خورشید منه، ماه منه، تمام ستاره‌های منه.

آروم نفس می‌کشه.

کاپ‌کیک خوشمزه‌ی من، چیزی به ۲۸ سالگی‌ش نمونده؛ فرفری چشم‌ سبزِ من.

تتوهای لیام رو خیلی دوست دارم. خیلی خیلی. واسه رز‌هاش که می‌میرم.

پشت صحنه‌ی all I want لیام، مکان امن این روزهامه.

H: pick someone who is supportive.

Interviewer: If you could wish for anything money can't buy, what would it be?
H: Freedom, love and peace.

آزادی، عشق و آرامش.

I loved you first.

دارم خیلی عادی آهنگ گوش می‌دم که یه دفعه آهنگ بعدی که پلی می‌شه از واندیه و دیگه هیچی عادی نیست و همه‌ی دلتنگی‌های دنیا رو سرم آواره.

اما وان‌دایرکشن «دلتنگی» موردعلاقه‌ی منه.

اون کاپ‌کیکِ فرفریِ چشم‌سبزِ جونم.

هر کس از هری حرف می‌زنه، من اشکی می‌شم. نسبت به اسمش هم آسیب‌پذیرم. هری نفس می‌کشه، من گریه می‌کنم. در این حد.

دنیا لیاقت لیام رو نداره.

همونی که سال ۲۰۱۸ برای کریسمس به فرزندخونده‌هاش، اشتراک کتاب‌فروشی زنجیره‌ای Daunt books رو هدیه داده داره ۲۸ سالش می‌شه. همون ۲۸ ساله‌ای که قراره تو هر نفسم دوستش داشته باشم.

کرونا گرفتن لیام باعث می‌شه شکسته بشم و جمله‌ی «شویی که لیاقتش رو دارین.» باعث می‌شه از مهربونی‌ش شکسته بشم.

ریکورد نشدن هیچ‌کدوم از آهنگ پسرا به اندازه‌ی شمپین لاورز برای من دردناک نیست. آخه شمپین لاورز، شمپین لاورز، شمپین لاورز، شمپین لاورز. اصلا نمی‌تونم چیزی براش به کار ببرم. آخه شمپین لاورز...

من نه آهنگ‌های نایل رو دوست دارم، نه عاشق آهنگاشم. من به آهنگای نایل مبتلا می‌شم. من به شمپین لاورز، فلیکر و دیس تون مبتلام.

من هیچ‌وقت نمی‌تونم با نایل راجع به تمام شبایی که با فلیکرش فضای اطرافم پر از نوری شد که تا بی‌نهایت ادامه داشت و من توی آر‌ومی طلایی‌ای قرار داشتم حرف بزنم. راجع به تمام داستان‌های عاشقانه‌ی آرومِ غمگینِ پر از روشنی‌ِ ذهنم که فلیکر الهام‌بخششون بود صحبت کنم. راجع به تمام وقتایی که وسط عادی‌ترین کار، جرقه‌ای من رو یاد فلیکر می‌انداخت و باعث می‌شد کلِ وجودم درگیر آرومیِ طلایی‌ رنگِ نایل و فلیکرش بشه. این ناراحت‌کننده‌س اما من نمی‌تونم به نایل بگم که به‌خاطر فلیکرش چه‌قدر ازش ممنونم.