یه قانون مورفی هست که میگه، شما دقیقا بد ترین زمان ممکن میزنید لینوکستون رو خراب می‌کنید که به شدت بهش نیاز دارید !


🐧 @Linuxor

تو پادکست #ورلاگ سعی می‌کنم در مورد موضوعات مختلف تکنولوژی، کامپیوتر ها، اینترنت و زندگی صحبت کنم. تو اولین قسمت در مورد آی‌تی و چالش های یادگیری، دانشگاه، کار و سربازی صحبت کردم.

سعی ام بر اینه که هر ماه یه اپیزود داشته باشیم. انتخاب موضوعات به خودتون بستگی داره که یا سولو یا با یکی که اکسپرت اون حوزه خاصه صحبت می‌کنیم.

فایل های پادکست رو تلگرام و کست‌باکس آپلود میشن. لینک کست‌باکس رو بعدا میذارم.

اگه انتقاد یا پیشنهادی در مورد پادکست، چنل یا هرچیزی داشتین میتونین از لینک بایو بهم بگین.

@FreeYourMalloc

یکی از نکاتی که تو پادکست یادم رفت بگم اینه که اگه میخوایین وارد این فیلد بشین، حتما حتما حتما مطمئن شین که تمام زندگیتون نمیشه. این اشتباه ترین کار ممکنه. نه فقط برای علاقه به یه فیلد خاص، بلکه برای هر موضوعی تو زندگی. هیچوقت نذارین چیزی کنترل کامل رو زندگیتون داشته باشه. اینکه من عاشقشم و دوستش دارم و ... همش دلیل الکی اوردنه.

به عنوان کسی که 8 ساله با کامپیوتر ها دست و پنجه نرم میکنه بهتون اکیدا توصیه میکنم هر از گاهی از کامپیوتر (یا هرچیزی که دیوونه وار دوستش دارین) فاصله بگیرین و به بقیه چیزای زندگی دقت بیشتری کنین. خلاف این رویه میتونه شمارو تو دراز مدت یه آدم همیشه ناراحت و نا امید و افسرده کنه. این اصلا ضعف نیست و برای منی که اینو میگم هم اصلا فاز خود بزرگ بینی نیست. من اونطوری زندگی کردم و نتیجه شم دیدم.

زندگی همیشه اونطوری که شما میخواهید نیست و نمیشه. سلامت روانتونو جدی بگیرید.

@FreeYourMalloc

شاید با بعضی از تفکرات سهیل علوی موافق نباشم،
ولی بی شک کاری که در زمینه پادکست انجام میده با ارزشه
یکی از اصول موفقیت تو IT یادگیری از تجربیات دیگران هستش
و پادکست طبقه 16 به بهترین شکل داره این انتقال تجربه رو انجام میده.
دیدن این پادکست با کیانوش مختاریان رو حتما بهتون پیشنهاد میکنم.

@FreeYourMalloc

از گنده ترین خبرای این هفته IT، خبر نابودی dot-io عه که یه ccTLD عه.
طبق قوانین ICANN، تی‌ال‌دی هایی که دو حرفی ان (مثل ir, us, ru و ...) مال کشوران. این TLD برای جزایر چاگوس عه (British Indian Ocean Territory). حالا چرا قراره نابود شه؟ چون کشورش قراره نابود شه. از سال 1968 آمریکا و بریتانیا اینجا یه پایگاه نظامی گنده زده بودن که از همون موقع، جزیره موریس گفته این خلاف مرزبندی هاست و اینجا مال ماست و شما تو زمین ما پایگاه نظامی زدین. حالا بعد 50 سال به یه تفاهم رسیدن که چاگوس بشه برای جزیره موریس و در ازاش اون پایگاه 99 سال دیگه در اختیار آمریکا و بریتانیا باشه.

نکته ای که در مورد این خبر هست اینه که افراد حوزه تک از این موضوع شوک شدن که چطور هنوز بعد از مفاهیمی مثل decentralization و دولت‌زدایی و سازوکار های انانیمیتی، هنوز هم تصمیمات دولت ها به زندگی دیجیتال افراد تاثیر مستقیم داره؟

به نظر من واقعا شوکه کننده نیست. هرچقدر هم این مفاهیم بیشتر و بیشتر بشن، تا زمانی که زیرساخت های فاندامنتال و پایه و اساسی اینترنت (مثل مباحث root DNS ها و physical transportation، big tech companies و موارد مشابه) توسط دولت ها کنترل میشن، در نهایت این تصمیمات سیاسی ان که به دنیای دیجیتال تاثیر میذارن. تو چنین شرایطی بیشتر ایده های دولت‌زدایی جنبه تبلیغاتی دارن و به نظرم نباید بهشون بهای زیادی داد (حداقلش اینه که ادعایی که میکنن به راحتی نقض میشه).

