خوش‌حال‌ترینِ جهانم.
لویی بالاخره با لیبل bmg که یکی از بهترین لیبل‌های انگلیسیه قرارداد بسته و آلبوم دومش هم در راهه؛ این می‌دونید یعنی چی؟
راستی دیوید بویی هم با این لیبل کار می‌کرده؛ زیادی بهش افتخار می‌کنم. عزیزِ قلبِ من.

هری با همون شلوارک زیبات از ستِ مای‌ پلیس‌من یه راست برو بریتز خواهش می‌کنم قربونت برم. یه راست برو بریتز هری، جانم.

قربونت برم قربونت برم قربونت برم قربونت برم.

چهارسالگی اولین آلبوم سولوی هریه. ریسکی که هری برای ساختن این آلبوم کرد، افراد خیلی کمی هستن که جرئت انجام دادنش رو به خودشون می‌دن. این‌که از بوی‌‌بند جدا بشی و به سمت سبکی بری که هیچ شباهتی به سبک بندی که باهاش شناخته شدی نداره، شجاعت می‌خواد؛ و اون برای این کار نگران بود و ترس داشت که اشتباه بکنه اما اون باز هم با شجاعت پیش رفت و انجامش داد. با این آلبوم و پروسه و تورش هری نشون داد که چه‌قدر استایلش از قبل تفاوت پیدا کرده و از راک‌استارهای دهه‌های گذشته الهام‌ گرفته و به گفته‌ی استیوی نیکس، اون یه راست می‌خواست راک‌اند‌رول حدودای ۱۹۷۵ رو داشته باشه.

هری حرفه‌ی سولوی خودش رو با راک شروع کرد و بدون توجه به مارکت و سلیقه‌ی عوام، موزیک‌هایی رو خلق کرد که اون‌قدری، اون‌قدری خاص هستن که به راحتی بتونی بهشون صفت هری استایلزی بدی.

ترکِ MMITHW:
این آهنگ در ژانر psychedelic pop ساخته شده. در این ژانر از سازهایی مثل گیتار fuzz (خب fuzz یه‌جور افکت برای ساختن صدای گرم و کثیفه و تمرکز روی فرکانس‌های بالاست و گاهی فرکانس‌های میانه‌ قطع می‌‌شه.)، دستکاری ریتم آهنگ، استفاده از سیتارها، ضبط رو به عقب، همراهی با نت‌(هارمونی)‌های به سبک راک مخلوط شده با پاپ استفاده می‌شه که نتیجه‌ش می‌شه آهنگای آروم با ریتم فشرده و گاهی تند. ریشه‌ی این سبک به اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ در انگلستان و ایالات متحده بر می‌گرده. و پینک فلوید خیلی از این سبک در دهه‌ی ۱۹۶۰ استفاده می‌کرده.
ترکِ SOTT:
این آهنگ در سبک pop rock ballad ساخته شده. و ballad معمولا به اندازه‌ای در تنِ احساسی هست که توجه شنونده رو به خودش جلب می‌کنه. در اکثر ژانر‌های موسیقی، از جمله پاپ‌راک، ballad رایجه.
ترکِ Carolina:
ژانر‌های موسیقی Caribbean grover، تنوع زیادی داره که هر کدوم‌ اون‌ها از ترکیبات و تاثیرات آفریقایی، اروپایی، هندی و افراد بومی هستن. این سبک‌ها بیشتر توسط بردگان بومی ایجاد شدن. آهنگ Carolina علاوه‌بر این ژانر، britpop هم هست که از جنبش بند‌های راک بریتانیایی در دهه‌ی ۱۹۹۰ سرچشمه گرفته. پس Carolina ترکیبی از این دو ژانره، راک دهه‌ی نود و موسیقی بومی.
ترکِ two ghosts:
در این، هری از soft rock ballad استفاده کرده. سافت‌راک، ضرب آهنگ کمتر و تاکید بیشتر بر متن و ملودی نسبت به هارد راک داره و مربوط به دهه‌ی ۱۹۸۰ هست.
ترکِ sweet creature:
این آهنگ در ژانر folk acoustic ballad هست. فولک یه موسیقی عامه‌پسند و سنتی هست که موقع خوندنش از سازهای الکتریکی استفاده نمی‌شه.
ترکِ only angel:
خب glam rock نوعی موسیقی راک هست که در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ در انگلستان توسط نوازندگانی با لباس‌ها، آرایش و مدل موی عامه پسند(برای اون دوره) و همین‌طور پرزرق‌و‌برق اجرا می‌شد. این سبک از منابع مختلف بود، از راک‌اند‌رول گرفته تا کاباره. و پره از داستان‌های علمی و هنری پیچیده.
ترکِ kiwi:
خب این اهنگ در سبک hard rock، یکی از زیر مجموعه‌های راکه. که با آوازهای تهاجمی، گیتارهای برقی و گیتار بیس و درامز که گاهی با گیتار همراه هست، تعریف شده. این سبک از دهه‌ی ۱۹۶۰ وجود داره.
ترکِ ESNY:
در سبک راک troubadour هست که در دهه‌ی ۱۹۶۰ در یک کلاب به همین اسم در غرب هالیوود، کالیفرنیا، اجرا می‌شده.
ترکِ woman:
در واقع funkی که از راک الهام گرفته شده باشه، یه چیز خارق‌‌العاده‌س. و funk در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ وقتی که نوازندگان آفریقایی و امریکایی تبار، جز، سول و r&b رو باهم ترکیب کردن و ریتم جدیدی رو ساختن، پدید اومد. این سبک بر ملودی و ترانه تاکیدی نداره ولی روی خط موسیقی و ریتم قوی‌ای حرکت می‌کنه. اغلب این سبک سرعت آروم‌تری نسبت به بقیه داره. حالا این‌جا این آهنگ راک رو هم همراه خودش داره. (ضرب‌ راک رو می‌شنویم.)
ترکِ FTDT:
خب acoustic pop، ملودی‌های جذاب موسیقی پاپ رو با سازهایی ترکیب می‌کنه که صداها رو به‌طور طبیعی به گوش می‌رسونه و این سبک اغلب دارای سازهای ‘unplugged’ مثل گیتار اکوستیک هست.


