غافلان، همسازند.
تنها طوفان، کودکانِ ناهمگون می‌زاید.
الف. شاملو

ترس‌های ما برادران مرگ‌اند. حتی آن‌جا که اسفندیار در چشمه‌ی بی‌مرگی غسل داده شد، ترسش بود که چشم‌هایش را میزبان شد، درست همان‌جا بود که روینتنی‌اش شکست.

زندگی در مجاورت چشم طوفان، همیشه ترسناک است.
اما آن‌ها که می‌مانند، کسانی هستند که یاد می‌گیرند چطور با طوفان برقصند، نه اینکه در برابرش بایستند.

هیچ طوفانی تا ابد نخواهد ماند.

📌 این یادداشت درباره نگهداشت مشتری، بقا در بحران، و معماری فروش در زمانه‌ی جنگ و رکود است:

⸻

📌 همایش «نگهداشت منابع انسانی با رویکرد تاب‌آوری در بحران»

سرکار خانم سارا نظری، مشاور مدیریت منابع انسانی، روز یکشنبه ۱۲ مرداد در مدرسه کسب‌وکار رِما، همایشی تخصصی با همین موضوع برگزار می‌کنند. این برنامه در راستای مسئولیت اجتماعی مدرسه رِما طراحی شده و فرصتی ارزشمند برای مدیران، کارآفرینان و علاقه‌مندان به حوزه منابع انسانی است تا درباره راهکارهای تاب‌آوری سازمان‌ها در شرایط بحرانی کشور گفتگو کنیم.

🗓 زمان: یکشنبه ۱۲ مرداد
📍 محل برگزاری: مدرسه کسب‌وکار رِما

در صورت تمایل به حضور، لطفاً در دایرکت به من اطلاع دهید تا جزئیات ثبت‌نام را ارسال کنم.

بازار حرف‌هایش را فریاد می‌زند، ما باید گوش‌هایمان را برای شنیدنش تمرین دهیم. مهم‌ترین رکن در بازار رقیصدن با تغییرات است. باید همیشه خودمان را در میانه میدان قرار دهیم، اگر بخواهیم که بمانیم چاره‌ایی جز باور داشتن به ماهیت تغییرات نداریم.

ما را در مسیرتان گوش کنید
🎧 لینک پادکست در یوتیوب:

https://youtu.be/RwR7LDGOfFA?si=D52PBjjzrqjUmbka

کسی که در هیاهوی دیگران سکوت می‌کند، در حال مشاهده‌ی دقیق میدان است.
وقتی دیگران شتاب‌زده وارد عمل می‌شوند، او برنامه می‌ریزد.
و درست در لحظه‌ای که دیگران از نفس افتاده‌اند، او با تمام توان وارد میدان می‌شود.
در شرایط بحرانی، بینش از میدان مهم‌تر از واکنش لحظه‌ای است.
قدرت واقعی، درک الگوها در دل آشوب است؛ نه در فریاد زدن میان غبار.
فیلم Vice تنها یک فیلم سیاسی نیست؛ درس‌نامه‌ای‌ست درباره‌ی قدرت، بحران و مردی که بدون فریاد، جهان امروز ما را تکان داد
اگر دوست دارین برای تماشای این فیلم در کنار ما باشین، لطفا در دایرکت به من پیام بدهید تا لینک ثبت‌نام در این دورهمی را برایتان ارسال کنم

درک عواملی که ابهامات امروز بازار را شکل داده‌اند، به ما کمک می‌کند با نگاهی ۳۶۰ درجه و فراتر از محدودیت‌های کوتاه‌مدت، شرایط را عمیق‌تر تحلیل کنیم، منابع‌مان را هوشمندانه‌تر به‌کار بگیریم و تصمیم‌هایی استراتژیک بگیریم.
در زمان بحران، ما بیش از هر زمان دیگری «هم‌داستان» می‌شویم؛ اما حقیقت این است که حتی در پیچیده‌ترین شرایط نیز، بازار مسیر خود را می‌یابد و طبق اصل بقا، حیاتش ادامه پیدا می‌کند.
در همین مسیر، در دورهمی «عبور از طوفان» که در مدرسه کسب‌وکار رِما برگزار شد، همراه با جمعی از صاحبان کسب‌وکار و فعالان اقتصادی، درباره پیچیدگی‌های بازار امروز و راهکارهای مؤثر برای عبور از این چالش‌ها به گفت‌وگو نشستیم