چه خوشتون بیاد یا نه، دنیای امروز دنیاییه که نمی‌تونی توش بگی "من به سیاست علاقه ندارم" و راحت از کنارش رد شی. به عنوان یه خاورمیانه ای که پر زدن پشه تو اروپا رو روزمرگی آدماش تاثیر مستقیم داره، باید ذهنیتمون رو اینطوری مدل سازی کنیم که هیچ چیزی رو ۱۰۰ درصدی قبول نکنیم؛ چون موارد خارجی زیادی میتونه تغییرش بده.

طبق اعلامیه ICANN، بعد از انحلال این کشور، تمامی دامین های io (مثلا name.io، google.io و ...) همگی حذف میشن و دامین هولدرا باید برای تغییرشون یه فکری بکنن.

میتونید جزییات بیشترو از خود خبر بخونید یا ویدئو یوتیوب تئو رو ببینید.

@FreeYourMalloc

پ.ن: اگه براتون سواله که ccTLD و مفاهیم TLD اصلا چین، تو سری ویدئو های HTTP در موردشون به شکل مختصر صحبت کردم. میتونین از اینجا ببینیدش.

@FreeYourMalloc

سلام آرمین جون ، dns خوب سراغ نداری پیر شدم سر این میرور ها اگه میشناسی یا طریقه پیدا کردن یه دی ان اس رو لطفا بهمون بگو

با وضعی که الان سیستم فیلترینگ داره که میتونه با DPI پکت هارو بر اساس پارامترهای ویژه فیلتر کنه (که نتیجه اش واضحه. فیلترینگی که هیچ منطقی نداره و یه جا یه سرویس بازه و رو یه شبکه دیگه بسته است)، عملا چیزی به اسم DNS خوب نداریم. بهترین کار اینه که از بین DNS پرووایدر های موجود (مثل شکن، 403، الکترو، کلادفلر و ...) بگردید ببینید کدوم کارتونو راه میندازه.

قبلا ها خودم دستی تست می‌کردم. الان ابزار های مختلفی براش هست. نمونه اش best403unlocker که کار آرمان و بقیه بچه هاست. کافیه اسکریپت رو ران کنید. خودش میره بهترین DNS ای که میتونید تو شبکه داشته باشید رو براتون پیدا میکنه و لیست میکنه.

@FreeYourMalloc

یه قسمتی که تو پادکست طبقه 16 با کیانوش مختاریان خیلی توجهمو به خودش جلب کرد این قسمت بود.
شاید فکر کنید اینکه میگه سطح فنی تو ایران به نسبت خوبه و افراد عملا چندین تسک میتونن هندل کنن، اونم از زبان کسی که تو گوگل کار کرده (اونم کار تحقیقاتی)، چیز خفنیه. ولی اصلا اینطور نیست. حالا چرا؟

@FreeYourMalloc

این نشون دهنده ترس و اضطرابه. ماهایی که تو خاورمیانه ایم همیشه مجبوریم بیشتر از بقیه تلاش کنیم تا به چیزی برسیم که بقیه دنیا با تلاش کمتری بهش میرسن. میخواد اکسپت شدن برای تحصیل باشه یا اپلای کردن برای کار. اینو به وضوح تو همه فیلد ها میتونین ببینین. از اطلاعات عمومی گرفته تا موارد تخصصی یه فیلد. ماها حتی مجبوریم بی اهمیت ترین اطلاعات (مثل اینکه پایتخت فلان کشور آفریفایی کجاست یا ریشه فلان کلمه چیه) رو هم حفظ کنیم. چون همیشه این ترس رو داریم که از بقیه عقب تریم و شاید یه روز ازش سوال بیاد. دلیل این ترس همیشگی، ترکیبی از ایناست:
۱. سیستم آموزشی فاجعه که همیشه ملاک های نمره دهی و شایسته سالاریش یا مباحث دینی بودن یا مباحث بی اهمیت از نظر علمی
۲. تربیت نادرست که والدین بعضا چون خودشون به یک هدف نرسیدن، میخوان بچشون همه چیز دان باشه
۳. ترد شدگی جهانی و حس اینکه ما باید اینقدر خوب و کامل و بی نقص باشیم، که بتونیم توسط بقیه پذیرش بشیم

تمام اینا عملا باعث میشه برای زندگی کردن تقلای بیش از حد کنیم. تلاش و تقلایی که برای بقیه دنیا اصلا بی اهمیته. اونور مثلا یه تیم برای انجام یه پروژه مشخص یه گرافیست داره، یه فرانت کار داره، یه بکند کار داره و هرکدوم هم فقط و فقط به فیلد خودش مسلطه و براش حقوق میگیره. اینجا میبینی یکی تو شرکت هست با حقوق ناچیز (به نسبت کاری که میکنه)، همه این کارا رو انجام میده و صداشم در نمیاد.
از درد وطن هرچه بگویم کم است...

