‏من بهت وابسته نبودم، يه غريزه ی درونی بهم ميگفت كه دوست دارم. راستش هنوزم دارم، اما دور بمونی بهتره، بزار هميشه دوست داشته باشم.

‏برای لذت بردن از آتیش باید فاصله مناسب رو پیدا کرد که نه بسوزی نه سردت بشه، مثل رابطه با دیگران.

مثل تام و جری باشیم، همیشه دعوا کنیم ولی هیچوقت از هم جدا نشیم.

متوجه تغییر رفتارم میشی، اما متوجه دلیلش که خود نفهم تونه نمیشی؟

عادی شدن؛ تا حالا بهش فکر کردی؟ خصوصا اگه اون موضوع درباره‌ی آدمی باشه که یه زمانی دیوونه وار دوستش داشتی. چیزی ترسناک تر از این توی دنیا وجود نداره.

ما آدما یاد گرفتیم که گند بزنیم به احساساتِ آدمی که برامون میمیره.

قوی بودن از کجا شروع میشه؟
از اونجایی که شروع میکنی به خط زدن و کنار گذاشتن آدم هایی که مناسبت نیستن، بدون ترس از تنهایی.

هرزه ها تشنه ی توجه اند در حالیکه یک ملکه به دنبال احترامه.

اونی میشم که خودتو فحش بدی بگی چرا ندارمش.

من اونجا که تو اوج عصبانیت آروم میشم و لبخند میزنم تو سرم پر از نقشه‌های پلیده.

تو داری خودتو میکُشی که توو چشم ۱۰۰۰ نفر شیرین بشی. من دارم خودمو توو چشم ۹۹۹ نفر تلخ میکنم.

مثلا یه فیلمِ ۲ساعته رو، پنج ساعته داری یه جا می‌فرستی، ۹۹% می‌شه. الان وقتشه که تیک بخوره؛ یهو می‌زنی رو ضربدر. این‌طوری حذف می‌شن‌ آدما از زندگیم. همین‌قدر یهویی، همین‌قدر عجیب‌، دقیقا همین‌قدر‌ بعد از کلی تلاش.

بیا از اعتمادم سو استفاده کن تا منم بهت نشون بدم کسایی که به خون آدما تشنن هنوزم وجود دارن.

حال عجیبیه. نمی‌دونی چی می‌خوای بگی اما دلت می‌خواد که دهنت باز و بسته بشه و حتی شده جویده‌ جویده یه چیزی رو بیان کنی.

ما که بد بودیم پیگیری پس چرا؟