارد كه در روز بيست مريض را ويزيت كنم يا دويست تا!
هستند بيمارانی كه معتقدند "وظيفه اته".
"پس تو رو برای چی اينجا گذاشتند؟!" همان هايی كه خستگی هفت سال درس خواندن را به تنم هفتاد سال می كنند تا شايد يكی اين وسط پيدا شود و بگويد "خدا برات بسازه".