اینقدر مشکل زیادہ که، فقط اونایی که کامپوزیت کردن میخندن.

اگه گوشیت موقع سختیات زنگ نمیخوره ، وقتی موفق شدی سایلنتش کن.

اين روزها شير هم راضيه با دُمش بازی کنن ولی با دلش نه.

یه قربونت برم ساده
نه اونُ پررو تر میکنه نه تورو کوچیک
یه دوست دارم ساده موقع خداحافظی
نه اونو پر توقع میکنه نه تورو بدهکار
یه چقدر خوشگل شدی امروز خشک و خالی
نه اونو هوایی میکنه نه تورو بی غرور
اوجِ مغرور بودن اونجاست که واسه آدمی
که واقعا دوسِش داری بی غرورترین آدم دنیا باشی.

‌ما شیطانم درس میدیم ولی تا تهش توی تیم خداییم.

00:52

این روز ها تنهایی بیشتر از گلوله آدم میکشد...!

- بعضی وقتا، آدم بعضی چيزارو فقط واسه خودش ميخواد، مثلا بچه که بودم مداد رنگيمو به كسی نميدادم اخه خيلی دوسش داشتم. ميترسيدم خرابش كنن. مامانم ميگفت خودخواه نباش اگر دوستت مدادرنگی نداشت بذار استفاده كنه، اما بازم كار خودمو ميكردم، مثلا
+ مثلا چی؟ چرا ساكت شدی؟
- مثلا تورو فقط واسه خودم ميخوام، كسی ك بهت نزديک ميشه نفسم تنگ ميشه! بغض ميكنم.

اینایی كه ميدونن طرف پارتنر داره و بازم سعی ميكنن باهاشون لاس بزنن literally have no self respect.

اگه آدمای اطرافم ذره‌ای خبر داشتن که چقدر به چیزای ریز مختلف دقت می‌کنم و تا مدت ها یادم می‌مونه، چطور همشونو تحلیل می‌کنم و به هم ربط می‌دم، خیلی خیلی بیشتر مراقب کاراشون می‌بودن‌.

واسه دوست داشتن نیاز نیست که حتما اون شخص کنارت باشه، یوقتا یه کسایی بهمون نزدیکن که کیلومترا روی نقشه باهاشون فاصله داریم.

ما از آنان که بر زخم هایشان مرهم نهادیم زخمی تر بودیم.

راستش من وقتایی که آرومم ینی ناراحتم.

دیدی یهو دلت از درون خالی میشه؟
اصولا باید یکی باشه که بری تو بغلش.

وقتی نقطه ضعف یکیو پیدا میکنین انگشتتونو تا بند آخر بکنین توش دوس داره.

اتفاقا نباید آدم هارو تو عصبانیت شناخت؛
‏این جمله ی بی پایه و اساس که می گه: آدم هارو باید تو عصبانیت شناخت از ذهنتون پاک کنید؛ ‏اتفاقا افراد تو عصبانیت خودشون نیستن اونها اونقد تحت تاثیر عوامل منفی هستن که بدون هیچ فکرو برداشت حرفی رو می زنن و رفتاری رو می کنن که بعدا خودشون هم ناراحت هم پشیمون می شن. مگه داریم کسیو که موقع عصبانیت قربون صدقه ی کسی بره و بگه ممنون چقد قشنگ عصبانیم کردی؟ این جمله های آبکی سرشار از احساسات بچگانس نه بلوغ و روشن فکری.

صدای بمب کنار خاکریز عادیه؛ جای ترس برای زنده موندن بجنگ!

به اندازه ی غم دل تک تک مردم ایران؛ دوستت دارم.

دغدغه من حتی قد نوک سوزن هم این نیست که خودمو به آدمهای بیشتری بشناسونم. شهرت آدمو از خودش میدزده. هی باید چیزی بشی و باشی که ازت انتظار میره اما نیستی. به هر حال عن خاصی شدن هم تبعات خاص خودش رو داره. ولی ناشناس بودن رو خیلی هستم. فارغ از هرگونه چارچوب اجباری، به دور از هر نگاه و چشمی، با وجدان و روانی آسوده زندگی ت رو میکنی. شهرت اگه به پول زیاد ختم نشه، خود آبروریزیه. برای مثال اگه میخواید یوتیوبر بشید، واسه بهترین یوتیوبر شدن پا تو گود بذارید. نه واسه اینکه صرفا جا نمونید از جوی که تو جامعه س. البته این نظر شخصی منه.