دستای بوسیدنی‌ش :)

حتا شادترین زیام‌های دنیا هم غم دارن. انگار غم ترکیب همه‌ی داستان‌های زیام دنیاست. شاعرانگی و غم.

«شش» اگه تو رو نداشتم هیچی برام باقی نمی‌موند. مثل کالبد و پوسته‌‌ی کسی که هیچ وقت نمی‌تونست بهترینِ خودش باشه. اگه تو رو نداشتم، هیچ وقت خورشید رو نمی‌دیدم. تو به من یاد دادی که چه‌طور کسی باشم.
تمامِ زندگی‌‌م، کنارم وایسادی‌، وقتی هیچ کسی برام نمونده بود. همه‌ی این نورها نمی‌تونن کورم کنن و چشمام رو ببندن. با عشق تو، هیچ کسی نمی‌تونه منو به زمین بزنه.

نمی‌دونم امشب چندمین قرار ما بود. دیگه از گفتنِ من و تو به جای ما دست کشیدم. امشب احساس کردم دو نفر جدا از هم نیستیم. احساس کردم می‌تونم اونقدر بهش نزدیک باشم که گاهی خیال کنم یک نفریم. بهش اعتماد دارم. به دست‌هاش که مهربونه و چشم‌هاش که مهربون‌تر. با چشم‌هاش من رو جست‌و‌جو می‌کنه. مدام در حال تلاش برای یاد گرفتنِ منه. حالا اون از من چیزهایی رو می‌دونه که خودم هم نمی‌دونستم. بهش باور دارم. اون درست‌ترین بخشِ زندگی منه. این رو از بوسه‌هاش می‌فهمم. از جوری که هیچ لحظه‌ای رو برای نوازش از دست نمی‌ده. جوری که هر دقیقه بهم یادآوری می‌کنه حواسش پیشِ منه. بهش ایمان دارم. اون زخم من رو نمی‌شناسه، اما جای اون رو بلده. بدون اینکه سوالی بپرسه، هر دفعه روی اون زخم مرهم می‌ذاره و ازش مواظبت می‌کنه. اون درد غریبه‌ی من رو می‌بینه و هیچ حرفی نمی‌زنه. می‌دونم می‌تونه نیمه‌ی بهتر من باشه. گمونم اون هم به من، به ما باور داره.
- Poetless City;
BlueGreenChild