یکی از اخلاقای بدم اینه که وقتی میخوام دلیل عصبانیتمو توضیح بدم بیشتر عصبی میشم
ازدواج تنها جنگیه که توش با دشمنت میخوابی...
شاید واقعا مشکل از خود منه ولی خوب به تخمم بهم نزدیک نشین.
من وقتی روم نمیشه یه حرفیو بزنم توش از قصد اشتباه تایپی میارم مثلا: کسنتت
وقتی رفاقتتون تموم میشه راز هاتونو پیش هم نگه دارین،پایان رفاقته پایان شرافت که نیست.
یه چیزایی راجب خودم میشنوم که خودمم نمیدونستم.
بحث کردن با ادمای کسخل عین فرو کردن کیر اسب تو کونه مگسه.
تایپم آدماییه که میشه روشون شرط بست و نباخت.
به آدمایی که منو میبینن واقعا حسودیم میشه چه منظره زیبایی رو به روشونه
جوری نباشید که آدم روش نشه گردن بگیره قبلا باهاتون ارتباط داشته.
خیلی ادمای دورویی هستید، کیرم تو هر دو روتون.
چی بگم والا اگه ازمن خوشت نمیاد کیرم تو سلیقت.