سلام آرمین جون ، dns خوب سراغ نداری پیر شدم سر این میرور ها اگه میشناسی یا طریقه پیدا کردن یه دی ان اس رو لطفا بهمون بگو

با وضعی که الان سیستم فیلترینگ داره که میتونه با DPI پکت هارو بر اساس پارامترهای ویژه فیلتر کنه (که نتیجه اش واضحه. فیلترینگی که هیچ منطقی نداره و یه جا یه سرویس بازه و رو یه شبکه دیگه بسته است)، عملا چیزی به اسم DNS خوب نداریم. بهترین کار اینه که از بین DNS پرووایدر های موجود (مثل شکن، 403، الکترو، کلادفلر و ...) بگردید ببینید کدوم کارتونو راه میندازه.

قبلا ها خودم دستی تست می‌کردم. الان ابزار های مختلفی براش هست. نمونه اش best403unlocker که کار آرمان و بقیه بچه هاست. کافیه اسکریپت رو ران کنید. خودش میره بهترین DNS ای که میتونید تو شبکه داشته باشید رو براتون پیدا میکنه و لیست میکنه.

@FreeYourMalloc

یه قسمتی که تو پادکست طبقه 16 با کیانوش مختاریان خیلی توجهمو به خودش جلب کرد این قسمت بود.
شاید فکر کنید اینکه میگه سطح فنی تو ایران به نسبت خوبه و افراد عملا چندین تسک میتونن هندل کنن، اونم از زبان کسی که تو گوگل کار کرده (اونم کار تحقیقاتی)، چیز خفنیه. ولی اصلا اینطور نیست. حالا چرا؟

@FreeYourMalloc

این نشون دهنده ترس و اضطرابه. ماهایی که تو خاورمیانه ایم همیشه مجبوریم بیشتر از بقیه تلاش کنیم تا به چیزی برسیم که بقیه دنیا با تلاش کمتری بهش میرسن. میخواد اکسپت شدن برای تحصیل باشه یا اپلای کردن برای کار. اینو به وضوح تو همه فیلد ها میتونین ببینین. از اطلاعات عمومی گرفته تا موارد تخصصی یه فیلد. ماها حتی مجبوریم بی اهمیت ترین اطلاعات (مثل اینکه پایتخت فلان کشور آفریفایی کجاست یا ریشه فلان کلمه چیه) رو هم حفظ کنیم. چون همیشه این ترس رو داریم که از بقیه عقب تریم و شاید یه روز ازش سوال بیاد. دلیل این ترس همیشگی، ترکیبی از ایناست:
۱. سیستم آموزشی فاجعه که همیشه ملاک های نمره دهی و شایسته سالاریش یا مباحث دینی بودن یا مباحث بی اهمیت از نظر علمی
۲. تربیت نادرست که والدین بعضا چون خودشون به یک هدف نرسیدن، میخوان بچشون همه چیز دان باشه
۳. ترد شدگی جهانی و حس اینکه ما باید اینقدر خوب و کامل و بی نقص باشیم، که بتونیم توسط بقیه پذیرش بشیم

تمام اینا عملا باعث میشه برای زندگی کردن تقلای بیش از حد کنیم. تلاش و تقلایی که برای بقیه دنیا اصلا بی اهمیته. اونور مثلا یه تیم برای انجام یه پروژه مشخص یه گرافیست داره، یه فرانت کار داره، یه بکند کار داره و هرکدوم هم فقط و فقط به فیلد خودش مسلطه و براش حقوق میگیره. اینجا میبینی یکی تو شرکت هست با حقوق ناچیز (به نسبت کاری که میکنه)، همه این کارا رو انجام میده و صداشم در نمیاد.
از درد وطن هرچه بگویم کم است...

@FreeYourMalloc

چرا نالج شیرینگ بیشتر از اینکه کمک به بقیه باشه کمک به خودش شخص هست

"I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I―
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference."

- Robert Frost

@FreeYourMalloc

بریم که یاد بگیریم چطوری اکسپکتو پاترونوم رو روی چوب دستی‌مون کانفیگ کنیم.

@FreeYourMalloc

#غیرفنی

یه موضوعی که چند وقته بهش فکر می‌کنم و برام بولد شده، اینه که چی میشه که آدما از حد خودشون فرا تر میرن و طوری باهات رفتار میکنن که شوکه میشی؟!