نیما یه روز به من گفته بود، تا حالا به سرنوشت پسران آدم از این زاویه نگاه کردی، گفت: قابیل سمبل یکجا نشینی بود و هابیل نماد کوچ وقتی به حسادت برادرش رو قابیل کشت نفرین شد و مجبور شد در سفر زندگی کنه، گفت انگار خدا هم دلش با دیدن و کشف کردنه، بخاطر همین سفر رو خلق کرد تا به یکجا موندن عادت نکنیم، این‌بار با نیما همسیر شدیم و نیما برامون از خاطره سفرهاش گفت، از اینکه چطور بارها و بارها خونه و زندگیشو جمع کرده و سعی کرده دوباره از صفر بسازه، یه دوست قدیمی داشتیم اون روزها وقتی بچه بودیم بهش عمو می‌گفتیم، یادمه می‌گفت:
ای مقصدت هزار
من راهی‌ام به صفر
ما رو همسیر خودتون کنین وقتی جاده‌ها برای کوتاه شدن لجبازی می‌کنن، ما رو در مسیرتان گوش کنین

🎧 لینک پادکست ما در یوتیوب:

https://youtu.be/EJLHdLu3C_4?si=mDSdYoeECHUdWqFT

خیابان‌ها هم از قدم‌های ما خسته‌اند؛ از این تکرار بی‌پایانِ صبح‌هایی که فرقی با دیروزمان ندارند.
دیوارها، صداها و آدم‌ها…همه چیزی از حوصله‌ ته کشیده‌اند.
انگار زمان هم، در خاورمیانه، کندتر از هر جای دیگری در جهان می‌گذرد.
اینجا همیشه در «میان» زندگی می‌کنیم؛ میان دیروزی که با حسرت از دست رفت و فردایی که قرار است، نجاتمان دهد.
اما این فردا یادش رفته باید زودتر از راه برسد، ما منتظریم، در این جغرافیا عادت می‌کنی منتظر باشی،
منتظر اتفاقی، نجاتی و تغییری، منتظری سواری بیاید.
و در این میان، یادمان می‌رود زندگی کنیم؛ یادمان می‌رود چگونه بودن، خودش یک مقاومت است.
اپیزود آخر «در مسیر» درباره‌ی همین فراموشی است.
درباره‌ی همه ماهایی که هنوز راه می‌رویم و
هنوز ادامه می‌دهیم.
حتی وقتی هیچ مقصدی در کار نیست.

🎧 لینک پادکست ما در یوتیوب
https://www.youtube.com/watch?v=FkFkIAis6VI

🎙️ لینک پادکست ما در کست‌باکس
https://castbox.fm/episode/id6564248-id860974831?utm_source=podcaster&utm_medium=dlink&utm_campaign=e_860974831&utm_content=%D8%AF%D8%B1%20%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%B1%20%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%206-CastBox_FM

در آغاز، تنها «کلمه» بود.
پل الوار نوشته بود:
«زخمی به او بزن؛ کشنده‌تر از انزوا.»

امروز محتوا قرار است تکلیف همه‌چیز را روشن کند.
اگر ما فقط یک جاده‌ی یک‌طرفه باشیم، تنها صدای خودمان را می‌شنویم و در هیاهوی پچ‌پچه‌ها گم می‌شویم. رسانه فقط یک بلندگو برای گفتن نیست؛ رسانه آغاز گفت‌وگوست. فرصتی است برای شنیدن واکنش جهان به چگونگی بودنِ ما.

در این اپیزود پادکست در مسیر، از اهمیت رسانه حرف زده‌ایم.
ما را بشنوید؛
ما رادر حوصلگی، ما را در بی‌حوصلگی،
ما را در مسیر گوش کنید.

