چه می‌دونم بعل و سیمرغ که هستن، بگید شنل قرمزی و شِرِک و سیندرلا و هاچ زنبور عسل و ایکیوسان و عموپورنگ و دامبلدور هم بیان.

واقعیتش بعضی روزا رو گذاشتم برا گریه کردن، فعلا از شنبه تا جمعه.

زن جنده ناو که هیچی هر چی قایق پدالی هم داشته آورده خلیج فارس میگه بیا دوست بشیم! کصمامانیت.

من این ترم هم معارف برنداشتم املاکی قمار باز.

صدای موشک رو ترجیح می‌دم به صدای گریه مادر

آقا ما اختیار خونه خودمون رو که داریم دیگه؟ بیا خونه مارو بزن.

Strikes on Iraq’s capital, Baghdad, in 2003

الان یادم اومد تا روز دوم شروع جنگ دوازده روزه، ۱۵۰ نفر از چنل ۹۰۰ نفرم لفت دادن چون فکر می‌کردن بسیار حادثه غم‌انگیزیه و مردم بی‌گناه کشته شدن، و اسرائیل دشمن ماست و به‌قول ایسان اسلامی "اگر اونا بخوان کشورم رو بگیرن من دست سپاه رو می‌بوسم"، از الان بگم کصمادر هر ایرانی که در هر بازه ای و به هر قیمتی حتی برای یک لحظه بابت در گور رفتن این تروریست ها راضی نباشه.

اگر هم بر حسب اتفاق غیر ممکن (که ما می‌دونیم قرار نیست هیچوقت بزنن) یهو اومدن و زدن، اوضاع قراره اینطوری باشه، به قول شمالیا، شاش بَند بشید ولی نپرید بغل آخوند.