«۶۰ گل برای امباپه توی این فصل؟ کیلیان یه بازیکن فوق‌العاده‌ست. ۴۰، ۵۰، ۶۰ تا... نمی‌دونم. ترجیح می‌دم ۴۰ گل بزنه ولی همراه با جام باشه، تا اینکه ۶۰ گل بزنه و بدون جام بمونه. خیلی خوشحالم که کیلیان رو داریم.»

Volume ⬇️ Focus ⬆️
@loopearplugs BACK IN STOCK✨

در دوره ویکتوریایی دو دختر یا زن جوان میتوانستند انقدر به هم نزدیک باشند که با هم زندگی کنند.نامه های عاشقانه بنویسند و مانند یک زوج وقت بگذرانند، چون چنین رابطه ای گاهی به عنوان «دوستی رمانتیک یا به اصطلاح چامینگ» شناخته میشد و لزوما همان معنایی را نداشت که امروز از یک رابطه عاشقانه برداشت میکنیم.

اون چیزی که بهش chumming / chums می‌گفتن، بیشتر یه فرهنگ رفاقت خیلی صمیمی بین دخترها بود. مخصوصا توی قرن نوزدهم، دخترهای جوان می‌تونستن یه دوست دختر خیلی نزدیک داشته باشن که عملا بشه نفر اول زندگی‌شون، با هم مدرسه برن، همه‌جا با هم باشن، نامه‌های خیلی احساسی بنویسن، همدیگه رو با القاب بسیار عاشقانه صدا کنن و حتی باهم زندگی کنن ولی درنهایت هرکدومشون قرار بود با یه مرد ازدواج کنه و بره دنبال زندگی خودش و یه جورایی این یه قانون محسوب میشد.
و حالا دلیلش چی بود؟
جامعه‌ی اون زمان خیلی روی جدا بودن زن‌ها و مردها حساس بود. یعنی پسرا و دخترا تا قبل اینکه به سن ازدواج برسن و بتونن باهم ازدواج کنن اصلا نمیتونستن باهم ارتباطی داشته باشن. مخصوصا برای دخترهای طبقه‌ی متوسط و مرفه، معاشرت با پسرها معمولا باید تحت نظارت خانواده و با هدف ازدواج انجام می‌شد.در عوض، صمیمیت بین دو دختر خیلی طبیعی و قابل‌قبول بود. یعنی دخترا توی مکانای پابلیک دست همدیگه رو میگرفتن همو میبوسیدن و هیچکس قرار نبود بگه اوه اینا عاشق همن چون اصلا چارچوب فکری و واژگان امروزی برای این موضوع وجود نداشت که چطوری دوتا دختر یا دوتا پسر میتونن عاشق هم شن و اصلا ذهنیتی برای این موضوع نداشتن.و خیلی کم پیش میومد که یه نفر واقعا عاشق دوستش بشه طوری که بخواد باهاش ازدواج کنه

‌ ‌ ‌      Alice Mitchell .  Freda Ward           ‌       ‌