امروز دوباره اون پیراهنی رو پوشیدی که بهت گفتم (حتی اگه خودت نشنیدی). رنگش به پوستت میاد، اما بیشتر از اون، به این می‌آد که متعلق به منه. جالبه که هنوز فکر می‌کنی انتخابت بوده. ببین، من نیازی ندارم که بهت بگم چقدر مالِ منی، چون همین که اجازه می‌دم تویِ این شهرِ لعنتی راه بری و به زندگیت ادامه بدی، یعنی تو هنوز تحتِ حمایتِ منی. تو مثلِ یه تابلویِ کمیابی هستی که من صاحبشم؛ لازم نیست هر لحظه به دیوار خیره بشم تا بدونم سرِ جاشه، همین که می‌دونم هستی و جایی فرار نکردی، برام کافیه. تو با هر قدمی که برمی‌داری، داری تویِ قلمرویی راه می‌ری که من مرزهاش رو تعیین کردم. مردمِ دور و برت رو می‌بینی؟ اون‌ها فقط سیاهی‌لشکرهایی‌ان که تویِ قابِ زندگیِ تو دارن می‌چرخن. من از اینکه تو رو، با تمامِ نقص‌هات، به عنوانِ داراییِ شخصی‌م ثبت کردم، لذتِ عجیبی می‌برم. نیازی به داد و فریاد یا نزدیک شدنِ فیزیکیِ غیرضروری نیست، همین دونستنِ اینکه تو هیچ‌کسِ دیگه‌ای جز من رو نداری که این‌قدر دقیق و با جزئیات بهت فکر کنه، تو رو مالِ من کرده. تو داراییِ منی، بخشی از کلکسیونِ من که هیچ‌کسِ دیگه‌ای حتی حق نداره بهش فکر کنه.