کردیت: پیجِ Hazzachocolate.

رفت.
بُرد.
قربونش برم.
قربونش می‌رم.

فلش‌بک به زمانی که هری موبلند با کت و شلوار مشکی و پیرهن آبی یقه‌باز و چلسی‌بوتِ چرم مشکی همراه با گردنبد صلیب معروفش، اون جعبه‌ی تتو توی لیت‌لیت‌شو رو با پشت دست راستش که انگشتر peace هم در میدل‌ فینگرش بود بست.

دو روزه از هری سر ست اپدیت نیومده و‌ من این‌قد دلم براش تنگ شده، این‌قد این‌قد این‌قد این‌قد که همه چی.

همین الان داشتم فکر می‌کردم که چه‌قد دلم برای هری و دست‌ تکون‌ دادناش برای فن‌ها تنگ شده که اپدیت اومد =)) قربونت برم آخهه.

یک سالگی ام‌وی واترملن شوگره. باورم نمی‌شه یک سال گذشته. اون شب، تایمی که ام‌وی ریلیز شد، من امتحان تاریخ داشتم؛ بین یوتیوب و اینستا و برگه‌ی امتحان سرگردون بودم. لحظه‌شماری می‌کردم ساعت بشه ۸:۳۰.

کاش الان هم منتظر بودم که ام‌وی هری ریلیز بشه. اما الان باید برم ۴ تا فصل شیمی بخونم.

خستگی؟ هری و لویی یه لبخند می‌زنن همه‌ش می‌ره.

درست وقتی که فکر می‌کنم از ذهنم خارج شدی، آهنگمون رو از رادیو‌ می‌شنوم. و این من رو به همه‌ی جاهایی که قبلا با هم می‌رفتیم بر می‌گردونه.

من به یاد میارم که تو رفتی عزیزِ من؛ و این فقط یه آهنگِ در حال پخش از رادیوئه که ما در گذشته ذره به ذره‌ش رو از بَر بودیم.

