تقریبا ۴۰ دقیقا از مراسم گیمزکام گذشته و تا اینجا نمایش‌های خوبی نشون دادن
فعلا که راضیم

حالا زلزله بود یا توانایی قدرت اول منطقه؟

- اولین تریلر Blue Eye Samurai منتشر شد.

امیدوارم کار در اورده باشن.


I‌D‌ : @First_Mind

واقعا این دولت عجیبه

رئیس جمهور: کشور باید درست بشه.
وزیر ارتباطات: اینترنت ضعیفه باید درست بشه.

فکر کنم این دولت واقعا نمیدونه این کار‌ها باید خودشون انجام بدن؟؟😂

شبیه این گیمر‌ها هستن که استودیو‌ها استخدام میکنن برای تست گیم‌هاشون تا گیم نقد کنن و ایراداتشو بگن.

اینا هم دارن وضعیت کشور تحلیل و نقد میکنن😂

عجب دوران عجیبی پشت سر گذاشتیم...
زمان چقدر سریع گذشت....

خیلی وقت پیش دکستر دراپ کردم
دوباره برگشتم سراغش
ولی یه چیزی برام خیلی آزار دهنده است.
همش حس میکنم دکستر بو عرق میده 😂
برادر انگار اصلا حموم نمیره

یکی از دلایلی که بابتش باید دکستر استارت زد

سلام چطورید خوشگلا؟

قدیم بهتر ری‌اکشن می‌زدید حالم خراب

- بازی Tails of Iron چیزی فراتر از یک سرگرمی ساده است؛ سفری است به ژرفای افسانه‌ای تیره و خون‌آلود، جایی که افسانه‌ها نه با نور، بلکه با سایه و باروت جنگ نوشته می‌شوند.

در این سرزمین ویران، تو در قامت Redgi، شاهزاده‌ای جوان از نژاد موش‌ها، قدم بر خاکی می‌گذاری که بوی خون و باران گرفته است. تخت پدر از دست رفته، سنگینی تقدیری را بر دوش تو می‌گذارد و ارتش خشن قورباغه‌ها همانند طوفانی بی‌امان بر دروازه‌های امید یورش می‌برند.

هر نبرد، همانند رقصی بر لبه‌ی تیغ است. هیچ حرکت بی‌اهمیتی وجود ندارد؛ یک لحظه غفلت، و دشمن با بی‌رحمی جسمت را به زمین می‌دوزد. بازی تو را وادار می‌کند که صبر و دقت را در هم بیامیزی، تا هر ضربه و هر جاخالی چون شعری آهنین بر بوم میدان جنگ حک شود.

اما Tails of Iron فقط نبرد نیست؛ در کوچه‌های ویران و تالارهای فراموش‌شده، قصه‌ی مردمی شکسته و زخمی جریان دارد. کمک به آن‌ها، یافتن سلاح‌ها و زره‌هایی تازه، و کشف رازهای نهفته در دل خرابه‌ها، همگی به تو یادآور می‌شوند که قهرمانی، بهای سنگینی دارد.

اتمسفر بازی چونان مهی غلیظ، هر لحظه بر جانت می‌نشیند. موسیقی وهم‌انگیز، نریشن سنگین و جدی، و تصاویر دست‌کشیده‌ای که به نقاشی‌های قرون وسطی می‌مانند، جهانی خلق می‌کنند که هم زیباست و هم هولناک.

بازی Tails of Iron تجربه‌ای است از حماسه‌ای تراژیک؛ روایتی از شجاعت، رنج، خون و رستگاری. قصه‌ای که به تو نشان می‌دهد، حتی در تیره‌ترین تاریکی‌ها، شعله‌ی کوچک اراده می‌تواند جهانی از امید را زنده نگه دارد.

- نمره من: 8/10

T‌A‌G : #Game
I‌D‌ : @First_Mind

I‌D‌ : @First_Mind

- با یک موزیک دیگه.

