اون morning kiss برا تو نیست، تو کله سحر مزه باتری نیم‌قلمی ۱.۵ ولتی کنترل تلویزیون میدی.

تجربه‌ی ارتباط انسانی با ایراد ناهم‌زمانی در اوقاتِ بیداری.

بله اگه موساد دیگه بهم پول نده هم همچنان دوست دارم.

تو کتاب می‌خونی برامون، منم انگشتات رو لیس می‌زنم بتونی بری صفحه بعد.

جای کباب ترکی اشتباهی کباب کوردی خریدم، گوجه رو گذاشته رو کولش داره از نوشابه میره بالا.

مادر به خطا ۲۰ سال را رد کرده و می‌گوید «وای من و که» تو و مهاجرت، تو و تحصیلات بی‌ارزش‌ات، تو و دلار 200 هزار تومانی، تو و قطعی برق.

من و که؟ تو و یک روانکاو عقب مانده.

Even برق isn’t available in this shithole and you want "emotional availability" from me?

Might fuck around and bomb اداره برق.

missionary so we can see each other دماغ کج ایرانی.

دماغت اگه کجه آخرین سنگر بوبی و بوتی و بِلیته.

کیرت اگه کجه آخرین سنگرت بخت منه.

وقتی می‌پرسه «ناهار چی خوردی؟» و باید بهش دروغ بگی چون تنها چیزی که چند سال متوالی داری می‌خوری کیره.

تنها چیزی که پسر خوشگله نباید حساب کنه تعداد کتکایی هست که می‌خوره.

Honestly it's all about دانشجو های هنر, and we are all just npcs in their lives