هری: آهنگ بعدی (ماتیلدا) که اجرا می‌کنیم برای تمام کسانیه که تا به حال به‌خاطر مراقبت از خودشون احساس گناه کردن.

هری با ماتیلدا به انسان‌ها احساس دیده شدن و شنیده شدن و به‌طور کل پیدا شدن رو داده؛ احساسِ این‌که کسی از اون‌ها خبر داره. احساسِ بودن و واقعیت داشتن، درک شدن و فهمیده شدن.

ماتیلدا یه کاری باهات می‌کنه و چیزهایی رو برات به جریان می‌اندازه که ازش متنفر می‌شی، اما عاشقشی. عاشقشی اما از این‌که این‌ها رو یادت می‌اندازه متنفری، از این‌که این کارو باهات می‌کنه، ازش متنفری. هق هق می‌زنی اما عاشقشی. شروع به لمس کردن زخم‌هات می‌کنه و باعث می‌شه چیزهایی که ‌پنهانشون کردی، سرباز کنن و بهت می‌گه، تمام این مدت اون‌ها رو دیده، زخم‌هات رو دیده. اجازه می‌ده پیشش زخمی باشی و در آغوشت می‌گیره. ازش متنفری که داره زخم‌هات رو باز می‌کنه، دردهات رو جلوی چشم‌هات میاره، اما عاشقشی و ممنونشی که تو رو دیده. اون همه زخم و درد رو دیده. بعد آرومت می‌کنه. زخم‌هات رو حمایت می‌کنه و در آغوش می‌گیره. ترمیمشون می‌کنه و روبه‌راهت می‌کنه. و جرئتت می‌شه. شجاعتت می‌شه.

اما ماتیلدا محکم‌ترین دلیلِ خونه بودن خونه‌س. ماتیلدا بدجوری به خونه و ساکن‌هاش احساس پذیرفته شدن، دیده شدن، فهمیده شدن و شنیده شدن رو داده. آخه صاحب‌خونه خودش گفت که می‌خواسته به طرف مقابلش «اطمینان» بده که آره، حرفاش رو شنیده و اون رو دیده.

روزانه هزار بار ماتیلدا هستیم، نیستیم؟ برای کوچک‌ترین کارها حتا. از خودت متنفر می‌شی و احساس شرم بهت دست می‌ده چون کاری رو انجام دادی که درست بوده. اما اون عشق و احساسِ تحمیلی خانواده و آدم‌های دیگه باعث شده از انجامش احساس تاسف و ناراحتی داشته باشی چون مقابل شیوه و روش اون‌ها بوده. اما درست بوده. برای تو درست بوده. فقط مقابل اون‌ها بوده. و هری بغلت می‌کنه و بهت اطمینان می‌ده که «نیازی نیست برای انجامش به روش خودت، احساس خجالت داشته باشی. نیازی نیست برای پیش رفتن و خودت بودن، احساس شرم داشته باشی. نیازی نیست به‌خاطر آدم‌هایی که صرفا فقط خونی خانواده‌ت هستن و هیچ احساس خونه و خانواده‌ بودنی رو بهت ندادن، از خودت متنفر شی و نخوای بگذری. نیازی نیست برای «خودت» بودن، متاسف باشی.»

اصلا فکر نمی‌کردم این‌قدر خوب بشه و کنار هم جور بشن‌. اما شیارهای احساسم.

به مناسبت هفتادو‌چهار سالگی استیوی نیکس بذارید به این خاطره‌ی شیرین برگردیم. سال ۲۰۱۹ در انگلیس استیوی نیکس عزیز اجرا داشته و شویی که تولدش بوده، هری براش کیک تولد می‌بره :`)) استیوی نیکس دیگه خودش شخصا خیلی وقت بوده که تولدهاش رو جشن نمی‌‌گرفته. چیز بامزه‌ی اون شو این بوده که ادل هم رفته بوده و اون می‌ره بک‌استیج و شدیدا احساساتی می‌شه و گریه می‌کنه. استیوی نیکس آرومش می‌کنه و توی همون شو Landslide رو به ادل تقدیم می‌کنه. Landslide آهنگی بوده که دو بار در امریکا به هری تقدیم شده بوده قبلا. وقتی شو تموم می‌شه، هری می‌ره بک‌استیج و به استیوی نیکس می‌گه: «چی شد؟ Landslide رو به من تقدیم نکردی.» بعد استیوی نیکس ماجرای ادل رو براش تعریف می‌کنه و می‌گه که گریه کرده. و به این هم که دوبار Landslide رو بهش تقدیم کرده اون سال اشاره می‌کنه. و این‌جا واکنش هری چی بوده؟
«منم می‌تونم گریه کنم. منم می‌تونم گریه کنم. اگر لازمه‌‌ش اینه.»

