لینکِ پریمیر مراسم؛ ساعتِ دوازده.
لینکِ رد کارپرت؛ ساعتِ سه.
لینکِ مراسم اصلی؛ ساعتِ چهارو‌نیم.

احتیاج به غیرممکن دارم.
احتیاج به غیرممکن دارم.
احتیاج به غیرممکن دارم.

احتیاج به این‌که در همین لحظه بدونم در حقیقتی‌ترین بخش وجودش چه حسی جریان داره! با موقعیت و تمام چیزهایی که در وضعیت فعلی‌م برام وجود داره و بدون تغییر حتا ذره‌ای از اون‌‌ها. احتیاج به غیرممکن دارم!

از شدت زیادی همه‌چیز نمی‌دونم با خودم چه کار کنم.

اول نایل با استوری و الان دوباره لیام با پُستی که برای هری گذاشته دیوونه‌م کرده. یک جهت من رو می‌شِکنه و قلبم رو تکه‌تکه می‌کنه و من عاشقشم و گله‌ای از این حالت ندارم. این شکستگی و تکه‌تکه‌شدگی موردعلاقه‌ی منه. این یک جهت منه.

چقدر grapejuice آفتابیه! عزیزِ آفتابی منه.☀️

و چقدر keep driving اَبریه! عزیزِ اَبری منه.☁️

دارم از میزان مورمورشدگی تمام جانم به‌خاطر حس زیاد به انتها می‌رسم. انگار که عناصر تشکیل‌دهنده‌م از جسم و تنم جدا شدن و در جلوی چشم‌هام در حال فرارن. چشم‌هات، چشم‌هات، چشم‌هات، چشم‌هات، چشم‌هات رو قطره‌قطره گریه می‌کنم. خسته‌ام، گنجایشش رو ندارم، تا اجرا نمی‌‌تونم چیزی دیگه ازش ببینم، جسمم کوچکه. احساس می‌کنم هر لحظه امکان داره اون عناصرِ در حال فرار نیست بشن. آخ هری من. زیادیه، زیادیه، زیادیه، زیادیه. ای کاش «واقعا» می‌شد برات بمیرم. هری من. حتا نوشتن اسمش هم باعث می‌شه حس کنم یک موجی عظیم از تمام بودنم عبور می‌کنه. چطور توضیحش بدم!؟

جما توی مراسمه‌؛ خدایا دارم می‌میرم. هری سرشو گذاشت روی شونه‌ی جما. می‌میرم، می‌میرم، می‌میرم، می‌میرم، دارم می‌میرم. «و می‌خوام تشکر کنم از نایل، لویی، لیام و زین که بدون اون‌ها به این‌جا نمی‌رسیدم.» واقعا؟ لویی رو تلفظ کرد؟ واقعا گفت لویی. لویی. لویی. هری رفت لوئیس رو بوسید. بیچاره‌م نکن بیشتر از این، نکن، نکن، نکن. هری و لوئیس همو بغل کردن و من بغض کردم که انگار هری و نایلن. شنایا اعلام کرد که عز ایت واز بهترین آهنگ سال شده. بهترین اکت، آرتیست سال، آلبوم سال، آهنگ سال، هری استایلز. هریز هوس اولین آلبومیه که در یک سال گرمی و بریتز رو با هم می‌بره بعد از آلبوم ۲۱ ادل در ۲۰۱۲. «در این دنیا کسی وجود نداره که بیشتر از استنلی توچی دوستش داشته باشم.» و تو چقدر در کنارش زیبا و باشکوهی!

واقعا خوش‌حالم. چون هری‌م دیشب واقعا خوش‌حال بود. اینقدر که می‌خوام گریه کنم. یادم می‌افته چقدر حالش خوب بود. وای عین دیوونه‌ها می‌خوام هر کسی رو می‌بینم بهش بگم: «زندگی‌م روبه‌راهه. هری دیشب حالش خوب بود.» تمام زندگی‌م روبه‌راهه. عین دیوونه‌ها هم نه، واقعا دیوونه‌ام. زندگی‌م روبه‌راهه. نمی‌دونم آخرین بار کِی این‌طور احساس می‌کردم که دیواره‌های بودنم محکمه و ترَکی بر روش نیست. بعد از گِرمی بهش نیاز داشتم؛ به دیدن جریان شوق و خنده در چشم‌هاش، دست‌هاش، نفس‌هاش، هر لحظه از بودنش.

دوازده فوریه، بریت آواردزِ دوهزارو‌بیست‌و‌سه.

نیاز به دو‌نفر‌بودن دارم. یکی از اون‌ها «مطلقا» در حال جریان‌دادن هری در بودنش باشه و دیگری به باقی کارها بپردازه.
نیاز به داشتن دو جهان دارم. در یکی از اون‌ جهان‌ها «مطلقا» فقط من و هری وجود داشته باشیم و در دیگری هر چیز و کسی که می‌تونه هست باشه.

خالی خالی خالی می‌شم. جوری که می‌خوام اون خالی رو بالا بیارم. چون می‌پیچه در ماهیچه‌هام. نیاز به in this worldی که it's just us هست دارم هری؛ کامان، من فقط می‌خوام بهت شب‌‌ به خیر بگم. تو تنهایی حالت خوب نیست. جاذبه تو رو به عقب می‌کشونه و من می‌خوام دست‌هام رو وصل کنم به وجودت و مانع از سقوطت بشم. جاذبه من رو به عقب می‌کشونه و من می‌خوام دست‌هات رو وصل کنم به وجودم و مانع از سقوطم بشم.
چرا جسمت بر روی زمینه؟