me:

333

0000

گاهی حس میکنم حاملم.

وقتتو با توضیح دادن هدر نده؛ مردم فقط چیزی رو‌ میشنون که میخوان بشنون.

چقدر به همه‌چیز عادت کردیم. بی‌تفاوت از همه‌ی اتفاق‌ها عبور می‌کنیم و فقط عبور می‌کنیم. گاهی هم که اتفاق پر سر و صدایی میفته فقط سرمونو برمی‌گردونیم چند لحظه نگاه می‌کنیم و دوباره رد میشیم.
چقدر همه‌چیز عمیقا عادی شده.

من مخوف‌ترین موجود تاریخم، همان وحشِ آخرزمانم که از هاویه برآمده، سرشار از نار و ظلمت، سرشار از آرزو و یاس. همان وحش آخر زمانم با نیشِ باز، منقبض تا سرحدّ وهم و منبسط تا نامتناهی، هم می‌بالم و هم می‌میرم، سرخوش آویزان میان امیدِ به هیچ و نومیدی از همه چیز، بارآمده در دل عطرها و زهرها، سوخته در آتش نفرت و عشق، کشته به دست سایه‌ها و نورها. نماد هستی من مرگ نور است و شرارِ مرگ. جرقه‌ها در ضمیرم فرو می‌میرند تا باز چون تندر و آذرخش بزایند.
خودِ ظلمت است که در من نور می‌فشاند.

00:00

دروغ است که میگویند عکس‌ها صدا ندارند.

راه دوریست و من خسته.

1919

بعضی وقتا مردم رد میدن شیشه میکشن

ی گاری داریم فقط باد ندارع

کسی ک فیروزی فوت میکنع از پس ی لاستیک بر نمیا؟

بمیر

شبِ سردیست و من افسرده.

456

افسردگیه پس از رمان گرفتم.