تمام چوب‌ها رو در زمانی که هوا روشن بود برمی‌داشت و به اندازه‌ی تاریک شدنِ هوا طول می‌کشید تا به اون آتش برسه و درون آتش هر تکه چوب رو بندازه. در نهایت وقتی کنار آتش بود تکه چوب کوچکی رو خارج ازش دید که بین اون شعله‌ها نمی‌سوخت، اون رو درون جیبش قرار داد و به تماشای آتش نشست.

من احساس می‌کنم اون تکه چوب کوچکی که درون جیبش قرار داد بخشی از اون تکه چوب‌‌های بزرگ بود. لویی بهش نگاه کرد و بعد به شعله چشم دوخت و متوجه شد اون تکه چوبِ در دستش از کدوم تکه چوب بزرگ‌‌تر جدا و کنده شده و بعد درون جیبش قرارش داد.

وای م ی م ی ر م

این عکس داره وجودم رو زیر و رو می‌کنه. این عکس داره باعث می‌شه خودم رو متوجه نشم هیچ‌جوره.

و این عکسِ هری که واقعا ویرونش هستم رو برام تداعی می‌کنه حس و حال چهره‌ش:

چه‌طور یک عکس می‌تونه همچین تاثیری بر روت بذاره که حس کنی داره لایه‌های بودنتو زیر و رو می‌کنه، داره سلول‌های ساکنت رو به حرکت در میاره؟

چطور چیزی می‌تونه از چشم‌هات به درونت نفوذ کنه و همه‌ی حس‌هات رو بیدار کنه؟

قربونتون برم من

من این‌قدر جما رو دوست دارم که چند روز یک بار پیجش رو نگاه می‌کنم، پادکست‌هاشو گوش می‌دم و تک‌تک استوری‌هاشو با حوصله چک‌ می‌کنم. از زیباترین آدم‌هاییه که می‌شناسم. زنده و روشنه. پُر از شور و شوق و الهامه. واقعا زنده‌س، شدیدا.

استایلز‌ها کلا موردعلاقه‌ی من هستن و همون چیزهایی که من در آدم‌ها به دنبالشون هستم رو در خودشون جا دادن: در جریان بودن، شور و شوق داشتن، زنده و واقعی بودن. و این‌ها الهام‌بخش‌ترینِ وجود هر انسانی‌اَن و جما و ان و هری یک جوری این‌ها رو دارن و نشونش می‌دن که باعث می‌شن همیشه به عنوان انسان تحسینشون کنم. این خانواده زیادی زیبا و الهام‌بخش هم‌دیگه‌ان.

خیلی کم پیش میاد این حرف رو بزنم، واااقعا کم، خیلی خیلی خیلی کم، اما «خوش به حال» تمام اون کسانی که از روزمرگی عادی هری خبردارن.

از رومزگی عادی هری، زنده‌بودن‌های هری خبردارن.

با
هری
من
همه
چیزم
همه
چیز