عوامل مختلفی وجود داره، اما به نظر مهم‌ترینش انتظاره. به جرأت (و طی تجربه زیستی شخصی) می‌تونم بگم انتظار ساختن برای آدما واقعا نابود کننده است. من یه روزی یه جایی یه کاری رو کردم، و اون کار آگاهانه یا ناآگاهانه باعث این شده که بقیه یه دیدی به من و کاری که کردم بگیرن. همین دید تو تجربه های آینده منجر به قضاوت کردن میشه.

انتظار یه سوءتفاهم تو درکه. سوءتفاهمی که آدم هیچ جوره رو ایجادش کنترلی نداره. یه نفرو فرض کنید که به افتادن دوستش میخنده. دو نفر این صحنه رو میبینن. یکیشون میدونه اینا با هم دوستن و یکی نمیدونه. همون لحظه هرکدوم یه درک از اتفاق پیدا میکنن. اونی که نمیدونه اینا با هم دوستن، احتمالا نتیجه گیری میکنه که این یارو چقدر آدم بدیه که به مشکلات بقیه میخنده.

این مثالی که زدم یه فرم انتظاره که نسبت شخص-به-شخص داره. حالا همه اینا با هم که جمع میشن، تبدیل میشن به نورم اجتماعی و انتظارات جمعی. شما اگه یه آدم افسرده باشی، احتمالا توسط اجتماع ترد میشی. راهکار چیه؟ الکی با آدما صحبت میکنی، بگو بخند میکنی، ادا در میاری، تقلید میکنی و همش سعی میکنی خودتو شبیه بقیه کنی. با اینکه تو مشکلت کلا یه چیز دیگست که نیازمند به درمان مناسب خودشه. تمام این کارا رو میکنی که از یه مشکل رها شی (ترد شدن توسط جامعه)، ولی تو یه مشکل بزرگ تر میوفتی؛ دیگه خودت نیستی.

اینطوری هم نیست که لزوما از طرف غریبه ها این اتفاق بیوفته. اتفاقاً برعکسه و بیشتر مواقع انتظار داشتن از سمت افرادیه که بهشون نزدیک تری. خونوادت ازت انتظار دارن تو تحصیل ات همیشه عالی باشی، چون یه بار یه جا ۲۰ گرفتی. تو رابطه پارتنرا از هم انتظار دارن همیشه با هم بمونن (ولو ازدواج)، چون عشق تو داستانا این شکلی معرفی شده. رفیقت ازت انتظار داره همیشه پشتش باشی، چون دوجا پشتش در اومدی. صاحب کارت ازت انتظار داره همیشه بیشتر کار کنی، چون یه روز بر حسب اتفاق بیشتر موندی و کار کردی.

تمام این موارد احتمالا سو برداشت بودن. ولی در نهایت کافی بودن برای شکل گیری درک. و وقتی درک اشتباه شکل گرفت، یه جایی بلاخره خودشو نشون میده. و شما باید یه زمان زیادی رو بذاری که این درک نادرست رو درست کنی (یا بدتر، با تلقین به خودت بقبولونی که واقعا اونطوری ای که بقیه میگن!)

در نهایت اصلا خودمو آدمی نمی‌بینم که بخواد بقیه رو نصیحت کنه. ولی به نظرم نکته ای که میشه به هر آدمی یادآوری کرد، اینه که نذار هیچوقت، هیچکس ازت انتظار داشته باشه. انتظار داشتن صرفا آدما رو وقیح تر میکنه.

@FreeYourMalloc

میلاد نوری 👏🏻🤍

جسارت صحبت، فصاحت کلام و شرف، سه عامل مهمی هستن که امروزه تو کمتر آدمی پیدا میشه، که اگر اینطور نبود، شاید وضع ما امروز این نبود. میلاد نوری جز افرادی بوده که بیشترین زحمت رو برای آگاه سازی جمعی در خصوص اینترنت - و مخصوصا قضیه فیلترینگ - کشیدن و بابتش سختی های زیادی رو متحمل شدن. به وجود شما افتخار میکنم. شماها که سکوت نکردین و خیال خام "ملتی ساده لوح و کم سواد" رو از ذهن افراد ذهن بسته پروندین.

"اگر رفع فیلتری اتفاق بیوفته، نتیجه تلاش بچه های IT و مردم همین سرزمینه."

@FreeYourMalloc

سه ساعته درگیر روش های مختلف دور زدن تحریم ام که اندروید استدیو view binding رو دانلود کنه
ولی خب ارزششو داره. عوضش امنیت داریم 🤡

@FreeYourMalloc

دانشگاه چطور ذوق منو کور کرد

After 14 hours of nonstop working, everyone needs a break. GM.