I‌D‌ : @First_Mind

بازی Tails of Iron 2: Whiskers of Winter — قصه‌ای در مه و خون

اگر نخستین Tails of Iron جویباری از خون و انتقام بود، Whiskers of Winter طوفانی است یخ‌زده که از دل همان رودخانه برمی‌خیزد. این بار، صدای زوزه‌ی زمستان در گوش جان می‌پیچد و قهرمان، فرزندی است که میراثی سنگین‌تر از هر شمشیر بر شانه دارد. قصه دیگر فقط درباره‌ی تیغ کشیدن نیست؛ بلکه درباره‌ی ادامه دادن، درباره‌ی زنده ماندن در جهانی است که هر وجب خاکش با استخوان پوشیده شده است.

گیم‌پلی بازی همچون آیینی خونین است؛ جایی که هر ضربه‌ی شمشیر چونان خطی سرخ بر سفیدی برف کشیده می‌شود. دشمنان نه تنها قوی‌تر، بلکه بی‌رحم‌تر از گذشته‌اند. زره‌ها ترک می‌خورند، استخوان‌ها خرد می‌شوند و هر حرکت اشتباه، آخرین حرکت خواهد بود.
این خشونت، پوچ و بی‌هدف نیست؛ بلکه بخشی از هویت بازی است. بقای در این جهان، نه لطفی است از سر تقدیر، که هدیه‌ای است ربوده‌شده از آغوش مرگ.

داستان در بستری یخ‌زده تنیده می‌شود. Arlo، نه تنها با دشمنان بیرونی، بلکه با سایه‌ی پدرش در جدال است. او باید میان ویرانه‌ها و جسدها، معنای ادامه دادن را بیابد. صدای راوی، همچون ناقوس مرگ در مه، با لحنی سرد و پدرانه بر گوش می‌نشیند. این بار، ما شاهد افسانه‌ی انتقام نیستیم؛ بلکه روایتی از مسئولیت، اندوه و بار سنگین میراث است.

فضای بازی چیزی فراتر از تاریکی است؛ جهان آن مه‌آلود، ساکت و مرگبار است، اما هر گوشه‌اش بوی خون می‌دهد. برف، آرامی سردی دارد، اما لکه‌های خون بر سفیدی‌اش همچون نقشی از جنون می‌درخشند. دشمنان در سایه‌ها کمین کرده‌اند و هر نبرد، بیش از آن‌که مبارزه‌ای ساده باشد، به یک مناسک بقا شباهت دارد.

اگر نسخه‌ی اول ضرب‌آهنگی تند و بی‌پرده داشت، این دنباله بیشتر همچون زمزمه‌ای تلخ و سرد است. اولی قصه‌ی آتش و انتقام بود؛ دومی حماسه‌ای یخ‌زده از مسئولیت و بازسازی. در اولی، خشونت همچون فریادی خروشان بر جان می‌نشست؛ در دومی، همان خشونت چون برفی است که آهسته اما بی‌رحمانه، همه‌چیز را می‌پوشاند.

بازی Tails of Iron 2 بازی‌ای نیست که تنها سرگرمت کند؛ این بازی زخمی بر جان می‌گذارد. همان‌گونه که زمستان پوست را می‌سوزاند و استخوان را می‌لرزاند، این اثر نیز در عمق روح جای می‌گیرد. اگر نخستین نسخه شعله‌ای بود در تاریکی، دنباله‌ی آن مشعلی است که در برف می‌سوزد: نورش گرم است، اما دودی از اندوه و خشونت، آسمانش را پوشانده است.


- نمره من: 8.6/10

T‌A‌G : #Game
I‌D‌ : @First_Mind

- سال ۲۰۰۷، وقتی یوبیسافت دست به ساخت بازی Teenage Mutant Ninja Turtles زد، کمتر کسی فکر می‌کرد این عنوان اقتباسی بتواند روح فیلم سینمایی همان سال را به‌خوبی در قالب یک بازی ویدئویی زنده کند. اما واقعیت این بود که بازی فراتر از یک محصول تجاری ساده، به تجربه‌ای بدل شد که برای بسیاری از طرفداران لاکپشت‌ها حالتی نوستالژیک و ماندگار دارد.

