«باور کن لی، می‌دونم که هیچ عشقی ابدی نیست. من امروز دوستت دارم، فردا هم شاید. اما روز بعدش که از خواب می‌‌پرم، توی تختی که کنارِ تو هستم، بهت نگاه می‌کنم و احساس می‌کنم نمی‌تونم ادامه بدم.» می‌گم و هنوز هم لبخندِ کمرنگی به لب داره. «من سعی می‌کنم که نگهت دارم.» می‌گه و از پشت به نرده‌های بالکن تکیه می‌ده. «اگه برم چی؟» مردد می‌پرسم، می‌خوام مطمئن بشم که بدونِ من دووم میاره. کی می‌دونه بعدها چی می‌شه؟ «بدونِ تو باز هم، من به بودنِ تو ادامه می‌دم. هر روز برای دو نفر صبحانه آماده می‌کنم و هر هفته مجله‌ی کمیک موردعلاقه‌م رو به جای تو به خودم هدیه می‌دم. برای تو شیر کم‌چربی رو‌ می‌خرم که ازش متنفری اما هنوز هم ازش دست نمی‌کشی.»

- Poetless City;
BlueGreenChild

هی برام سوال می‌‌شه. واقعا زنده‌ام؟
امشب و این اتفاق و تک‌تک لحظاتش رو فراموش نمی‌کنم. نوشتن از چیزی که تجربه کردم و برام در حال جریانه، امکان‌پذیر نیست اما چیزی که حتا در خوابم نمی‌‌تونست اتفاق بیفته، در واقعیتم اتفاق افتاد.
خدای من، من چطور بگم که چه چیزی حس کردم وقتی جئون زمانی که تبدیل به تمام قلبم شده و من در نزدیک‌ترین حالتم بهش قرار دارم همچین کاری رو انجام داده؟ چطور!؟ چطور بگم از هری، از جئون، از هری و جئون با هم؟ چطور!؟

باورم نمی‌شه اما در مرحله‌ای‌ هستم که لایک کردن پستی که هری هم لایک کرده، بهم حس نزدیکی بهش می‌ده.

باشه؛
شو تموم شد و من باورم نمی‌شه تموم نشدم. همه‌ی شو در حال از هم تحلیل رفتم بودم. و الان چه‌جوری هستم نمی‌دونم. و حدس بزنید الان چی‌اَم؟ پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار. پرستش و افتخار برای کسی به اسم هری استایلز.

بچه‌ها...
«یه جایی فراتر از رنگین‌کمون‌»...

اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد صداتو بغل کنم. اگه می‌شد...