@FreeYourMalloc

#فیلترینگ

دیروز جلسه شورای عالی فضای مجازی برگزار شد و در خصوص وضعیت فیلترینگ تصمیم گیری کردن (مثلا)‌. نتیجه جلسه که مهم نیست. واتس اپ و گوگل پلی رفع فیلتر شدن که خنده داره واقعا (و گویا خیلی چیزا).

چیزی که منتهی بولد تر از همیشه است، اینه که رییس جمهور تو این کشور پشمه. مهم نیست شما به کی رای میدین. در نهایت یه سری موارد مثل فیلترینگ، مثل مذاکرات، مثل حجاب و غیره، از کنترل دولت خارجه و نظام روش کنترل اصلی رو داره.

شورای عالی فضای مجازی از سال ۹۰ با حکم ولی فقیه تشکیل شده که (مثلا) وضعیت فضای مجازی رو پایش و مدیریت کنه. از اون موقع تنها کاری که این شورا کرده سرکوب اینترنتی بوده و هست. نظارت به فضای مجازی چیزیه که همه کشور ها دارنش و اتفاقا چیز خوبیه، ولی زمانی که نظارت به هدف احترام و حفظ حقوق شهروندی باشه (مثل GDPR تو اروپا)، نه اینکه برای سرکوب صدای مردم استفاده بشه.

تو همین ترم نظارت هم که میگن، از همون موقع که فیلترینگ شدت گرفت (سال ۹۸)، گفتن که سکو های مختلف بیان تو ایران نماینده پاسخگو داشته باشن تا ما اجازه بدیم اینجا سرویس بدن. واضحه که یوتیوب یا اینستاگرام و غیره نمیان با کشوری که اینقدر درگیر تحریم و انزوای جهانی هست کار کنن. فیلترینگ هم که جواب نداده، پس راه کار نظارت چیه؟ اگه اندازه فندق مغز داشته باشن میفهمن که راهش اینه که از این انزوا و تحریم بیان بیرون. تا وقتی تو انزوا ایم و دنیا رو نمی‌بینم، دنیا هم مارو نمیبینه.

بحث، بحثی فراتر از یه شورای تصمیم گیر فضای مجازیه. ج.ا ادعای جمهوریت میکنه، میگه شما میتونی اینجا رای بدی، و در نهایت یه رییس جمهوری انتخاب کنی که از حقوق شما دفاع کنه. اما قضیه اینه که فارغ از اینکه کی انتخاب بشه، دولت یه سری وزارت خونه داره، که هر کدوم به نحوی توسط چنین شورا هایی محدود شدن و قدرت تصمیم گیری ندارن. پس در نتیجه دولت قدرت تصمیم گیری نداره.

الان هم اصلا این مهم نیست که رفع فیلتر واتس اپ یا گوگل پلی خوبه یا بد. همینقدر واضحه که تنها کاربرد گوگل پلی برای ما اینه که باز vpn دانلود کنیم که محدودیت هارو دور بزنیم. چیزی که باید بهش توجه کرد اینه که قانون وضع میشه که یه رویه ثابت برای حکمرانی وجود داشته باشه. وقتی هی این وسط استثنا میارن، دیگه قانون اون حالت ثابت بودنو نداره و در نتیجه نظم، که هدف اصلی قانون هست، شکل نمیگیره. وجود چنین شورا هایی به لحاظ منطقی، در تضاده با مفهوم اون چیزی که ما به اسم قانون میشناسیمش.

@FreeYourMalloc

"در خوش بینانه ترین حالت"

@FreeYourMalloc

تجربه اولین محیط کاری که مشغول بودم

این وضعیت اینترنت و فیلترینگ داره دهن منو سرویس میکنه. انواع فشار روحی و روانی رو دارم به خاطرش متحمل میشم و هیچ کاری هم از دستم بر نمیاد. از همین بیشتر فشار میخورم که هیچ کاری نمیتونم بکنم. یه سری حروم زاده نشستن اون بالا به اسم حراست و نظارت فیلتر کردن و ریدن به شبکه کشور، من اند یوزر بدبخت باید اینجا به گا برم و هر روز سگ دو بزنم که ایا میتونم یه HTTP ریکئست ساده بزنم یا نه.

به عنوان کم ترین عضو این جامعه و خانواده IT، واقعا نمیدونم تا کی میتونم این وضع رو تحمل کنم. هر روز بیشتر دارم میفهمم آخرش یا مرگه یا رفتن.

@FreeYourMalloc