این آهنگ رو چند بار استیوی نیکس به الهام‌بخش کوچولوش تقدیم کرده و باهاش اجراش هم کرده. جزو پلی‌لیست آهنگ‌های موردعلاقه‌ی پسرکی که لاو‌چایلد آیدلشه هم هست.

استیوی نیکس در یکی از کنسرت‌های ۲۰۱۹: دوست دارم امشب این آهنگ (landslide) رو به الهام‌بخش کوچولوم هری استایلز تقدیم کنم. که مادرش رو هم امشب به اینجا آورده. اسم اون anne هست. من فکر می‌کنم تو واقعا کار بزرگی با رشددادن هری انجام دادی. اون واقعا جنتلمنه، شیرین و با استعداده و برای من جذابه.

استیوی نیکس در مصاحبه با ووگ: درست قبل از اینکه با شما تماس بگیرم، اینجا نشستم و به تمام تصاویر (مجله ووگ هری) در آیپد جدیدم نگاه کردم. چی می‌تونم بگم؟ این هری منه. من فکر می‌کنم چیزی که در مورد اون خیلی جالبه و من اینو بهش گفتم و گاهی فکر می‌کنم که اون اشتباه برداشت می‌کنه اینه که اون یه مرد عجیب‌وغریب دوست‌داشتنیه. اون کسیه که می‌خوای در همسایگی‌ش زندگی کنی. اون از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنه، می‌بینه تو داری سخت گل‌کاری می‌کنی و سریع میاد بیرون و می‌گه: «می‌تونم واسه اون رُزها بهت کمک کنم؟» «البته، ولی تو هری استایلز هستی، درسته؟» این چیزیه که اون هست.

:))))))))))))))) الهام‌بخشِ کوچولوی افتخارآمیز.

ذوب‌ می‌کنه آدمو این بچه‌ی جلس =)))
Do you think it's easy being of the jealous kind?

- استوری تهیونگ، آهنگ نایل.

Every time I turn around, you di sappear
NICE TO MEET YA, NICE TO MEET YA, WHAT'S YOUR NAME? LET ME TREAT YA, TO A DRINK

با این سرهمی‌ها خیلی ماه می‌شه. با بنفش که دیگه هیچ. ماهِ بنفش. اگر آبی تیره بپوشه. ماهِ آبی.

از دیشب که اجرا رو دیدم دارم به tell me گفتنِ هری قبل از پارت Harry you're no good alone فکر می‌کنم. این بار قبلش نگفت sing، گفت tell me. بهم بگو که تنهایی حالم خوب نیست =))

هری من رو از گذشته و آینده‌ جدا می‌کنه. از زمان و مکان جدا می‌کنه. از جسم و پوسته‌ و جنس و سن و تمام این محدودیت‌ها جدا می‌کنه. از هر چیز اضافی‌ای جدا می‌کنه و من رو تبدیل به تکه‌ای که فقط «هست» و هیچ‌چیز دیگری رو متوجه نیست می‌کنه. بین من و خودش هیچ‌چیزی جز من و خودش جریان و وجود نداره. فقط من و هری بدون هیچ چیزی، هیچ آدمی، هیچ گذشته‌‌ای، هیچ آینده‌ای، هیچ زمانی، هیچ مکانی، «هیچ» چیزی که باعث شه من، چیزی غیر «من» باشم و هری چیزی غیر «هری». نمی‌‌تونم توضیحش بدم اما با هری، فقط «هریه». فقط هری. هری. هری.

هری من رو از هر چیزی غیر «هری» جدا می‌کنه.

پلی‌لیست آهنگ‌های قبل و بعدِ کنسرت‌های لویی. I will survive =)) مثل این‌که تاریخ ادشدنِ این آهنگ به پلی‌لیست با تاریخ اجرای هری هم‌زمانه. آهنگ‌‌های دیگه رو ببینید؛ شکسته‌ شکسته‌ام.

و خدای من، سه روز گذشته اما هنوز باورم نشده که نگهبان بیرونی هتل لویی عکس هری رو به عنوان دوست‌پسر لویی به فن‌ها نشون داده و گفته دلیل بیرون نیومدن لویی این بوده که داشته باهاش وقت می‌گذرونده.

چند روز پیش داشتم What a Feeling رو گوش می‌کردم و با صدای هر کدومشون، حالتم عوض می‌شد و غمگین‌تر از همه این بود که منتظر صدای زین بودم.

اون توییته که می‌گه « غمگینم مثل دایرکشنر OT5ی که آلبوم موردعلاقه‌ش Made in the A.M هست» یادم افتاد :))