اگر از هری‌وین یک و دو مستند داشته باشیم و بهمون ورژن تمیزی از over the rainbow و toxic رو بده، من به یکی از قلبی‌ترین خواسته‌هام می‌رسم.

هیچ وقت اون لحظه‌ای رو که هری شروع به خوندن over the rainbow کرد فراموش نمی‌کنم. شبیه از دست دادن جسمت و تبدیل به چیزی بدون محدودیت‌های جسم شدن بود. با صداش آزادم کرد انگار.

هری گفت somewhere over the rainbow و من خودم رو جایی بالاتر از رنگین‌کمون حس کردم. انگار که با ادا کردن هر کلمه بالاترم ببره.

دو سال پیش این روزها چه روزهای پرهیجانی بودن. اونقدری زیاد که وقتی به contentهاش نگاه می‌کنم و چک می‌کنم، هنوزم هیجان می‌گیرم و پر از حس می‌شم. اِرای فاین لاین تا ابد مرز باریک زندگی من باقی خواهد موند.