حالِ گلدن به حالِ هری بستگی داره.

اما گلدن، چه غمگین باشی، چه خوشحال، دوست داشتنِ تو پادزهره.

الهی بمیرم. هری پست گذاشته؟ یه‌کم غم دارم.

«برای فعلا خداحافظ. عاشق همه‌تونم. اچ» منم عاشق همه‌ی تواَم.

منظورم به قدری بود که سلول‌هامو تماما در بر بگیره.

من الان برای حس غمی که شاید هری داره، غم دارم نه خودم.

دلم می‌خواد یه چنل بزنم و اسمشو بذارم «شبِ دومِ لس‌انجلسِ لاو ان‌ تور».

خب می‌خواستم @LOTLosAngelesII وجود داشته باشه؛ همین. اسمش رو هم این نذاشتم. کپشن خود هری اسمشه :)

هر بار که به گلدن گوش می‌دم بعدش منتظرم Carolina پلی شه :`)

کاش می‌تونستم یه کاری کنم هر یک دقیقه یک بار «هری» اینجا پست شه خودش.

اون پسر، عجیب و غریب بود؛ از لحظه ورودش به دنیا.
اون پسر لبخند خودش رو از دست داده بود؛ و بدون لبخندش،
جهان تاریکتر،
باد سردتر
و اقیانوس خشن‌تر شد.

کاش می‌تونستم برای هری موراکامی بخونم.

هری استایلزی که روز تولد ۲۵ سالگی‌ش تنها بوده و فقط موراکامی می‌خونده.
و جنگل نروژی موراکامی همون کتابیه که اگر فقط یه کتاب رو برای باقی زندگی‌ش می‌خواست بخونه، انتخاب می‌کرد.

مطمئنم هری مت هیگ هم می‌خونه :) می‌دونم می‌دونم.

جما که می‌خونه :)))) با مت هیگ مصاحبه هم کرد جما.

هری وقتی مدیتیشن می‌کنه و خوابه حس خوبی به خودش داره :»

اینجوری که میام خیلی یهویی هر چی رو که تو ذهنم راجع به هری هست می‌نویسم اینجا خیلی awkward به نظر می‌رسه.

هری خیلی زیاد از کتاب‌هایی که می‌خونه تاثیر می‌گیره. یعنی واقعا تحت تاثیر چیزی که خونده و دیده قرار می‌گیره. این از حرفاش کاملا مشخصه. اینکه توی مصاحبه‌ها برای موضوعات مختلف از کتاب‌هایی که خونده نقل قول میاره و چیزی که ازشون فهمیده رو بیان می‌کنه. نمی‌دونم. هری برام زیباترینه. اون واقعا خیلی تاثیرپذیره. تاچینگه. و وقتی کتابی رو خونده یعنی واقعا اینطوره. اینطور نیست که به سادگی ازشون بگذره. مطمئنن باهاشون وقت گذرونده و فهمیده. و جنگل نروژی، جنگل نروژی، فکر کردن به اینکه این کتاب رو هری اینقدر دوست داره که ازش بارها حرف زده، چندین ساعت یه پشت در حال خوندنش بوده یا حتا انتخابشه به عنوان تنها کتاب باقی زندگی‌ش، باعث می‌شه همه‌ی داستان و شخصیت‌ها و فضای رمان یادم بیاد و هری رو در حال خوندن اون‌ کلمات، حس‌هایی که داشته و نظراتش تصور کنم. و دیگه کلمه‌ای برای ادامه‌ی حرفام ندارم. اون هری فقط...