من مخوف‌ترین موجود تاریخم، همان وحشِ آخرزمانم که از هاویه برآمده، سرشار از نار و ظلمت، سرشار از آرزو و یاس. همان وحش آخر زمانم با نیشِ باز، منقبض تا سرحدّ وهم و منبسط تا نامتناهی، هم می‌بالم و هم می‌میرم، سرخوش آویزان میان امیدِ به هیچ و نومیدی از همه چیز، بارآمده در دل عطرها و زهرها، سوخته در آتش نفرت و عشق، کشته به دست سایه‌ها و نورها. نماد هستی من مرگ نور است و شرارِ مرگ. جرقه‌ها در ضمیرم فرو می‌میرند تا باز چون تندر و آذرخش بزایند.
خودِ ظلمت است که در من نور می‌فشاند.

00:00

دروغ است که میگویند عکس‌ها صدا ندارند.

راه دوریست و من خسته.

1919

بعضی وقتا مردم رد میدن شیشه میکشن

ی گاری داریم فقط باد ندارع

کسی ک فیروزی فوت میکنع از پس ی لاستیک بر نمیا؟

بمیر

شبِ سردیست و من افسرده.

456

افسردگیه پس از رمان گرفتم.

maddy>>>>>

تجمع بغض،مرا گردن کلفت کرده است.

00:00

نقطه شروع.

کاش زندگی دکمه توقف داشت.