@FreeYourMalloc

چرا نالج شیرینگ بیشتر از اینکه کمک به بقیه باشه کمک به خودش شخص هست

"I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I―
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference."

- Robert Frost

@FreeYourMalloc

بریم که یاد بگیریم چطوری اکسپکتو پاترونوم رو روی چوب دستی‌مون کانفیگ کنیم.

@FreeYourMalloc

#غیرفنی

یه موضوعی که چند وقته بهش فکر می‌کنم و برام بولد شده، اینه که چی میشه که آدما از حد خودشون فرا تر میرن و طوری باهات رفتار میکنن که شوکه میشی؟!

عوامل مختلفی وجود داره، اما به نظر مهم‌ترینش انتظاره. به جرأت (و طی تجربه زیستی شخصی) می‌تونم بگم انتظار ساختن برای آدما واقعا نابود کننده است. من یه روزی یه جایی یه کاری رو کردم، و اون کار آگاهانه یا ناآگاهانه باعث این شده که بقیه یه دیدی به من و کاری که کردم بگیرن. همین دید تو تجربه های آینده منجر به قضاوت کردن میشه.

انتظار یه سوءتفاهم تو درکه. سوءتفاهمی که آدم هیچ جوره رو ایجادش کنترلی نداره. یه نفرو فرض کنید که به افتادن دوستش میخنده. دو نفر این صحنه رو میبینن. یکیشون میدونه اینا با هم دوستن و یکی نمیدونه. همون لحظه هرکدوم یه درک از اتفاق پیدا میکنن. اونی که نمیدونه اینا با هم دوستن، احتمالا نتیجه گیری میکنه که این یارو چقدر آدم بدیه که به مشکلات بقیه میخنده.

این مثالی که زدم یه فرم انتظاره که نسبت شخص-به-شخص داره. حالا همه اینا با هم که جمع میشن، تبدیل میشن به نورم اجتماعی و انتظارات جمعی. شما اگه یه آدم افسرده باشی، احتمالا توسط اجتماع ترد میشی. راهکار چیه؟ الکی با آدما صحبت میکنی، بگو بخند میکنی، ادا در میاری، تقلید میکنی و همش سعی میکنی خودتو شبیه بقیه کنی. با اینکه تو مشکلت کلا یه چیز دیگست که نیازمند به درمان مناسب خودشه. تمام این کارا رو میکنی که از یه مشکل رها شی (ترد شدن توسط جامعه)، ولی تو یه مشکل بزرگ تر میوفتی؛ دیگه خودت نیستی.

اینطوری هم نیست که لزوما از طرف غریبه ها این اتفاق بیوفته. اتفاقاً برعکسه و بیشتر مواقع انتظار داشتن از سمت افرادیه که بهشون نزدیک تری. خونوادت ازت انتظار دارن تو تحصیل ات همیشه عالی باشی، چون یه بار یه جا ۲۰ گرفتی. تو رابطه پارتنرا از هم انتظار دارن همیشه با هم بمونن (ولو ازدواج)، چون عشق تو داستانا این شکلی معرفی شده. رفیقت ازت انتظار داره همیشه پشتش باشی، چون دوجا پشتش در اومدی. صاحب کارت ازت انتظار داره همیشه بیشتر کار کنی، چون یه روز بر حسب اتفاق بیشتر موندی و کار کردی.

تمام این موارد احتمالا سو برداشت بودن. ولی در نهایت کافی بودن برای شکل گیری درک. و وقتی درک اشتباه شکل گرفت، یه جایی بلاخره خودشو نشون میده. و شما باید یه زمان زیادی رو بذاری که این درک نادرست رو درست کنی (یا بدتر، با تلقین به خودت بقبولونی که واقعا اونطوری ای که بقیه میگن!)

در نهایت اصلا خودمو آدمی نمی‌بینم که بخواد بقیه رو نصیحت کنه. ولی به نظرم نکته ای که میشه به هر آدمی یادآوری کرد، اینه که نذار هیچوقت، هیچکس ازت انتظار داشته باشه. انتظار داشتن صرفا آدما رو وقیح تر میکنه.

@FreeYourMalloc