با عجله به سمت ورزشگاه می‌دویدم کفش‌هایم تا مرز پاره شدن رفته بودند، چند صد نفر را به جرم جاسوسی اعدام کرده بودند و عشق من درست در بالای سرم به دار آویخته شده بود مانند کسی بودم که به یک تابلوی تاریخی نگاه می‌کند، چشمانم از اشک پر شده بود اشکی که با خود شادی‌ها و رویاهایم را می‌برد اما من در صورت او هیچ اثری از درد و غم نمی‌دیدم او به روبرو خیره شده بود و لبخند به لب داشت

وقتی یه روز این فصل سرد تموم بشه...
من بهار تو میشم

و عشق تن مرده او را زنده کرد...

همونطور که نمیتونی انتخاب کنی عاشق کی بشی...
برای متنفر بودن از کسی هم همین صدق میکنه