هی برام سوال می‌‌شه. واقعا زنده‌ام؟
امشب و این اتفاق و تک‌تک لحظاتش رو فراموش نمی‌کنم. نوشتن از چیزی که تجربه کردم و برام در حال جریانه، امکان‌پذیر نیست اما چیزی که حتا در خوابم نمی‌‌تونست اتفاق بیفته، در واقعیتم اتفاق افتاد.
خدای من، من چطور بگم که چه چیزی حس کردم وقتی جئون زمانی که تبدیل به تمام قلبم شده و من در نزدیک‌ترین حالتم بهش قرار دارم همچین کاری رو انجام داده؟ چطور!؟ چطور بگم از هری، از جئون، از هری و جئون با هم؟ چطور!؟

باورم نمی‌شه اما در مرحله‌ای‌ هستم که لایک کردن پستی که هری هم لایک کرده، بهم حس نزدیکی بهش می‌ده.

باشه؛
شو تموم شد و من باورم نمی‌شه تموم نشدم. همه‌ی شو در حال از هم تحلیل رفتم بودم. و الان چه‌جوری هستم نمی‌دونم. و حدس بزنید الان چی‌اَم؟ پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار برای کسی به اسم هری استایلز.

بچه‌ها...
«یه جایی فراتر از رنگین‌کمون‌»...

اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد...