𝑪𝒓𝒂𝒛𝒚 𝑴𝒊𝒏𝒅
Elclasico
فینال سوم الکلاسیکو نسبت به باقی اپیزودها از لحاظ کیفی کم نقص بود اما نکته مثبت این اپیزود شو جذابی بود که ارائه شد.
❤6👍1
𝑪𝒓𝒂𝒛𝒚 𝑴𝒊𝒏𝒅
بعد از ۱ دقیقه ۴۶ هزار نفر پلیر!
تقریبا نیم میلیون نفر پلیر آنلاین فقط در استیم!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بازی Blasphemous 2؛ انجیل خون و رستگاری در رنج
بازی Blasphemous 2 چونان کتابی مقدس اما وارونه است؛ انجیلی که سطرهایش با خون نگاشته شده و هر واژهاش بوی مرگ میدهد. این اثر نه تنها یک بازی، که آئینی است برای تماشای ایمانِ درهمشکسته، و نیایشی است به درگاه رستگاریای که جز از طریق رنج حاصل نمیشود.
داستان، بازگشت The Penitent One را روایت میکند؛ قهرمانی که رسالتش نه در پیروزی، که در پذیرفتن زخمها و ادامهدادن مسیرِ گناه و کفاره است. این جهان، جهانی است که در آن معجزهها وارونهاند، قدیسان در هیئت هیولا ظاهر میشوند، و حقیقت در پردهای از خون و عذاب نهفته است. در این سرزمین، نور معنا ندارد مگر در تقابل با تاریکی مطلق، و امید تنها در هیئت رنج زاده میشود.
گیمپلی Blasphemous 2 نیز در همین منطق عمل میکند؛ چونان دعایی که با تیغ خوانده میشود. هر ضربهی شمشیر ادامهی مرثیهای است که قهرمان سر میدهد. نبردها هم رقصاند و هم شکنجه؛ آکنده از خشونتی شاعرانه که هم زجر میدهد و هم زیبایی میآفریند. باسفایتها چونان تمثالهای شکستهایاند که عظمتشان لرزه بر روح میافکند؛ وحشتی مقدس که در برابرش باید زانو زد.
اما شکوه واقعی بازی در واپسین لحظات رخ میدهد؛ جایی که Blasphemous 2 عنصر گمگشتهی خویش را بازمیآفریند. آنجا که موسیقی آیینی، ضربآهنگ نبرد و سنگینی روایت در هم تنیده میشوند تا پردهی نهایی را بسازند. در این لحظه، بازی چونان محرابی است که در آن، هم رنج تقدیس میشود و هم نابودی به رستگاری بدل میگردد. پایان نه نتیجهی تلاش، که تجلی فلسفهی بازی است: این حقیقت که رهایی تنها در دل تاریکی مطلق و پذیرش رنج معنا مییابد.
بازی Blasphemous 2 سرودی است در ستایش درد؛ سفری است از اعماق ظلمت تا درک این حقیقت تلخ که ایمان، همواره بهای خون میطلبد. این بازی نه فقط قصهای برای گفتن، که اعترافی برای شنیدن است؛ اعترافی از گناه، کفاره، و سرانجام رستگاریای که از دل مرگ شکوفا میشود.
- نمره من: 9.2/10
TAG : #Game
ID : @First_Mind
بازی Blasphemous 2 چونان کتابی مقدس اما وارونه است؛ انجیلی که سطرهایش با خون نگاشته شده و هر واژهاش بوی مرگ میدهد. این اثر نه تنها یک بازی، که آئینی است برای تماشای ایمانِ درهمشکسته، و نیایشی است به درگاه رستگاریای که جز از طریق رنج حاصل نمیشود.
داستان، بازگشت The Penitent One را روایت میکند؛ قهرمانی که رسالتش نه در پیروزی، که در پذیرفتن زخمها و ادامهدادن مسیرِ گناه و کفاره است. این جهان، جهانی است که در آن معجزهها وارونهاند، قدیسان در هیئت هیولا ظاهر میشوند، و حقیقت در پردهای از خون و عذاب نهفته است. در این سرزمین، نور معنا ندارد مگر در تقابل با تاریکی مطلق، و امید تنها در هیئت رنج زاده میشود.
گیمپلی Blasphemous 2 نیز در همین منطق عمل میکند؛ چونان دعایی که با تیغ خوانده میشود. هر ضربهی شمشیر ادامهی مرثیهای است که قهرمان سر میدهد. نبردها هم رقصاند و هم شکنجه؛ آکنده از خشونتی شاعرانه که هم زجر میدهد و هم زیبایی میآفریند. باسفایتها چونان تمثالهای شکستهایاند که عظمتشان لرزه بر روح میافکند؛ وحشتی مقدس که در برابرش باید زانو زد.
اما شکوه واقعی بازی در واپسین لحظات رخ میدهد؛ جایی که Blasphemous 2 عنصر گمگشتهی خویش را بازمیآفریند. آنجا که موسیقی آیینی، ضربآهنگ نبرد و سنگینی روایت در هم تنیده میشوند تا پردهی نهایی را بسازند. در این لحظه، بازی چونان محرابی است که در آن، هم رنج تقدیس میشود و هم نابودی به رستگاری بدل میگردد. پایان نه نتیجهی تلاش، که تجلی فلسفهی بازی است: این حقیقت که رهایی تنها در دل تاریکی مطلق و پذیرش رنج معنا مییابد.
بازی Blasphemous 2 سرودی است در ستایش درد؛ سفری است از اعماق ظلمت تا درک این حقیقت تلخ که ایمان، همواره بهای خون میطلبد. این بازی نه فقط قصهای برای گفتن، که اعترافی برای شنیدن است؛ اعترافی از گناه، کفاره، و سرانجام رستگاریای که از دل مرگ شکوفا میشود.
- نمره من: 9.2/10
TAG : #Game
ID : @First_Mind
❤5👍1👎1
Forwarded from Crazy Videos
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ID : @CrazyEdit_ir
اگر زندگی سالمی دارید و دنبال کمی هیجان میگردید، هالونایت سیلکسانگ بازی کنید تا با ابتلا به سرطان به زندگیتون جذابیت ببخشید 👌
🥰9
به قدری دوربینها به سمت شهرام گودرزی گرفته شده، از یک شخصیت وطن پرست ایرانیتبار داره به یک شخصیت منفور چپ تبدیل میشه.
در واقع تا وقتی در دید مردم نبود هیچ قضاوت منفی وجود نداشت اما بعد از حجم زیادی از جلوی دوربین قرار گرفتنها این اجازه به مردم داده تا هرکسی حرکت اون، حرفهاش، هدفش و... قضاوت کنند و ای کاش جلوی هر دوربینی صحبت نمیکرد و صرفا اون هدفی که داشت بدون حاشیه عملی میکرد.
در واقع تا وقتی در دید مردم نبود هیچ قضاوت منفی وجود نداشت اما بعد از حجم زیادی از جلوی دوربین قرار گرفتنها این اجازه به مردم داده تا هرکسی حرکت اون، حرفهاش، هدفش و... قضاوت کنند و ای کاش جلوی هر دوربینی صحبت نمیکرد و صرفا اون هدفی که داشت بدون حاشیه عملی میکرد.
👍7
واقعا عجیبه همسر اکثر بازیگرهای مرد ایرانی شبیه به هم دیگه هستن.
هموطن ببین به کجا رسیدیم که چنین چیزایی برامون سئوال میشه
هموطن ببین به کجا رسیدیم که چنین چیزایی برامون سئوال میشه
🤣5👍1