𝑪𝒓𝒂𝒛𝒚 𝑴𝒊𝒏𝒅
ترامپ به تمام جهان ثابت کرد، نباید دست از تلاش برداشت.
در این مورد یک الگو بی‌نظیر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لایز اف پی مصداق یک بازی سولزلایک بی‌نظیر هست. این بازی در برخی موارد از آثار میازاکی بسیار پیشرو تر هست.
- آقای میازاکی یادبگیر!
ID : @Frist_Mind
- آقای میازاکی یادبگیر!
ID : @Frist_Mind
از نظر من سیزن اول آرکین قوی‌تر بود
سیزن دوم هم تا اکت 2 خوب بود اما اکت سوم همه چی دچار تغییرات شد، شخصیت پردازی‌ها تغییر کرد و به کل روند داستان طوری پیش رفت که حفره‌های داستانی زیادی ایجاد کرد.
سیزن دوم هم تا اکت 2 خوب بود اما اکت سوم همه چی دچار تغییرات شد، شخصیت پردازی‌ها تغییر کرد و به کل روند داستان طوری پیش رفت که حفره‌های داستانی زیادی ایجاد کرد.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تحلیل سکانس تانگو در Scent of a Woman
یکی از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های این فیلم، سکانس رقص تانگوست؛ جایی که سرهنگ نابینا، فرانک اسلید (با بازی بی‌نظیر آل پاچینو) با وجود محدودیت‌هایش، دختری به نام دونا را به رقص دعوت می‌کند. این لحظه چیزی فراتر از یک رقص است؛ نمایشی از اراده، اعتماد به نفس و میل به زندگی.
موسیقی پرشور تانگو و حرکات هماهنگ، تقابلی بین ظرافت و قدرت ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در دل تاریکی‌ها می‌توان شور زندگی را تجربه کرد. فرانک با این حرکت، ثابت می‌کند که نقص‌های ظاهری نمی‌توانند مانع زیبایی‌های درونی شوند و وقتی اعتماد و اراده در کنار هم قرار گیرند، هیچ مانعی غیرقابل عبور نیست.
تانگو در این سکانس استعاره‌ای از زندگی است؛ پرشور، چالش‌برانگیز و سرشار از لحظاتی که فقط باید جرأت قدم برداشتن داشته باشیم.
ID : @Frist_Mind
یکی از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های این فیلم، سکانس رقص تانگوست؛ جایی که سرهنگ نابینا، فرانک اسلید (با بازی بی‌نظیر آل پاچینو) با وجود محدودیت‌هایش، دختری به نام دونا را به رقص دعوت می‌کند. این لحظه چیزی فراتر از یک رقص است؛ نمایشی از اراده، اعتماد به نفس و میل به زندگی.
موسیقی پرشور تانگو و حرکات هماهنگ، تقابلی بین ظرافت و قدرت ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در دل تاریکی‌ها می‌توان شور زندگی را تجربه کرد. فرانک با این حرکت، ثابت می‌کند که نقص‌های ظاهری نمی‌توانند مانع زیبایی‌های درونی شوند و وقتی اعتماد و اراده در کنار هم قرار گیرند، هیچ مانعی غیرقابل عبور نیست.
تانگو در این سکانس استعاره‌ای از زندگی است؛ پرشور، چالش‌برانگیز و سرشار از لحظاتی که فقط باید جرأت قدم برداشتن داشته باشیم.
ID : @Frist_Mind
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
به نسبت تریلر دوم سیزن یک، ضعیف‌‌تر بود اما در کل راضیم
- خوشحالم شخصیت ژوست پر‌رنگ تر شده.
به نظرم سیزن خوبی درمیاد.
- خوشحالم شخصیت ژوست پر‌رنگ تر شده.
به نظرم سیزن خوبی درمیاد.
به نظرم نیازه یکمی راجب بازی الدن رینگ انتقاد کنم.
بازی الدن رینگ یک بازی بسیار گسترده با جهانی واقعا مملو از اسرار‌های جذاب به معنای واقعی کلمه مپ بازی مملو از محتواست. هرچی از جهان بازی بگم واقعا در حقش کم لطفی کردم.
اما ایراد و مشکل بزرگ من با آقای میازاکی
من به عنوان یک پلیر که علاقه داره به بازی‌های سولزلایک و با بازی دارک سولز ۳ عاشق سری سولزبورن شده یک سری انتقادات دارم به ساختار بازی های میازاکی.
1_ رو مخ ترین مشکل این بازی که به معنای واقعی کلمه باعث خشم و عصبی شدنم شد مشکل کوئستای بازی هست. جلو بردن کوئست‌های بازی بدون گاید به جرعت می‌تونم بگم غیر ممکنه. یعنی شما هیچ کوئست لیستی نداری که بدونی این ده‌ها Npc بازی چطور میشه باعث پیشرفت کوئستشون شد. چرا من چنین توقعی از بازی دارم برای کمک در پیشروی کوئست؟ چون دارم در بازی مثل لایز آف پی که یک بازی خطی هست اینو میبینم چه برسه بازی اوپن ورلد باشه و هیچ کمکی برای جلو بردن کوئست دریافت نکنی. این قضیه واقعا برای من آزار دهنده بود و هست.