داستان بازی، به‌شکل مستقیم از فیلم ۲۰۰۷ اقتباس شده بود؛ روایتی از شکاف و جدایی درون خانواده‌ای که همیشه اتحادشان نقطه‌ی قوتشان بوده است. لئوناردو پس از سفری طولانی برای کسب تجربه و بلوغ روحی بازمی‌گردد، اما در غیاب او، شکاف میان برادرها عمیق‌تر شده است. رافائل، که از همیشه عصیانگرتر شده، هویتی پنهان به نام Nightwatcher برای خود ساخته و شب‌ها به تنهایی در خیابان‌های نیویورک عدالت را اجرا می‌کند. این تضاد میان روحیه‌ی رهبرانه‌ی لئو و سرکشی راف، هسته‌ی اصلی داستان است و در یکی از صحنه‌های به‌یادماندنی، این دو برادر رو در روی هم قرار می‌گیرند؛ لحظه‌ای که نه‌تنها از نظر اکشن جذاب است، بلکه از لحاظ احساسی هم یکی از نقاط اوج کل بازی محسوب می‌شود. در کنار این درگیری خانوادگی، تهدیدی باستانی نیز سایه می‌اندازد: هیولاهایی آزاد شده از گذشته، و میلیاردر مرموزی که قصد دارد از قدرت آن‌ها بهره‌برداری کند. این خط داستانی باعث می‌شود قهرمانان ما نه‌تنها با دشمنان بیرونی، بلکه با ضعف‌ها و کشمکش‌های درونی خود نیز مواجه شوند.

گیم‌پلی در همان نگاه اول یادآور سبک‌های پلتفرمر سه‌بعدی و اکشن آرکید بود؛ چیزی میان پرش‌های سریع و مبارزات سبک و روان. هر لاکپشت ویژگی خاص خود را داشت:

لئوناردو با دو شمشیر کاتانایش سرعت و دقت را در نبردها به ارمغان می‌آورد.

رافائل با قدرت خام و ضربات سنگینش، ستون مبارزات بود.

مایکل‌آنجلو، پرجنب‌وجوش و خنده‌رو، با نانچیکوی معروفش ریتمی متفاوت به نبردها می‌داد.

دوناتلو، هم نابغه‌ی تکنولوژی و هم مبارزی متعادل، عصای بلندش را برای کنترل میدان به‌کار می‌برد.


بازی در بخش سکوبازی نیز جذابیت خاصی داشت. پرش از بام‌های نیویورک، تاب خوردن روی میله‌ها، یا استفاده از حرکات ترکیبی بین برادرها (مثل پرتاب شدن از دست یکدیگر برای رسیدن به سکوهای دورتر) حس همکاری و تیمی بودن را زنده می‌کرد. این ویژگی، اگرچه همیشه بی‌نقص نبود، اما در زمان خودش نوآورانه جلوه می‌کرد.

نبردها بیشتر حالت گروهی و هجوم چندین دشمن داشتند. درست است که مکانیک‌ها به مرور کمی تکراری می‌شدند، اما ریتم سریع مبارزات و ترکیب آن با حرکت‌های آکروباتیک باعث می‌شد بازی تا انتها هیجانش را حفظ کند. شاید بزرگ‌ترین ضعف گیم‌پلی، نبود تنوع گسترده در دشمنان و مراحل بود، اما همین سادگی هم بخشی از جذابیت نوستالژیکش محسوب می‌شود.

در نهایت، بازی با همان حس و حال فیلم به پایان می‌رسید: برادرانی که پس از شکاف و جدال، دوباره به یکدیگر اعتماد می‌کنند و در کنار هم، بزرگ‌ترین تهدید را از بین می‌برند. این پیام ساده اما پرمعنا، چیزی است که لاکپشت‌های نینجا را همیشه در ذهن‌ها زنده نگاه داشته؛ اینکه قدرت واقعی نه در مهارت فردی، بلکه در خانواده و اتحاد است.

امروز وقتی به بازی سال ۲۰۰۷ نگاه می‌کنیم، شاید از نظر فنی و گرافیکی دیگر در برابر عناوین امروزی حرفی برای گفتن نداشته باشد. اما برای نسلی که با انیمیشن‌ها، کمیک‌ها و اسباب‌بازی‌های لاکپشت‌های نینجا بزرگ شد، این بازی بیش از یک سرگرمی بود: فرصتی برای لمس دوباره‌ی کودکی، برای دویدن در پشت‌بام‌های نیویورک، و برای شنیدن دوباره‌ی خنده‌ها و مشاجره‌های چهار برادر سبزپوشی که بخشی از خاطراتمان شدند.

