با همه چیز نقطه‌های پُررنگ و مرز دارم. زمان‌ها، حالت‌ها و اتفاق‌هایی که برای اون آدم به مرحله‌ی جدیدی می‌رسم و برای هری عمیق‌ترینش زمانی بود که فاین‌لاین رو خارج از خودم نشنیدم و انگار درون من شروع به طلوع کرد. از اون زمان به بعد من alrightام. هر چیزی که بشه،…

با هری هزاران مرز دارم. همه رو با زمانش یادداشت کردم. مرزهایی که در درجه‌ی رسیدن به وصل شدن باهاش به حالت‌های جدیدی می‌رسم. تا زمانی که وجود دارم ادامه داره. قراره با هری به تمام غیرممکن‌ها برسم. به قول فروغ به کهکشان، به بیکران، به جاودان.

چین دورِ چشم‌هاش، از پرستیدنی‌ترین‌های دنیا. چی‌کار کنم که تک‌تک اون خط‌ها حفظ بشن؟ خوش‌حالم که این روزها هستم و چینِ دور چشم‌هام چینِ دورِ چشم‌هات می‌شن لویی.