2_ دومین مورد مربوط به نحوه پیشروی در مسیر اصلی بازی هستش، عملا شما باید کل مپ شخم بزنید تا بتونید در بازی پیشروی کنید. یه نمونه‌اش یه در بسته است با یک طلسم باید برید مپ بگردید یه اژدها پیدا کنید. پیش اژدها یه ماسک هست اونو بردارید تا بتونید اون در باز کنید.
3_ دانجن‌های بسیاااار زیاد و شدیدا تکراری که هیچ‌گونه پوینتی برای پلیر نداره. واقعا نمی‌دونم بازی چندتا دانجن داره اما تقریبا اکثر دانجن‌ها مشابه همدیگه هستن از باس فایت‌ها بگیر تا شباهت لوکیشنی و انمی. در بعد از این شما وقتی دانجن تکمیل می‌کنی عملا هیچ پونیتی از سمت بازی دریافت نمی‌کنی، مثلا بگی خب رون کم دارم برم دو سه تا دانجن بزنم رون فارم کنم خیر دوستان چنین چیزی نیست. مثلا بگی برم فلان آیتم بعد زدن هر دانجن بهم میده، متاسفانه در طراحی دانجن‌ها به شدت کم کاری شده.
4_ باس فایت‌های اصلی بازی به جز تعداد اندکی واقعا خوب نیستن. باس فایتا از لحاظ طراحی ظاهر و استایل واقعا عالی هستن و بعضا لور بسیار شگفت انگیز و جذابی دارن ولی تقریبا بسیاری از اونها به یاد ماندنی نیستن. خب قطعا همه به محض شنیدن اسم باس خوب میگن، رادان، گادفری، موگ و...
در کل از نظر من باس‌ها به اون شکلی طرفدارایی مثل که عاشق سری سولزبورن هستن رضایت بخش نیست از لحاظ اینکه برای ما اون حس ماندگاری ندارند.
شما اگر بگن چندتا باس خوب بلادبورن بزن احتمالا براتون سخت باشه و صرفا باسای دی ال سی مثال بزنید که به نظرم بهترین هستن
اگر بگن بهترین باسای دارک سولز ۳ بگید، شاید بیش از ۱۰ باس به سرعت به ذهنتون بیاد.
دارک سولز دو کمتر و دارک سولز یک هم کمتر.
من چرا توقعم از بازی الدن رینگ و کلا میازاکی بالاست چون من یک سولزلایک مثل لایز اف پی تجربه کردم که هیچکدوم از این نکات منفی نداشت و در عمل نشون داد اگر بازی از چنین پتانسیلی استفاده کنه چقدر میتونه جذاب تر باشه برای مخاطب.
شما میتونید تقریبا تمام کوئستای بازی به راحت تموم کنید به لطف قابلیت های خود بازی.
شما میتونید بدون سردرگمی مسیر اصلی بازی طی کنید و هیچ جای بازی در مسیر گم نشید.
و از همه مهم تر روایت بازی هست. لایز آف پی به مخاطب میگه خب دوست عزیز اگر میخوای داستان بازی بدونی صرفا بازی تا انتها پیش ببر من کامل داستان بازی در قالب کاتسین و دیالوگ هایی که برقرار میشه بهت میگم.
اگر میخوای داستان با جزئیات بیشتری بدونی برو متن آیتمارو بخون، اگر میخوای راجب باس فایت بدونی آیتماشون بخون، اگر میخوای راجب اتفاقات رخ داده بدونی روزنامه های آرلکینو بخون. و....
یک سری نکات دیگه هستن که اونها هم نوعی ایراد هستن اما فن بیس این بازی و در کل طرفدارها به قدری شیفته هستن که چنین ایراداتی پای بهتر بودن و خاص بودن سری بازی می‌ذارن. اینکه بازی خوبه دلیل بر این نیست چشم بر تمام عیب‌هاش ببندیم، فن بیس رسما نبود اینارو داره یک نوع حسن جلوه میکنه.
ID : @Frist_Mind
بازی الدن رینگ یک بازی بسیار گسترده با جهانی واقعا مملو از اسرار‌های جذاب به معنای واقعی کلمه مپ بازی مملو از محتواست. هرچی از جهان بازی بگم واقعا در حقش کم لطفی کردم.
اما ایراد و مشکل بزرگ من با آقای میازاکی
من به عنوان یک پلیر که علاقه داره به بازی‌های سولزلایک و با بازی دارک سولز ۳ عاشق سری سولزبورن شده یک سری انتقادات دارم به ساختار بازی های میازاکی.