🔴▶️ یوتیوب:
https://youtu.be/K5RFIBUCbyw

🟧🎧 کست‌باکس:
https://castbox.fm/vi/873305032

دارایی‌های متمایز برند همون نشونه‌هایی‌ان که بدون اینکه اسم برند رو ببینی، تو یه لحظه تو ذهنت روشن می‌کنن این تبلیغ مال کیه. مثل قوس‌های طلایی مک‌دونالد، آقای معتمد ازکی یا میمون چی توز. تحقیقات جنی رُمانیـوک، یکی از بزرگان بازاریابی جهان، خیلی شفاف می‌گه که شخصیت‌های برند یکی از قوی‌ترین دارایی‌های متمایز هستن، حتی خیلی مؤثرتر از سلبریتی‌ها. چون نه خرج اضافه دارن، نه دردسر، نه حاشیه. میمون چی توز هیچ وقت دچار دردسر حقوقی نمیشه و هیچوقت هم مست پشت فرمان نمیشینه که برای برند بحران درست کنه.

بهترین بخشش اینه که این شخصیت‌ها برای همیشه مال برند می‌مونن. آقای معتمد ازکی نه حقوق اضافه می‌خواد، نه قرارداد دوباره. همیشه همون‌قدر بامزه و بدون مشکل سر کار حاضر می‌شه. این نکته خیلی مهمه، چون یک حقیقت تلخ در تبلیغات در مسابقات سوپربول آمریکا وجود داره، جایی که گرونترین تبلیغات جهان پخش میشه: بیشتر مردم فردای مسابقه یادشون نمیاد کدوم برند چی نشون داده. گزارش ایپسوس نشون می‌ده که بیشتر از نصف تبلیغات سوپربول، صبح روز بعد حتی یک درصد هم یادآوری برند ندارن. یعنی خیلی از بازاریاب‌ها عاشق ساخت تیزرهای پیچیده و داستان‌گو شدن، اما مهم‌ترین قانون تبلیغات رو فراموش کردن: مخاطب باید همون لحظه بفهمه این تبلیغ مال شماست.

داده‌های موسسه تحقیقاتی سیستم‌وان هم کاملاً بی‌رحمانه‌ست. تبلیغاتی که از شخصیت برند استفاده می‌کنن میانگین ۳.۸ ستاره می‌گیرن، در حالی که تبلیغات سلبریتی فقط ۲.۷ ستاره. در فروش کوتاه‌مدت هم همین شکاف وجود داره و شخصیت برند عملکرد خیلی بهتری داره. اما با این همه، فقط ده درصد تبلیغات سوپربول از شخصیت برند استفاده می‌کنن و تقریباً چهل درصدشون سراغ سلبریتی می‌رن. اینجا دقیقاً همون تناقض بزرگه: دارایی‌هایی که بیشترین یادآوری و ارتباط را با مخاطب ایجاد می‌کنن، کمترین استفاده رو از طرف مدیران دارند، چون دنبال پیچیدگی و خلاقیت ظاهری هستن و اثربخشی رو قربانی جذابیت می‌کنن.
در حالی که برندهای قدیمی‌تر سال‌ها با شخصیت‌های ثابت، آهنگ‌های تبلیغاتی مشخص و شکل بسته‌بندی متمایز، حضور ذهنی ساخته‌ن و هنوز هم مخاطب با همون نشونه‌های ساده، برند رو تشخیص می‌ده. دلیل موفقیت برندهایی مثل ازکی یا چی توز هم دقیقاً ثبات در استفاده از همین شخصیت‌هاست. سال‌ها تو ذهن مردم زندگی می‌کنن و هر بار که دیده می‌شن، یادآوری برند رو تقویت می‌کنن.

مشکل بزرگ اینه که خیلی از تیم‌های بازاریابی دقیقاً وقتی یک دارایی برند تازه داره اثر واقعی می‌ذاره، ازش خسته می‌شن و کنار می‌ذارن. درحالی‌که دارایی‌های برند مثل شخصیت‌ها، جینگِل‌ها و بسته‌بندی‌ها اصلاً کهنه نمی‌شن، تازه با تکرار تقویت می‌شن. برندهای باهوش سال‌ها روی همین دارایی‌ها پافشاری می‌کنن و می‌دونن این‌ها سرمایه‌گذاری بلندمدت برای افزایش «در دسترس بودن ذهنی» هستن. اما برندهایی که مدام دنبال نوآوریِ صرف هستن، هر بار از صفر شروع می‌کنن و آخرش هم تعجب می‌کنن چرا برندشون به خوبی در لحظه خرید یادآوری نمیشه.

پس.ن: آگهی ازکی که در تصویر می‌بینید یکی از کمپین‌هاییه که برای برند ازکی طراحی کردیم.
#رضامهدوی

Source: adweek