بگایی هنر بود و منم هنرمند.

و غافل از آن‌که یک جسد برای آن دختربچه‌ی حریصِ دوازده‌ ساله کافی نیست!

خانه دلتنگِ غروبی خفه بود
مثلِ امروز که تنگ است دلم
پدرم گفت چراغ
و شب از شب پُر شد
من به خود گفتم یک روز گذشت
مادرم آه کشید؛
«زود بر خواهد گشت.»
ابری آهسته به چشمم لغزید
و سپس خوابم برد
که گمان داشت که هست این همه درد
در کمینِ دلِ آن کودکِ خُرد
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور
من نمی دانستم
 معنی هرگز را
 تو چرا بازنگشتی دیگر ؟
 آه ای واژه شوم
 خو نکرده ست دلم با تو هنوز
 من پس از این همه سال
 چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم آه
_هوشنگ ابتهاج

تو ردفلگ نیستی تو مادرجنده‌ای

من و تو نمیتونیم هردومون به خوشبختی برسیم و منم آدمی نیستم که این خوشبختی رو به تو ببخشم.
_فریاد زیر آب

مگه میشد اون زندگیو تا به خونه برد؟

اما عزیزم، بپذیری یا نه، حقیقت این است که تو همین امروز و درست مقابل چشمان من تاوان می‌دهی، نه فردا و فرداها...

تخت سینمه کینه ها چند ساله
حس تنفر همیشه همراهمه
یه روز گوشت صورتتون زیر چنگاله
انتقام وقت داره!

و تو قوی‌تر از آن بودی که بلرزد صدایت، بلغزد چشمانت، برقصد اشک‌هایت و بترسد سینه‌هایت!

باید گرگ‌صفت باشی تا بتوانی با گرگ‌ها برقصی، باید گرگ‌صفت باشی تا بتوانی گرگ‌ها را به ساز خودت برقصانی؛

او بلند پروازی میکرد یا این مردم زیادی قانع بودند؟

پس بتاز تا بتازانم بر تبار بی‌تبارت

حواست باشه با کی میخوای بازی کنی، من همیشه چند قدم جلوترم!

چیزی مرا نجات نداد، من لاشه روحم را خودم به روی شانه‌ام انداختم و دوام آوردم؛