1_ رو مخ ترین مشکل این بازی که به معنای واقعی کلمه باعث خشم و عصبی شدنم شد مشکل کوئستای بازی هست. جلو بردن کوئست‌های بازی بدون گاید به جرعت می‌تونم بگم غیر ممکنه. یعنی شما هیچ کوئست لیستی نداری که بدونی این ده‌ها Npc بازی چطور میشه باعث پیشرفت کوئستشون شد. چرا من چنین توقعی از بازی دارم برای کمک در پیشروی کوئست؟ چون دارم در بازی مثل لایز آف پی که یک بازی خطی هست اینو میبینم چه برسه بازی اوپن ورلد باشه و هیچ کمکی برای جلو بردن کوئست دریافت نکنی. این قضیه واقعا برای من آزار دهنده بود و هست.
2_ دومین مورد مربوط به نحوه پیشروی در مسیر اصلی بازی هستش، عملا شما باید کل مپ شخم بزنید تا بتونید در بازی پیشروی کنید. یه نمونه‌اش یه در بسته است با یک طلسم باید برید مپ بگردید یه اژدها پیدا کنید. پیش اژدها یه ماسک هست اونو بردارید تا بتونید اون در باز کنید.
3_ دانجن‌های بسیاااار زیاد و شدیدا تکراری که هیچ‌گونه پوینتی برای پلیر نداره. واقعا نمی‌دونم بازی چندتا دانجن داره اما تقریبا اکثر دانجن‌ها مشابه همدیگه هستن از باس فایت‌ها بگیر تا شباهت لوکیشنی و انمی. در بعد از این شما وقتی دانجن تکمیل می‌کنی عملا هیچ پونیتی از سمت بازی دریافت نمی‌کنی، مثلا بگی خب رون کم دارم برم دو سه تا دانجن بزنم رون فارم کنم خیر دوستان چنین چیزی نیست. مثلا بگی برم فلان آیتم بعد زدن هر دانجن بهم میده، متاسفانه در طراحی دانجن‌ها به شدت کم کاری شده.
4_ باس فایت‌های اصلی بازی به جز تعداد اندکی واقعا خوب نیستن. باس فایتا از لحاظ طراحی ظاهر و استایل واقعا عالی هستن و بعضا لور بسیار شگفت انگیز و جذابی دارن ولی تقریبا بسیاری از اونها به یاد ماندنی نیستن. خب قطعا همه به محض شنیدن اسم باس خوب میگن، رادان، گادفری، موگ و...
در کل از نظر من باس‌ها به اون شکلی طرفدارایی مثل که عاشق سری سولزبورن هستن رضایت بخش نیست از لحاظ اینکه برای ما اون حس ماندگاری ندارند.
شما اگر بگن چندتا باس خوب بلادبورن بزن احتمالا براتون سخت باشه و صرفا باسای دی ال سی مثال بزنید که به نظرم بهترین هستن
اگر بگن بهترین باسای دارک سولز ۳ بگید، شاید بیش از ۱۰ باس به سرعت به ذهنتون بیاد.
دارک سولز دو کمتر و دارک سولز یک هم کمتر.
من چرا توقعم از بازی الدن رینگ و کلا میازاکی بالاست چون من یک سولزلایک مثل لایز اف پی تجربه کردم که هیچکدوم از این نکات منفی نداشت و در عمل نشون داد اگر بازی از چنین پتانسیلی استفاده کنه چقدر میتونه جذاب تر باشه برای مخاطب.
شما میتونید تقریبا تمام کوئستای بازی به راحت تموم کنید به لطف قابلیت های خود بازی.
شما میتونید بدون سردرگمی مسیر اصلی بازی طی کنید و هیچ جای بازی در مسیر گم نشید.
و از همه مهم تر روایت بازی هست. لایز آف پی به مخاطب میگه خب دوست عزیز اگر میخوای داستان بازی بدونی صرفا بازی تا انتها پیش ببر من کامل داستان بازی در قالب کاتسین و دیالوگ هایی که برقرار میشه بهت میگم.
اگر میخوای داستان با جزئیات بیشتری بدونی برو متن آیتمارو بخون، اگر میخوای راجب باس فایت بدونی آیتماشون بخون، اگر میخوای راجب اتفاقات رخ داده بدونی روزنامه های آرلکینو بخون. و....
یک سری نکات دیگه هستن که اونها هم نوعی ایراد هستن اما فن بیس این بازی و در کل طرفدارها به قدری شیفته هستن که چنین ایراداتی پای بهتر بودن و خاص بودن سری بازی می‌ذارن. اینکه بازی خوبه دلیل بر این نیست چشم بر تمام عیب‌هاش ببندیم، فن بیس رسما نبود اینارو داره یک نوع حسن جلوه میکنه.
ID : @Frist_Mind
Cinema Risess
اگر این سری دوست دارید حتما این انیمیشن ببینید، واقعا ارزششو داره.
- Treasure Island 2002
ID : @Frist_Mind
- Treasure Island 2002
ID : @Frist_Mind