آهنگِ As It Was راجع به دگرگونیه. درباره‌ی وقتی که به گذشته و خودِهای قبلت نگاه می‌کنی و به ندرت قدرت تشخیصشون رو داری. راجع به وقتیه که متوجه می‌شی همه‌چیز قطعی تغییر کرده. وقتی که رشد می‌کنی، تغییر می‌کنی، شروع به گذشتن می‌کنی‌ =)) تئوری قرص‌های آبی و قرمز فیلم ماتریکس یادم افتاد.

هری گفت فکر نمی‌کنه که اگر این آلبوم موفقیت به صرفه‌‌ای نداشته باشه، زندگی‌ش به پایان رسیده =)) چه‌طور این‌قدر واقعی و زیبایی؟

راجع به آلبوم اولش هم گفت که خیلی بهش سخت گذشته و کلا به‌خاطرش وحشت داشته. یکی از دلیل‌هاش هم این بوده که چون تازه از بوی‌بند جدا شده، فکر می‌کرده برای این‌که جدی گرفته بشه نباید موسیقی فان بسازه. و هر وقت که پروسه‌ی آلبوم رو به پایان رسونده به جای این‌که حس خوش‌حالی داشته باشه، آسودگی و آزاد شدن احساسش بوده. قربونت برم. قربونت برم. قربونت برم.

هری: فقط می‌خوام چیزهایی بسازم که مراحل ساختنش درست و فانه. چیزی که برای مدت طولانی بهش افتخار کنم، که دوست‌هام، خانواده و بچه‌هام یک روزی بهش افتخار کنن.

بچه‌هاش. استایلزهای کوچولو =)))))))))))))))))))))

شجاعت و جسارتش توی این مصاحبه خیلی مشخص بود. شکننده و آسیب‌پذیر بودنش. این‌که در مرحله‌‌ای باشی که بتونی از ساید‌های شکننده‌ت و بخش‌های پنهانت که شاید عیب و نقص تلقی می‌شن حرف بزنی، چیز کمی نیست. اون هم برای کسی که سلبریتیه و زیر نظر میلیون‌ها چشم قرار داره. از چیزهایی بگی که بهت آسیب زده، از تفکراتی که داشتی، احساساتت، از آسیب‌پذیری و شکننده بودنت، رشد و درونت حرف بزنی، واقعا شجاعت می‌خواد. بهش افتخار می‌کنم. چه‌قدر؟ در کلمات نمی‌گنجه؛ در هیچ‌چیز نمی‌گنجه. و خوش‌حالم. خوش‌حالم که بالاخره رسانه‌ها و چیزهای کذایی‌ای رو که بهش نسبت می‌دادن زیر سوال برد و از اون دوران حرف زد. و بیشتر و بیشتر و بیشتر به واقعی و زنده بودنش پی بُردم و با تمامِ توان لمسش کردم.

این مصاحبه‌‌ بارها باعث شد لبخند بزنم :))) لبخندی که چیزی جز یه تایید برای حس و درکی که از شخصیتش داشتم نبود. وقتی حسی که راجع بهش داشتم، درست از آب درمیومد من لبخندِ شوق می‌شدم که تونستم لمسش کنم و درست بفهممش. ذره، ذره‌مه.

در آخر،
اون همه چیزمه.

لطفا بخونید این رو. حس می‌کنم مهم‌ترین مصاحبه‌ی هری تا به‌حال بوده.

من واقعا می‌میرم که هری رو مطالعه کنم. روان و قلب و وجودش رو بشکافم و بخونم و غرق شم. پیچیدگی‌ش رو لمس کنم. اون واقعا شگفت‌انگیزه. شگفت‌انگیز.

وقتی داشتم مستند بریتنی رو می‌دیدم، گریه‌ شده بودم. به هری و احساساتش فکر می‌کردم. به خود بریتنی‌. به بریتنی‌ها. به هری که مطمئنم حین دیدنش اون هم گریه کرده. به هری که قطعا تمامش رو لمس کرده. خیلی به‌هم ‌ریخته بودم.

و هستم.

چیزی نمی‌‌گم. به این گوش کنید، با یادآوری و دلتنگی متوجهش می‌شید.

#GreenPlaylist
Fine Line, my fine line.

البته شاید همه متوجهش نشید. بستگی به این داره که شوها رو آنلاین می‌دیدید یا اپدیت بعدش چک می‌کردید.

هری باعث شد سه تا مستند از فلیتوودمک که بند موردعلاقه‌‌ش هست ببینم و با این بند فوق‌العاده ارتباط و آشنایی بیشتری پیدا کنم.