- نمره من: 8.1/10


T‌A‌G : #نوستاژی
I‌D‌ : @First_Mind

ولی خودمونیم زندگی برای استاکر‌ا خیلی سخته

امیدوارم درمان بشن.

- بازی GUN؛ آوای گلوله در غروب غرب وحشی

گاهی یک بازی، فقط یک سرگرمی نیست؛ بلکه پنجره‌ای است به جهانی فراموش‌شده. GUN که در سال ۲۰۰۵ توسط Neversoft ساخته شد، درست چنین اثری بود؛ سفری به قلب غرب وحشی، جایی که غروب خورشید همیشه با صدای شیهه‌ی اسب و فریاد گلوله همراه می‌شود.

روایت؛ انتقام در سرزمین بی‌قانون

داستان GUN قصه‌ی Colton White است؛ مردی که در یک حادثه خونین همه‌چیزش را از دست می‌دهد و برای کشف حقیقت و گرفتن انتقام به دل بیابان می‌زند. اما این سفر، تنها یک تعقیب ساده‌ی دشمن نیست؛ این روایت، حماسه‌ای است از فساد، طمع، قتل و خون. شهری که عدالت در آن خفه شده، و تنها قانونِ پابرجا، صدای تفنگ است.

اینجا، قهرمان تو نه یک شوالیه است و نه یک ناجی؛ او انسانی است زخمی و عاصی، که میان خون و گرد و غبار به دنبال معنای زنده ماندن می‌گردد.

بازی GUN از نخستین بازی‌هایی بود که تلاش کرد تجربه‌ای جهان باز از غرب وحشی ارائه دهد. سوار بر اسب، می‌توانستی در دشت‌ها بتازی، از کوه‌ها بالا بروی، یا در غروب آفتاب درگیر تیراندازی‌های مرگبار شوی.
سیستم مبارزه ساده اما نفس‌گیر بود: دوئل‌های کلاسیک، پرتاب دینامیت، تیراندازی با سرعت بالا و حتی شکار حیوانات. این گیم‌پلی بی‌رحم و پرهیجان، باعث می‌شد بازیکن حس کند واقعاً در یک دنیای بی‌رحم و بی‌قانون زندگی می‌کند.

اما آنچه GUN را متمایز می‌کرد، خشونت عریانش بود؛ بی‌هیچ پرده‌پوشی. دشمنان تکه‌تکه می‌شدند، خون بر خاک می‌ریخت و غرب وحشی، همان‌طور که باید، بی‌رحم و عریان به تصویر کشیده می‌شد.

بازی GUN بیش از هرچیز یک حس نوستالژیک در دل گیمر‌ها کاشت: حس تماشای یک فیلم وسترن کلاسیک، با همان شلیک‌های مرگبار، چهره‌های غبارگرفته و قهرمانی تنها که در برابر جهانی پر از بی‌عدالتی می‌ایستد.
این بازی نه فقط بازآفرینی غرب وحشی، بلکه ادای دینی شاعرانه به سینمای وسترن بود؛ سینمایی که همیشه درباره‌ی مرگ، انتقام و مردانی بود که در دل غروب، بی‌نام و نشان در افق محو می‌شوند.

بازی GUN را می‌توان پیش‌درآمدی دانست برای بازی‌هایی چون Red Dead Redemption. اما در زمان خودش، اثری جسور و پیشرو بود؛ بازی‌ای که نشان داد غرب وحشی فقط یک صحنه برای قهرمان‌سازی نیست، بلکه جهانی است پر از خون، خاک و حقیقت‌های تلخ.
این بازی، همچون صدای شلیک در دل سکوت دشت، هنوز در یادها می‌ماند: ناگهانی، پرهیجان و ماندگار.

- نمره من: 9/10

T‌A‌G : #نوستالژی
I‌D‌ : @First_Mind