دوستت دارم لیام.

بهت باور دارم لیام.

I was in your wet dream, driving in my car.
Saw you at the side of the road, there's no one else around.

«ماه روی بخشِ زیبای تو می‌رقصه.»

آهنگ mystery of love جزو آهنگای قبل شوی وان‌نایت‌اونلی بوده =))

داره توی خونه‌‌ش، خونه‌ش رو اجرا می‌کنه. جما و ان هم هستن؛ خونه‌ خیلی خونه‌س‌. اون حالش روبه‌راهه. زندگی‌م روبه‌راهه.

این چی بود کاور کردی قربونت برم؟ دیوونه شدم.

باید پُر شدن چشمام فقط با دیدن اسم و آهنگ از هری رو تموم کنم اما هری من اصلا نمی‌دونم آخه.

همین‌طور آهنگ از واندی.

هری: آهنگ بعدی (ماتیلدا) که اجرا می‌کنیم برای تمام کسانیه که تا به حال به‌خاطر مراقبت از خودشون احساس گناه کردن.

هری با ماتیلدا به انسان‌ها احساس دیده شدن و شنیده شدن و به‌طور کل پیدا شدن رو داده؛ احساسِ این‌که کسی از اون‌ها خبر داره. احساسِ بودن و واقعیت داشتن، درک شدن و فهمیده شدن.

ماتیلدا یه کاری باهات می‌کنه و چیزهایی رو برات به جریان می‌اندازه که ازش متنفر می‌شی، اما عاشقشی. عاشقشی اما از این‌که این‌ها رو یادت می‌اندازه متنفری، از این‌که این کارو باهات می‌کنه، ازش متنفری. هق هق می‌زنی اما عاشقشی. شروع به لمس کردن زخم‌هات می‌کنه و باعث می‌شه چیزهایی که ‌پنهانشون کردی، سرباز کنن و بهت می‌گه، تمام این مدت اون‌ها رو دیده، زخم‌هات رو دیده. اجازه می‌ده پیشش زخمی باشی و در آغوشت می‌گیره. ازش متنفری که داره زخم‌هات رو باز می‌کنه، دردهات رو جلوی چشم‌هات میاره، اما عاشقشی و ممنونشی که تو رو دیده. اون همه زخم و درد رو دیده. بعد آرومت می‌کنه. زخم‌هات رو حمایت می‌کنه و در آغوش می‌گیره. ترمیمشون می‌کنه و روبه‌راهت می‌کنه. و جرئتت می‌شه. شجاعتت می‌شه.

اما ماتیلدا محکم‌ترین دلیلِ خونه بودن خونه‌س. ماتیلدا بدجوری به خونه و ساکن‌هاش احساس پذیرفته شدن، دیده شدن، فهمیده شدن و شنیده شدن رو داده. آخه صاحب‌خونه خودش گفت که می‌خواسته به طرف مقابلش «اطمینان» بده که آره، حرفاش رو شنیده و اون رو دیده.

روزانه هزار بار ماتیلدا هستیم، نیستیم؟ برای کوچک‌ترین کارها حتا. از خودت متنفر می‌شی و احساس شرم بهت دست می‌ده چون کاری رو انجام دادی که درست بوده. اما اون عشق و احساسِ تحمیلی خانواده و آدم‌های دیگه باعث شده از انجامش احساس تاسف و ناراحتی داشته باشی چون مقابل شیوه و روش اون‌ها بوده. اما درست بوده. برای تو درست بوده. فقط مقابل اون‌ها بوده. و هری بغلت می‌کنه و بهت اطمینان می‌ده که «نیازی نیست برای انجامش به روش خودت، احساس خجالت داشته باشی. نیازی نیست برای پیش رفتن و خودت بودن، احساس شرم داشته باشی. نیازی نیست به‌خاطر آدم‌هایی که صرفا فقط خونی خانواده‌ت هستن و هیچ احساس خونه و خانواده‌ بودنی رو بهت ندادن، از خودت متنفر شی و نخوای بگذری. نیازی نیست برای «خودت» بودن، متاسف باشی.»

اصلا فکر نمی‌کردم این‌قدر خوب بشه و کنار هم جور بشن‌. اما شیارهای احساسم.

به مناسبت هفتادو‌چهار سالگی استیوی نیکس بذارید به این خاطره‌ی شیرین برگردیم. سال ۲۰۱۹ در انگلیس استیوی نیکس عزیز اجرا داشته و شویی که تولدش بوده، هری براش کیک تولد می‌بره :`)) استیوی نیکس دیگه خودش شخصا خیلی وقت بوده که تولدهاش رو جشن نمی‌‌گرفته. چیز بامزه‌ی اون شو این بوده که ادل هم رفته بوده و اون می‌ره بک‌استیج و شدیدا احساساتی می‌شه و گریه می‌کنه. استیوی نیکس آرومش می‌کنه و توی همون شو Landslide رو به ادل تقدیم می‌کنه. Landslide آهنگی بوده که دو بار در امریکا به هری تقدیم شده بوده قبلا. وقتی شو تموم می‌شه، هری می‌ره بک‌استیج و به استیوی نیکس می‌گه: «چی شد؟ Landslide رو به من تقدیم نکردی.» بعد استیوی نیکس ماجرای ادل رو براش تعریف می‌کنه و می‌گه که گریه کرده. و به این هم که دوبار Landslide رو بهش تقدیم کرده اون سال اشاره می‌کنه. و این‌جا واکنش هری چی بوده؟
«منم می‌تونم گریه کنم. منم می‌تونم گریه کنم. اگر لازمه‌‌ش اینه.»