ریکورد نشدن هیچ‌کدوم از آهنگ پسرا به اندازه‌ی شمپین لاورز برای من دردناک نیست. آخه شمپین لاورز، شمپین لاورز، شمپین لاورز، شمپین لاورز. اصلا نمی‌تونم چیزی براش به کار ببرم. آخه شمپین لاورز...

من نه آهنگ‌های نایل رو دوست دارم، نه عاشق آهنگاشم. من به آهنگای نایل مبتلا می‌شم. من به شمپین لاورز، فلیکر و دیس تون مبتلام.

من هیچ‌وقت نمی‌تونم با نایل راجع به تمام شبایی که با فلیکرش فضای اطرافم پر از نوری شد که تا بی‌نهایت ادامه داشت و من توی آر‌ومی طلایی‌ای قرار داشتم حرف بزنم. راجع به تمام داستان‌های عاشقانه‌ی آرومِ غمگینِ پر از روشنی‌ِ ذهنم که فلیکر الهام‌بخششون بود صحبت کنم. راجع به تمام وقتایی که وسط عادی‌ترین کار، جرقه‌ای من رو یاد فلیکر می‌انداخت و باعث می‌شد کلِ وجودم درگیر آرومیِ طلایی‌ رنگِ نایل و فلیکرش بشه. این ناراحت‌کننده‌س اما من نمی‌تونم به نایل بگم که به‌خاطر فلیکرش چه‌قدر ازش ممنونم.

این✨ عکس✨نایل✨مصداق✨فضای✨آهنگ‌هاشه✨

با عکس موردعلاقه‌م از زیبای طلایی مبتلا‌کننده ازتون خدافظی می‌کنم.

تولدش...

من

نمی‌خوام

هری

بزرگ

بشه

لویی، عزیزِ روشنی‌بخشِ آبیِ من؛ ممنونم ازت که دوازده تا دیوار از جنس شجاعت، عشق، واقعی بودن و قوی موندن برامون ساختی. تولد والز محکم و پناه‌گاهت مبارک.

اولین شوی لویی برای خودمون می‌افته ۲ فوریه، ساعت ۵/۵ صبح.

چیزی نمونده به:

Come on
I'm wasting my time when it was
Always you
Louder
Always you

اشکام =)