🔹پژوهشگران با استفاده از مدل‌سازی ریاضی و بررسی جهش‌های سلولی به دنبال تعیین سقف عمر انسان هستند. اگر محدودیت‌های اندام‌های حیاتی وجود نداشت، تئوری‌ها نشان می‌دهند که انسان‌ها می‌توانستند بیش از ۲۹ هزار سال زندگی کنند. با این حال، تجمع جهش‌ها در بافت‌ها، این عدد را به شدت کاهش می‌دهد.
🔹نورون‌های مغز و سلول‌های عضله‌ی قلب به دلیل عدم توانایی در تقسیم و بازسازی، اصلی‌ترین عوامل محدودکننده‌ی طول عمر محسوب می‌شوند. کبد با توانایی بازسازی بالا می‌تواند عملکرد خود را هزاران سال حفظ کند، اما فرسودگی مغز و قلب، میانگین عمر نظری را به محدوده ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال می‌رساند. رسیدن به عمر ۴۷۰ سال تنها با جایگزینی نورون‌های فرسوده از طریق سلول‌درمانی امکان‌پذیر خواهد بود.