همه از این‌که لیتل فریک و دی‌دریمینگ توی ست‌لیست نیست حرف می‌زنن. اما ندیدم کسی به این‌که گریپ‌‌جوس هم نیست توجهی نشون بده. خودم قربونت می‌رم گریپ‌‌جوس، آخه there's just no getting through, without you.

بخشی از من گاهی فکر می‌کنه که مخاطب و الهام‌بخش خیلی از آهنگ‌های هری خود هری‌اَن.

لایتس‌اپ، شی، عز ایت واز (واضح‌تر)، لیتل فریک، ماتیلدا، ستلایت، بوی‌فرندز، ساین‌ او د تایمز، گلدن، فاین‌لاین. البته که، شاید.

رقص، سایه؛ دو کلمه‌ای که بیشتر از بقیه‌ی کلمات یادآورِ آهنگ‌های نایله برام.

سایه‌ی من برای اولین بار بدون تو در حال رقصیدنه.
وقتی چراغ‌ها روشن می‌شن و هیچ سایه‌ای در حال رقصیدن نیست.
دیروز فکر کردم سایه‌ی تو رو در حال دویدن در اطرافم دیدم.
مثل بارش بارون در روزی آفتابی، سایه‌ای پشتِ صورتت وجود داره.
در تاریکی می‌رقصه؛ هنری واقعی.
اگر تمام دنیا در حالِ تماشای ما باشن، من هنوز هم باهات برقصم.
تماشات کنم که می‌رقصی و بهت بگم متاسفم.
جوری که می‌رقصی رو دوست دارم.

- تریلر Don't Worry Darling.

اولین بار که چهره‌‌شون رو دیدم و یادم مونده و فکر می‌کنم تا ابد یادم می‌مونه وقتی بود که پی‌ام‌سی ام‌وی یو اند ای رو نشون داد و اون تغییر چهره و عوض شدن هر کدوم به اون یکی برای من خیلی جالب بود. اصلا یادم نیست چند سالم بود. اما یادمه اون‌ها رو. خودم رو یادم نیست. اما اون‌ها رو یادمه. من و تو، هیچ‌چیز نمی‌تونه بینمون قرار بگیره.

خیلی دلتنگِ لیامم. خیلی زیاد. خیلی زیاد. نمی‌دونم دلتنگ درسته یا نه. بخشی از من و زندگی‌م که مربوط به لیامه و بهش وصله، خیلی وقته که سرگردونه و توی بی‌خبریه.

وای مدل‌های pleasing خیلی زیبااَن. واقعا که هری‌‌ای‌ هستن. هری هری :))))) عاشق اون دست‌های پُر از چروکم. پُر از خال و کک و مک. تیره و روشن. و این‌که cheese عزیزِ دلمه.

— دوازده

من نگاه می‌کنم و نگاه می‌کنم و نمی‌تونم بگم و الان هزار بار نوشتم هری تی‌شرت واندی بلند کرد و با ذوق تکونش داد و به همه نشونش داد. هی می‌نویسم و پاک می‌کنم چون واقعا هری تی‌شرت واندی بلند کرد و با ذوق تکونش داد و به همه نشونش داد احساسم نیست.‌‌ و من نمی‌تونم ظاهر هر کلمه رو کنار بزنم و نشونش بدم.

به شدتِ بی‌نهایت گفتن هری در بی‌نهایت دوستت دارم یک جهت. بی‌نهایت. بی‌نهایت. بی‌نهایت. بی‌نهایت‌‌. بی‌نهایت. بی‌نهایت دوستت دارم یک جهت. بی‌نهایت. بی‌نهایت.

به اندازه‌ی تعداد شب‌هایی که طول می‌کشه ستاره رو شمارش کنی دوستت دارم. بی‌نهایت.

سایه‌م روی دیوار بود. حرکت کردم. تکون خوردم. موهامو تکون دادم. دستمو حرکت دادم. نگاهش کردم. صدای نایل رو شنیدم.

همین الان. سایه. حرکت. نایل. تاریکی. صدا. من.

اهمیتی نداره چه چیزهایی باعث شده الان در این نقطه باشم؛ مهم اینه الان در این نقطه‌اَم. نقطه‌ای که اون‌ها بخشِ جدایی‌ناپذیر و عمیق من و زندگی و هر چیزی که دارم هستن. اون‌‌ها در من، در زندگی من، در جریانات من، حرکت می‌کنن و من با اون‌ها بیدار می‌شم، ادامه می‌دم، پیش می‌رم، قدم‌هامو برمی‌دارم و چشم‌هامو روی هم می‌‌ذارم. دوست داشتنشون رو احساس می‌کنم و به عنوان نزدیک‌ترین‌هام بهشون اهمیت می‌دم و از نفس کشیدنشون خبردارم. توضیحش در عین ساده بودن، ساده هم نیست: باهاشون زندگی می‌کنم.

باهاشون زندگی می‌کنم.

«در کوچه‌ پس کوچه‌ها، پله‌های اضطراری و راهروها چهره‌ت رو می‌بینم. از هواپیماها تا قطار تندروها، آسمون‌های تابستون تا بارونِ سیل‌آسا، تمام برنامه‌های آینده‌ای که هرگز بهشون نمی‌رسیم. از قلبی تپنده تا دوردست‌ترین مکان. تو همین حالا هم خونه‌‌ای. همین حالا هم خونه‌ای‌.»

خونه‌ای. تو همین حالا هم خونه‌ای.

«موزیک تو به من کمک کرد از پس سرطان بربیام. من برنده شدم. ما روبه‌راه می‌شیم.» یکی از ساین‌های لاو ان تور :)))

بالاخره as it was رکوردِ سریعترین آهنگ سولوی تاریخ اسپاتیفای که به یک میلیارد استریم می‌رسه رو مال خودش کرد. خ‌و‌ش‌ح‌ا‌ل‌م :)))