You sunshine, you temptress.

«بدونِ تو، من یه قلبِ نیمه‌ام.»

پنج تا پسر.

لویی. خیلی دوستش دارم. خیلی دوستش دارم. چه‌طور اینقدر عاشق‌شدنیه؟ انگار که تک‌تک سلول‌هاش از جنس امنیت و صمیمیت باشن. بهت احساس راحتی می‌ده. صمیمیتِ تمام.

مخلوقِ شیرینِ وجودم.

زین برای من خیلی خاصه. به چشم‌هاش که نگاه می‌کنم از ابتدا رو به یاد میارم. آخه اون آشنای قلبِ منه.‌ از اولش همراهم بوده.

لیام حال خوبیه که از وسط قلبم عبور می‌کنه. شبیهش نیست. اون نزدیک‌ترینه به ما. اون ما رو به آغوش می‌گیره وقتی که دلتنگِ گذشته‌ایم. اون بغل امن طردشدگی‌های منه. وقتایی که دلتنگ واندی‌ام، لیام نقطه‌ی امنمه. چون می‌دونم اون هم دلتنگ واندیه. لیام، آغوشِ دلتنگی‌های ما.

نایل خنده‌ی فروتن منه. خوش‌حالی بی‌قید و شرطمه. حال خوب بی‌چشمداشتمه.

تو این لحظه‌ چیزی جز دلتنگی برای پنج تا پسر نرمال که خیلی رقصنده‌های افتضاحی بودن نیستم.

هری بیاد، منم میام.

واقعا دلم می‌خواد زار بزنم :)) ف و ق ا ل ع ا د ه س این مشاپ و از 02:03 به بعد، Literally dying.

مرز باریک، مرز باریکِ من.

دارم برای آخرین دقایق با منِ فعلی سر می‌کنم. بعد از اجرای امروز، قرار نیست آدم قبلی باشم.

استرس دارم. اجراهای اول همیشه چالش‌برانگیزن. دارم فکر می‌کنم هری چه حس و حالی رو تجربه می‌کنه وقتِ اجرای As It Was برای اولین بار. اصلا وقتی نوشتش چه حالی داشت؟ وقتی ریلیز شد چه‌طور؟ وقتی به خودش در قالب آهنگ نگاه کرد چی؟

شروع شده

لباسش...

با as it was هم شروع کرده

چی؟

Boyfriends?

انگار اسم آهنگ جدیده :)

:)) اجرای as it was رو دیدم :)