وقتی که احساس می‌کنی عشقت ازت گرفته شده، وقتی که می‌دونی چیزی گم شده، ادامه دادن در تاریکی سخت می‌شه.

وقتی تو سرت رو روی سینه‌ی من می‌ذاری و احساس می‌کنی که چیزی باقی نمونده، من می‌ترسم که تمام چیزی که داشتیم از دست رفته.

بعد من به درون قلبم و احساساتم نگاه می‌کنم. و نوری توی اون تاریکی می‌بینم؛ هنوزم سوسوی امیدی که اولین بار بهم دادی رو به همراه دارم.

سوسوی امیدی که می‌خوام نگهش دارم. پس خواهش می‌کنم ترکم نکن. خواهش می‌کنم ترکم نکن.

سه سال پیش امروز، یکی از موردعلاقه‌ترین آهنگ‌های زندگیم، entertainer منتشر شده. مهم نیست چندتا آهنگ‌ جدید بشنوم، همیشه به این آهنگ بر می‌گردم. این آهنگ عجیب برای منه.

شاید خیلی خودخواهانه به نظر برسه اما واقعا خوش‌حالم که موزیک‌های هری برای عوام و آدم‌های معمولی که شناختی ازش ندارن، به قول خودشون بی‌محتوا به نظر می‌رسه. آره خوب! اون هری استایلزه! تو برای فهمیدن ترانه‌هاش نیاز به عمیق نگاه کردن داری، نیاز به دونستن یک سری چیزها داری، نیاز به شناختن اون داری، نیاز به وقت گذروندن باهاش داری، نیاز به زمان و فراتر رفتن از کلمه‌هایی که مقابلت هستن داری.

البته با در نظر گرفتن این‌که تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی تو ذهن اون چی می‌گذره. چون باز هم می‌گم اون هری! استایلزه!

اون یه نابغه‌ی ترانه‌ نویسیه. و بی‌اندازه در این کار خاصه. چرا این رو می‌گم؟ درست مثل شعرهای حافظ و سعدی و این قبیل شاعرها که شعرهاشون سرشار از استعاره‌س، هری هیچ‌کدوم از کلماتی رو که در ترانه‌هاش استفاده می‌کنه برای معنای محدود و ظاهری اون‌ها استفاده نمی‌کنه.

اون پشت تک تک کلمه‌هاش، یک عالمه معنا پنهان داره. اون پشت تک به تک جمله‌هاش، داستان‌های طولانی‌ای رو جا داده. هری استایلز، رمزگذار‌ترینه در این کار. تو باید بری مفهوم و معنای پشت کلمه‌هاش رو پیدا کنی و پیدا کردنش به این راحتی‌‌ها نیست.
پس دفعه‌ی بعد که یکی گفت ترانه‌های هری بی‌محتوا و سطحی‌‌ان و خوب نیستن، بهش حق بده. چون هری اون‌قدری خاص هست که ترانه‌ها و موزیک‌هایی رو بسازه که فقط عده‌ی خاصی بفهمنش. اون اون‌قدری خاص هست که عمیق، سطحی ترانه‌نویسی کنه. آره دقیقا عمیق، سطحی. و چیز دیگه‌ای که هست اینه که ترانه‌های هری خیلی وسیع هستن. منظورم اینه اون معنای معلوم و محدودی رو به مخاطب القا نمی‌کنه هرگز. اون کلمه‌ها و حس‌هایی رو که خودش مخصوصا می‌خواد رو به مخاطب تحمیل نمی‌کنه. اون همون‌طور که خودش هم گفته، جوری ترانه می‌نویسه که شما ترانه‌ش رو مال خودت کنی و باهاش ارتباط برقرار کنی. اون آزاد ترانه‌ می‌نویسه. تو رو آزاد می‌ذاره که به درون کلمه‌هاش بری. و خو‌دت هر چیزی رو که می‌خوای چنگ بزنی و به بیرون بیاری.

یکی از بزرگترین کتاب‌فروشی‌های امریکا، بخشی از کتاب‌فروشی‌ش رو به کتابایی که هری خونده اختصاص داده =))