بال های شکسته، دست و پای زخمی،صورت غرق در خون او و اشک های چکیده چشمانش گواه نابودی او بود
در انتظار تکه تکه شدنش ایستاده بودند؛
ناگهان نوری از میان سینه‌اش تابید
از شدت نور جلوی پایش به زانو افتادند
و حالا همه فهمیده بودند که او قدرتمند ترین سلاح را هنوز رو نکرده بود :قلبش

تو مثل بقیه دروغ میگی
ولی دروغای شیرین
طوری که دوست دارم باورشون کنم...

صدای گوش خراش گریه هایش همه جا را گرفته بود، اولین بار بود او را انقدر شکسته میدیدم باورم نمیشد کسی که آنجا از ترس تنها شدن گریه و التماس می‌کند همانی باشد که تا دیروز میگفت "تنهایی؟ اصلا مهم نیست من همین الانم تنهام"
مشکل او این بود حضور کسی که باعث میشد درد نکشد را کامل فراموش کرده بود چون فکر میکرد آن بیچاره محکوم به تحملش بود

وقتی آدم جرات خیال‌پردازی داشته باشه، معجزه‌های زیادی رخ میده. مشکل این هست که مردم هیچ‌وقت چیزای غیرممکن رو تصور نمی‌کنن

من نمیتونم الان کنارت باشم ولی، اگه بودم میومدم کنارت می‌نشستم و بغلت میکردم، گونه ات رو میبوسیدم و میگفتم دیگه هیچ وقت از کنارت نمیرم
بعدم تا صبح برات انقدر حرف میزدم و انرژی میدادم که استرس و نگرانی از یادت بره اصلا یادت بره بهانه ای برای ترسیدن داشته باشی.
بهت بگم میدونی که چقدر بهت ایمان دارم و میدونم از پسش برمیای عزیزم تو معرکه ای💜