وقتی می‌گه I'm falling again انگار داره بال‌هاشو باز می‌کنه و می‌شه I'm flying again.

یه جوری به پیج هری برای مدت طولانی خیره می‌شم که انگار می‌خوام توی ذهنم ابدی‌ش کنم. چیزی نمونده که پروفایلش عوض بشه و لعنتی من حتا برای پروفایل‌هاش هم دلم دلتنگ می‌شه.

با صدای هری تصورش کنید.

آهنگ astronomy کانن گری، رنگِ چشم‌های زینه.

«مردم دیگه نیازی ندارن این شخص یا اون شخص باشن.» تعداد دفعاتی که این جمله‌ی هری نجاتم داده و راهو برام باز کرده، از دستم در رفته.

هر چه‌قدر بگم، کم گفتم. این جمله واقعا نجات‌دهنده‌ست.

نباید به عنوان یه جمله بهش نگاه کنید و اون کلمه رو، «شخص» رو، فقط شخص ببینید. هر چیزی رو به جای اون بذارید. نیازی نیست این رو یا اون رو دوست داشته باشی. نیازی نیست این شکل یا اون شکل باشی. نیازی نیست این سلیقه یا اون سلیقه رو داشته باشی. نیازی نیست این موردعلاقه‌ت باشه یا اون موردعلاقه‌ت باشه. اصلا یکی از ساده‌ترین‌هاش؛ واقعا نیازی نیست درونگرا یا برونگرا باشی. نیازی نیست شهودی یا حسی باشی. نیازی نیست منطقی یا احساسی باشی. نیازی نیست، نیازی نیست. نیازی نیست برای هر چیزی، هر چیزی، این یا اون باشی. زندگی هم شب داره، هم روز؛ نیازی نیست شب باشی یا روز، باید هر دو باشی. اصلا نیازی نیست خودت رو در چارچوب قرار بدی. واقعا الهام‌بخشه این جمله. یه جمله نیست که. اگر از روی تمام زندگی‌ت رد بشه، همه‌چیز راحت‌تر می‌شه.

گوش کردن به صدای هری و شنیدن حرفاش از زبون خودش خیلی زیباتر و کلا پرمفهوم‌تر و الهام‌بخش‌تر و واضح‌تر از خوندن حرف‌هاشه. از مدلی که کلمات رو بیان می‌کنه، حالت صورتش و دست‌هاش، کلا چهره‌ش می‌شه فهمید چه‌قدر اون موضوع براش اهمیت داره. منظورش چیه.

هیچ‌وقت نمی‌تونم بیان کنم تا چه حد هری برای من قابل پرستش و احترامه. چه‌قدر تحسینش می‌کنم، چه‌قدر برای من آیدله، واقعا آیدله، چه‌قدر ازش یاد می‌گیرم و چه‌‌قدر سعی می‌کنم راهی که رفته رو طی کنم و بتونم شبیه اون پیش برم. چیزی که الان هری هست، اونقدری زیباست و از هر نظر بی‌نظیره که وادارت می‌کنه تماما درگیرش بشی، مطالعه‌ش کنی و همه‌ی چیزهایی که از سر گذرونده رو با خودت مرور کنی.

هری از ابتدا این شکلی نبوده. شخصیت و چیزی که الان داره، به مرور و به تدریج شکل گرفته. و این چیزیه که با ارزشش می‌کنه؛ اینکه همه چیز رو از سر گذرونده، دیده، شنیده، تجربه کرده، باهاش سر و کله زده و در آخر بیرون اومده، شده چیزی که الان هست.

هری همیشه در حال یادگیری و بیشتر و بیشتر نزدیک‌ شدن به خودشه. خودش بارها گفته که اون از ندونستن خجالت نمی‌کشه چون باعث می‌شه راکد نمونه و تمایل به بیشتر دونستن داشته باشه و بهتر پیش بره. اون خودش رو بی‌نقص و بی‌عیب نمی‌دونه و اتفاقا اشتباه می‌کنه و همین چیزیه که زیباش می‌کنه. همین‌که اون واقعیه. واقعی بودن یعنی اشتباه کردن، ندونستن. و هری واقعیه.

جدا از همه چیز و تمام احساساتم، من هری رو به عنوان یک شخص بیشتر از هر چیزی تحسین می‌کنم.

هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری

هری

هری هری هری هری هری هری هری هری هری هری

هری هری هری

هری

چهره‌‌ی جدید pleasing، میک فلیتووده. میک فلیتوود. میک فلیتوود. تاکید می‌کنم میک فلیتوود. لعنتی میک فلیتوود. میک فلیتوود.

وای هری... دیگه از افتخار و همه‌ی این‌ها گذشته. نمی‌دونم چی بگم. گریه می‌کنم. وای هری

اگر نمی‌دونید ایشون کیه که بعیده؛ بنیان‌گذار، لیدر و درامر بند Fleetwood Mac. که هری از علاقه‌‌ش به ایشون و این بند بارها حرف زده و استیوی نیکس، آیدل هری خواننده‌‌ی این بنده. به طور کل، legend.

“He’s Mick Fleetwood’s and my love child. When Harry came into our lives, I said, ‘Oh my God, this is the son I never had.’ So I adopted him.”

- Stevie Nicks, Rolling Stone 2019