خالی خالی خالی می‌شم. جوری که می‌خوام اون خالی رو بالا بیارم. چون می‌پیچه در ماهیچه‌هام. نیاز به in this worldی که it's just us هست دارم هری؛ کامان، من فقط می‌خوام بهت شب‌‌ به خیر بگم. تو تنهایی حالت خوب نیست. جاذبه تو رو به عقب می‌کشونه و من می‌خوام دست‌هام رو وصل کنم به وجودت و مانع از سقوطت بشم. جاذبه من رو به عقب می‌کشونه و من می‌خوام دست‌هات رو وصل کنم به وجودم و مانع از سقوطم بشم.
چرا جسمت بر روی زمینه؟

THE SHOW, 9TH JUNE.

احساسِ سردردم شدیدتر شده بود. به نُه ژوئن فکر کردم. توی تاریکی نشسته بودم. بلند شدم. رفتم توی محیط باز. راه رفتم. سردم بود. به نُه ژوئن فکر کردم. به نایل فکر کردم. راه رفتم. دست‌هام با سرما پوشیده‌ شده بودن. آهنگِ درحال‌پخش رو با صدای نایل تصور کردم. از درد سرم خندیدم و به آسمون نگاه کردم. دست‌هامو جمع کردم. لبخند زدم. آسمون صاف بود. ستاره‌ها مشخص بودن. شبیه فلیکر بود. لرزیدم. دندون‌هام از طعم گسِ درد سرم به‌ هم برخورد کردن. به نایل فکر کردم. ایستادم و مچاله شدم. شب قشنگه. فلیکر رو همیشه در شب‌هام دارم. عاشقم. نُه ژوئن. نایل. دِ شو. همه‌‌ی این حالات در بیشتر از پنج دقیقه طول نکشید؛ اما فکر کنم برای همیشه به‌خاطر بیارمش. به‌خاطر نایل بود. از نو عاشق شب و سرما و ستاره‌ها و تاریکی شدم. به‌خاطر نایل بود.

- Hello lovers

لیام؛
آغوشِ امن قلب من.

هِوِن رو شنیدم و باید بگم ترانه فلیکره، موسیقی هارت‌بریک ودر. ترانه شبه، موسیقی روز. عاشقه. عاشقانه نیست؛ عاشقه. باز هم تکرارش می‌کنم که نمی‌دونم چند نفر در این دنیا پیدا می‌شن که آهنگ عاشق بسازن، نه عاشقانه؛ اما برای من نایل هورِن اولینشونه. امروز یک آهنگِ عاشق بیشتر دارم و آرومم که زنده‌ هستم و بر روی زمینم. و این به‌خاطر تو و صدا و جهان و انعکاس نفس‌هاته نایل.

«نوری شگفت در اطرافت در حال چرخشه. تو وجودت رو در سراسر اتاق شناور می‌کنی. لمس تو از ذراتی ساخته شده که بهشت هم قابل قیاس با اون ذرات نیست. تو از عناصری تازه شکل‌ گرفتی.»

«فقط خدا می‌دونه که به کجا می‌تونه کشیده بشه. حتا اگر عشقمون خارج از کنترل ما شروع به رشد‌کردن کنه و من و تو از شور و آتشش نیست بشیم، بهشت یکسان نخواهد بود.»

«من در حال آشکارکردن هستم و تو در سراسر سطح اتاق می‌رقصی. فراتر از شیدایی، چقدر جنون‌وارانه به پرستشت می‌نشینم و این کاریه که انجامش می‌دم.
و من باور دارم؛ باور دارم که می‌تونم در بوسه‌‌ی تو بمیرم.»

تک‌تک جزئیات این اجرا. همه‌ی صداها. از همین فاصله. ذره‌به‌ذره‌‌ی این چیزی که وجود داره. صدای تو، در بین این اتمسفر و هوا و فضا، از همین فاصله. من اون روز در این اصوات و هر چیزی که هست حل شدم‌. وگرنه من چطور تونستم اون‌ روز رو دووم بیارم؟ چطور می‌تونستم؟ اون روز من در تو حل شده بودم. تارو‌پودم در تار‌و‌پود صدات حل شده بود. وگرنه چطور می‌‌تونستم دووم بیارم؟

- you believe, you believe

همین امروز هزاران دفعه در حینی که راه می‌‌رفتم، چیزی گوش می‌کردم یا هر کار دیگه‌ای، حس کردم به قدری حسم به هری زیاده که ازم بیرون می‌زنه و نیازه ابرازش کنم به این دنیا و زندگی. و بعد سعی کردم در این‌جا چیزی بنویسم اما دیدم چقدر تکراری و ناکافی و کلمه‌نشدنی! نمی‌شه.

+ وای دلم می‌خواد به درخت‌ها، به آسمون، به ماه، به تمام سگ‌ها، گربه‌ها، تمام غریبه‌ها، به عالم و آدم، به هستی، به کل دنیا بگم هری هری هری هری هری هری وای دارم گریه می‌کنم هری هری
- حس می‌کنم درخت‌ها، آسمون، ماه، تمام سگ‌ها، گربه‌ها، تمام غرببه‌ها، عالم و آدم، هستی، کل دنیا می‌شنون که تو داری می‌گی: هری هری هری هری هری هری

«من آنچنان سخت به زندگی چنگ خواهم زد، که غرق‌شدنم حتمی‌ست.»

— لونتیک

«من به تو باز خواهم گشت چون انسان به خاک و انسان به دریا، که بپیچی به تن خسته‌ی من، چون خون به زمین، چون جنون به رگ، من به تو باز خواهم گشت و تاریکی به من.»

— لونتیک